II SA/Bk 104/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] września 2008 r. znak [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomiczno – hotelowego w zabudowie usługowej wraz ze zjazdem z drogi wojewódzkiej działki nr geodezyjny 1615 i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr geod. 1678/3 i 1678/4 we wsi N., gmina W. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Burmistrz W. działając na wniosek inwestorów – E. i J. H., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2008 r. znak [...] ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Organ l instancji w oparciu o treść art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i na tej podstawie ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Burmistrz W. uznał, iż wnioskowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie, gdzie znajduje się zabudowa składająca się z budynków mieszkalnych i usługowych, co stanowi odniesienie do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Organ podkreślił, iż na terenie analizowanym występują oprócz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, także budynki usługowe, jak firma kamieniarska, firma produkująca podłogi i galanterię drewnianą, stacja auto – gaz, zakład produkcji pustaków wibrobetonowych, a także zakład blacharsko – lakierniczy. Dalej stwierdzono, że projektowana inwestycja stanowi kontynuację i naturalne uzupełnienie istniejącej zabudowy. Nie bez znaczenia zdaniem Burmistrza W., jest położenie wnioskowanej działki z projektowanym obiektem hotelowym przy drodze wojewódzkiej do S. i dalej w kierunku K. na szlaku turystycznym. Na powyższą decyzję odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniósł R. M., żądając uchylenia skarżonej decyzji w całości. Skarżący wskazał, iż na terenie analizowanym występuje osiedle zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a projektowana inwestycja będzie kolidowała z funkcją przyległego terenu i sposobem jego zagospodarowania. Zdaniem skarżącego uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej mogą być obiekty usługowe typu podstawowego, takie jak: sklep osiedlowy, przychodnia, czy urządzenie rekreacyjne. Skarżący zarzucił, że kwestionowaną decyzję otrzymał bez analizy graficznej i opisowej. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Podniósł, iż wbrew twierdzeniom odwołującego na analizowanym terenie nie występuje jedynie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, gdyż w analizie wykonanej w postępowaniu przed organem I instancji wyraźnie stwierdzono (zarówno w części opisowej, jak i graficznej z załączonym materiałem fotograficznym), że na analizowanym terenie występują obiekty usługowe różnego typu np.: firma kamieniarska, firma produkująca podłogi i galanterię drewnianą, stacja auto – gaz, zakład produkcji pustaków wibrobetonowych, a także zakład blacharsko – lakierniczy. W tej sytuacji projektowany obiekt gastronomiczno – hotelowy, nie będzie kolidował z funkcjami obiektów występujących na analizowanym terenie. Zasada "dobrego sąsiedztwa" została tym samym spełniona, kontynuacja funkcji nie oznacza bowiem, że obiekt gastronomiczno – hotelowy musi w sensie dosłownym znajdować się na analizowanym obszarze, wystarczy że znajduje się tam rodzaj działalności w postaci usług, w tym wypadku usług handlu, produkcji, rzemieślnictwa. Organ II instancji wskazał, iż przewidywanie przez skarżącego w chwili obecnej ewentualnej uciążliwości w przyszłości, po zrealizowaniu projektowanej zabudowy gastronomiczno – hotelowej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest przedwczesne i nie znajduje uzasadnienie w faktach i obowiązującym prawie. Na analizowanym terenie istnieje już w chwili obecnej zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz wymienione wcześniej obiekty usługowe i produkcyjne, a odwołujący nie podnosi istniejących konfliktów. Odnosząc się do zarzutu niedostarczenia analizy graficznej i tekstowej organ odwoławczy wyjaśnił, iż w świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Informację tej treści organ I instancji zawarł w początkowej części decyzji wyraźnie zaznaczając, że załącznik ten znajduje się w aktach organu do wglądu w siedzibie urzędu. Z żadnego zaś zapisu czy to cytowanego rozporządzenia, czy też ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika, aby organ był zobowiązany do doręczenia stronom postępowania wykonanych map i części opisowych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył R. M. Zarzucił on naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3, § 7 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 107 § 1 i 3 kpa oraz art.109 § 1 kpa, art. 40 § 1 i 3 kpa i art. 10 kpa poprzez nieprawidłowe zawiadamianie stron postępowania o toczącym się postępowaniu i nieprawidłowe doręczenie im decyzji w postępowaniu przed organem I instancji, a w postępowaniu przed organem II instancji poprzez pominięcie U. M. jako strony postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż planowana inwestycja ma być zlokalizowana po prawej stronie drogi wojewódzkiej o nr geod. 1615. Od tej drogi zaś zamierzona inwestycja będzie oddzielona projektowanym dublerem drogi (drogą lokalną). Ponadto działki, na których planowana jest inwestycja znajdują się między terenami, dla których zostały sporządzone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna). W ocenie skarżącego okoliczności te winny zasadniczo wpływać na warunki zabudowy. Skarżący podniósł ponadto, iż po prawej stronie drogi