VII SA/Wa 1812/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi R. S.A. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej R. S.A. w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1812/08 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. odmawiającą nakazu rozbiórki części magistrali ciepłowniczej przebiegającej przez działkę nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny: Postępowanie zostało wszczęte na wniosek Agencji Inwestycyjnej "P." S.A z dnia 28 maja 2004 r., którym żądano wydania nakazu rozbiórki magistrali ciepłowniczej, przebiegającej przez niezabudowaną nieruchomość, stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...] położoną przy ul. [...] w W., a następnie Spółki Akcyjnej "R." w W., która aktem notarialnym Rep. [...] r. nabyła w dniu 16 sierpnia 2004 r. w/w działkę. Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, że sieć cieplna została samowolnie wybudowana w latach 1976/77 czyli pod rządami obowiązującej wówczas ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) w tej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 1974 r. Prezydium [...] uchwałą z dnia [...] lipca 1969 r. nr [...] zatwierdził Plan Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego, zgodnie z którym działka o nr ew. [...] z obr. [...] w dacie pobudowania przedmiotowej sieci ciepłowniczej znajdowała się w obszarze funkcjonalnym ZŁ – teren parków leśnych i rezerwatów. Plan ten nie obejmował ustaleń w zakresie prowadzenia mediów w tym sieci cieplnej na obszarze Dzielnicy [...], tylko wskazywał tereny urządzeń energetyki cieplnej. Podzielając stanowisko organu powiatowego, iż sieć cieplna nie jest urządzeniem, lecz obiektem inżynierskim i obiektem budowlanym liniowym zgodnie z art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i służył konkretnemu obiektowi budowlanemu tj. szpitalowi, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie ma sprzeczności lokalizacji tego obiektu z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i nie można zastosować art. 37 tej ustawy. Co do szkód i wszelkich roszczeń z tytułu ograniczenia prawa własności organ odwoławczy wskazał drogę postępowania cywilnego. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł właściciel działki – firma "R." domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów art. 2 i 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., brak zastosowania art. 2 w związku z art. 28 tej ustawy, naruszenie przepisów Konstytucji, jak również art. 6, 7, 8 i 9 kpa. Jak podkreśliła strona skarżąca [...] Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej S.A ([...]) nie zaprzeczył, że jest właścicielem sieci, która jest samowolą budowlaną a zatem w tej sytuacji bezwzględnie zastosowanie ma przepis art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. zwłaszcza, że nie zmieniono przeznaczenia działki w planach zagospodarowania przestrzennego i nie dopuszczono budowy na terenach leśnych i rezerwatowych sieci uzbrojenia terenu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Kontrolą sądową objęta została decyzja wydana w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki sieci ciepłowniczej przechodzącej przez nieruchomość strony skarżącej. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotową sieć pobudowano w latach 1976-1977, a inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę. Niewątpliwie w dacie realizacji tego obiektu obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r.Prawo budowlane (Dz. U 38/74 poz. 229). W myśl art. 37 tej ustawy rozbiórkę obiektu budowlanego można nakazać tylko w przypadku: kiedy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jak wskazywał organ administracji wg. planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Prezydium [...] z dnia [...] lipca 1969 r. przedmiotowa działka nr ew. [...] w dacie budowy znajdowała się w obszarze funkcjonalnym ZL – teren parków leśnych i rezerwatów . Plan ten nie obejmował ustaleń w zakresie prowadzenia mediów , w tym sieci cieplnej na obszarze Dzielnicy [...], tylko wskazywał tereny urządzeń energetyki cieplnej. Czyniąc powyższe ustalenie organ nie wyjaśnił jednak czy zapis planu zagospodarowania uznawał za dopuszczalne sytuowanie sieci na terenie przedmiotowej działki czy też zawierał w tym zakresie zakaz. Z akt sprawy nie wynika aby właściciel sieci zaprzeczył, iż ciepłociąg jest samowolą budowlaną. A zatem istotne było szczegółowe zbadanie zapisów planu. Podkreślić przy tym należy, że ewentualny brak zapisu iż na przedmiotowej nieruchomości może być usytuowany ciepłociąg (jeżeli nie ma w tej kwestii zakazu) powodowałby, że w sytuacji zrealizowania takiego obiektu, winno być prowadzone postępowanie legalizacyjne. W niniejszej sprawie takie postępowanie było prowadzone i jak należy wnosić z materiału sprawy, nadal pozostaje w toku rozpoznawania przez organ powiatowy (po uchyleniu decyzji PINB przez organ wojewódzki ) Jednakże zapoznanie się z aktami tego postępowania jak i z planem zagospodarowania przestrzennego z 1976 r. nie było możliwe w toku postępowania sądowego, bowiem w niniejszych aktach tej dokumentacji brakowało. Z tego względu odraczając rozprawę w dniu 25 stycznia 2009 r. ,Sąd zobowiązał organ wojewódzki do przedłożenia wyżej wymienionej dokumentacji. Dokumentacji takiej jednak nie przedłożono. W przedstawionym przez stronę skarżącą odpisie wyrysu planu zagospodarowania przestrzennego brak jest części opisowej, co uniemożliwia pełne odczytanie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego i kontrolę zaskarżonej decyzji. Wobec konieczności zbadania zapisów planu zagospodarowania przestrzennego i dokonania ustaleń w zakresie czy istniał zakaz przebiegu sieci ciepłowniczej przez przedmiotową nieruchomość i czy wobec istnienia tejże sieci na gruncie możliwa jest legalizacja samowoli budowlanej zgodnie z przepisami Prawa budowlanego z 1974 r. należało przyjąć, że zaskarżona decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, a także zasady ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie jak nakazuje to art. 138 § 1 kpa, a to mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 powołanej wyżej ustawy.