wojewódzkiej nie ma żadnego budynku usługowego, lecz jedynie budynki jednorodzinne. Dlatego też powstała koncepcja projektowanego dublera do drogi wojewódzkiej. Według skarżącego ani w analizie, ani też w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, nie wskazano w jaki sposób wyznaczono granice analizowanego obszaru. Nie podano jaką przyjęto szerokość frontu działki, co jest istotne przy ocenie czy granice obszaru zostały wyznaczone w sposób odpowiadający przepisom rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., czym naruszono art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 107 § 3 kpa, art. 11 kpa, art. 7 kpa i 77 kpa. Zdaniem skarżącego żadna z działek sąsiednich dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. W ocenie skarżącego sąsiedztwo urbanistyczne dla planowanej inwestycji może stanowić jedynie budownictwo jednorodzinne znajdujące się po stronie przedmiotowych działek inwestorów i mających bezpośredni dostęp do tzw. dublera. Skarżący stanowczo podkreślił, iż planowany dubler spowoduje oddzielenie istniejącej w chwili obecnej zabudowy po stroni prawej od zabudowy znajdującej się po stronie lewej. Takie rozwiązanie planistyczne powoduje, że należałoby już w chwili obecnej oddzielnie traktować zabudowę po każdej z tych stron. Stąd też porównanie planowanej inwestycji winno nastąpić z działkami sąsiednimi mającymi bezpośredni dostęp do dublera, a nie drogi wojewódzkiej. Inne rozwiązanie spowoduje, że będzie to jedyny budynek usługowy znajdujący się po tej stronie drogi wojewódzkiej, który w żaden sposób nie będzie nawiązywał do funkcji i cech zabudowy istniejących budynków usługowych znajdujących się po drugiej stronie tej drogi. Budynki te są bowiem o wiele mniejsze, świadczą usługi w ograniczonym zakresie czasowym. Skarżący podniósł także, iż skoro organ administracji porównywał zabudowę z budynkami usługowymi po drugiej stronie drogi wojewódzkiej, to niedopuszczalne było przyjmowanie ustalenia wysokości, czy szerokości elewacji całkowicie odmiennego w stylu zabudowy budynku jednorodzinnego skarżącego. Skarżący zarzucił ponadto, iż decyzja organu I instancji została doręczona w jednym piśmie dla obojga małżonków M., a nie każdemu oddzielnie. Podniósł ponadto, iż wbrew przepisom rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., organy administracji nie doręczyły wraz z decyzją załączników graficznych decyzji. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia osobno dla U. M. decyzji organu II instancji wskazano, iż decyzja ta została do niej wysłana w dniu 16 lutego 2009 r., tak więc skargę zainteresowana będzie mogła wnieść w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty skargi są niezasadne. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Przede wszystkim wskazać należy, iż wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwie wskazano, iż zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro treść tego rozstrzygnięcia determinują przepisy prawa, to ponad wszelką wątpliwość decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi jego niezgodnośćz przepisami prawa, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji - art. 56 ustawy (tak: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453). Omawiane rozstrzygnięcie nie zależy zatem od woli organów czy też zgody strony postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa. W ocenie Sądu podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. Na obszarze planowanej inwestycji nie obowiązuje bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo również wykazano łączne spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Przedstawiona przez organy administracji w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, w tym w przeprowadzonej analizie cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie – wbrew twierdzeniom skarżącego - obszar przyjęty do analizy wyznaczony został prawidłowo, obejmuje on bowiem teren, którego funkcje zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania pozwalają w pełni na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Podkreślić należy, iż stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - zwanego dalej rozporządzeniem, granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 m. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż front działki stanowi część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny zjazd lub wejście na działkę. W rozpoznawanym przypadku front ten wynosi 47 m, co wynika z części graficznej decyzji. Obszar analizowany wyznaczono jako trzykrotność frontu objętych wnioskiem działek, tj. na 150 m wokół nich. Na załączonej do decyzji mapie został on oznaczony kolorem czarnym i linią ciągłą o symbolu literowym AE. Obszar ten został wyznaczony z wyraźnym wkreśleniem domiaru, z każdej strony wnioskowanych nieruchomości i jednoznacznym utrwaleniem granic, a także czytelnie oznaczonymi i opisanymi obiektami poddanymi analizie (k. 23 akt organu I instancji). Z przeprowadzonej przez organy administracji analizy wynika, iż w tym obszarze oprócz zabudowy mieszkaniowej znajduje się również zabudowa usługowa (firma kamieniarska, firma produkująca podłogi i galanterię drewnianą, stacja auto – gaz, zakład produkcji pustaków wibrobetonowych, zakład blacharsko – lakierniczy), czyli występuje rodzaj działalności w postaci usług (handlu, produkcji, rzemieślnictwa). Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż planowana w przyszłości realizacja dublera z drogi wojewódzkiej powoduje konieczność porównania - już w chwili obecnej - zamierzonego przedsięwzięcia wyłącznie z działkami sąsiednimi mającymi bezpośredni dostęp do dublera, a nie drogi wojewódzkiej. Takie twierdzenie nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zauważyć należy, iż zgodnie z § 3 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, zaś przedmiotem analizy w kontekście ustalenia funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej. W tej sytuacji uznać należy, iż organy administracji prawidłowo badały funkcje obiektów usługowych, produkcyjnych i rzemieślniczych dostępnych z drogi wojewódzkiej o nr geod. 1615. Podzielić tu trzeba ocenę organów obu instancji, iż ze względu na swój zakres i charakter, planowana inwestycja jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy i nie będzie kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem wnioskowanego i przyległego terenu. Posiada przy tym – jak już wskazano wyżej - dostęp do drogi publicznej (drogi wojewódzkiej nr geod. 1615) oraz istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej dla planowanej inwestycji infrastruktury technicznej, przy czym teren ten wymaga wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej. Ponadto projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uzgodniono z Marszałkiem Województwa P. w B. w zakresie melioracji wodnych (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...]), Starostwem Powiatowym w B. (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...]) w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz P. Zarządem Dróg Wojewódzkich w B. (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...]). W ocenie Sądu w pełni na aprobatę zasługuje również stanowisko organów administracji, iż przesłanka "dobrego sąsiedztwa", o której mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, została w rozpoznawanej sprawie spełniona. Twierdzenie skarżącego, iż realizacja budynku gastronomiczno - hotelowego dopuszczalna jest wyłącznie wówczas, gdy na analizowanym obszarze inwestycja taka już występuje, w żadnym wypadku nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia bowiem wymaga – na co zwrócił uwagę organ I instancji - iż pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową i rzeczywistą funkcją terenu oraz obiektów już istniejących, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić, co jak już wskazano wyżej, w sprawie niniejszej nie ma miejsca. Kwestii kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu nie wolno zaś interpretować zawężająco, np.: jako możliwość powstania budynków tylko tego samego rodzaju, co istniejące. Nie można uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Trzeba raz jeszcze podkreślić, iż celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 412/2006). Także podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Wprawdzie decyzja organu II instancji nie została doręczona U. M. w tym samym czasie co skarżącemu, jednakże - jak wynika to z akt sprawy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze wysłało zainteresowanej wspomnianą decyzję w dniu 16 lutego 2009 r. W konsekwencji U. M. będzie mogła wnieść skargę w terminie 30 dni od daty doręczenia przedmiotowego rozstrzygnięcia. W kwestii niedoręczenia stronom niniejszego postępowania załącznika graficznego do decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy podzielić należy stanowisko organu obu instancji, iż obowiązujące przepisy, w tym art. 109 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie, nie przewidują expressis verbis doręczania stronom takich załączników wraz z wydanymi rozstrzygnięciami. Co prawda w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, iż niedoręczenie załącznika stanowiącego integralną część decyzji musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (vide wyrok NSA z dnia 24 września 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1727/96, Lex nr 45723), to jednak zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie reguła ta w konkretnych sytuacjach może – ze względów praktycznych i ekonomicznych – doznawać wyjątków. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów (kilkudziesięciu, kilkuset). W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania, albowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Jednocześnie dla zapewnienia stronom możliwości skontrolowania prawidłowości poczynionych w toku postępowania ustaleń, których wyrazem jest treść załącznika graficznego do decyzji, organy powinny umożliwić im zapoznanie się z aktami sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ I instancji wyraźnie bowiem zaznaczył w początkowej części decyzji o warunkach zabudowy, że załącznik graficzny do tej decyzji sporządzony został w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje wnioskodawca, zaś drugi pozostaje do wglądu w Urzędzie Miasta i Gminy w W. (k. 44 akt organu II instancji). Końcowo stwierdzić należy, iż wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skarga poza gołosłowną polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracyjne nie zawiera przekonywujących argumentów i w najmniejszym stopniu nie wykazała, aby organy te, oceniając dowody naruszyły zasadę logicznego rozumowania i nie uwzględniły wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Reasumując, stwierdzić należy, iż zapadłe w przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji zostały wydane z pełnym zachowaniem przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.