I SA/Wa 1817/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej oddala skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. H., utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgra A.H. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. uchwałą z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówiła przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej A. H. A. H. wniósł odwołanie od powyższej uchwały podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia procedury przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. Jednostka naukowa na posiedzeniu w dniu 24 kwietnia 2007 r. wyraziła swoje stanowisko odnośnie do zarzutów odwołania i stwierdziła, że przebieg był w pełni zgodny pod względem formalnym i merytorycznym z obowiązującymi przepisami. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów rozpoznając odwołanie przeprowadziła postępowanie dowodowe w tym zakresie i dokonała merytorycznej oceny rozprawy doktorskiej pt. "[...]". Sprawa odwołania dwukrotnie rozpatrywana była na posiedzeniu Sekcji [...]. Na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2007 r. zwrócono uwagę na fakt, że tematyka rozprawy obejmuje obszar nauk [....], a nie [...], w jakich miał być nadany stopień naukowy doktora. Organ wyraził opinię, że w związku z powyższym Rada Wydziału [...] nie miała stosownych kompetencji do przeprowadzenia ww. przewodu doktorskiego, bowiem nie posiada uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych. Centralna Komisja podała, ze wynik głosowania Sekcji był nierozstrzygający (5 głosów za uchyleniem uchwały, 5 głosów przeciw, przy braku głosów wstrzymujących się). W tej sytuacji skierowano sprawę do kolejnego recenzenta, który wydał negatywną opinię, co skutkowało koniecznością zasięgnięcia opinii trzeciego recenzenta ( § 19 ust. 4 statutu Komisji). Wszyscy trzej recenzenci ocenili negatywnie rozprawę doktorską. Na posiedzeniu Sekcji w dniu 16 września 2008 r. po zapoznaniu się z opiniami i po dyskusji odrzucono zarzuty dotyczące naruszenia procedury przez Radę Wydziału. Centralna Komisja nie dostrzegła naruszenia obiektywizmu w przeprowadzeniu publicznej obrony. Organ uznał, że termin publicznej obrony został ustalony po uzgodnieniu z promotorem na prośbę zainteresowanego. W ocenie Centralnej Komisji, z protokołu z obrony pracy wynika, że Doktorant ustosunkował się do krytycznych uwag zawartych w recenzjach w sposób ogólny i mało satysfakcjonujący członków Rady Wydziału i miał możliwość odpowiedzi na każde z pytań. Prezydium Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2008r. po dyskusji nad ww. odwołaniem i stanowiskiem, w głosowaniu tajnym utrzymało w mocy uchwałę w sprawie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgra A. H. (za utrzymaniem w mocy - 9 głosów, przy 1 głosie przeciwnym i braku innych głosów). Centralna Komisja wskazała, że skoro w głosowaniu Rady Wydziału publiczna obrona nie została przyjęta, to brak było podstaw do głosowania nad uchwałą w sprawie nadania stopnia doktora. Doktorant został prawidłowo powiadomiony i pouczony o trybie odwołania od negatywnej uchwały. Dodatkowo organ zauważył, że praca nie spełnia kryteriów merytorycznych i warunków metodologicznych rozprawy naukowej. Razi powierzchownością wiedzy Kandydata i brakiem gruntownych studiów teoretycznych w przedmiocie badań. Przyjęty przez Autora dysertacji cel badawczy i cele szczegółowe rozmijają się z tematem pracy, wyraźnie ukierunkowującym badania naukowe. Nie został jasno zdefiniowany problem badawczy, co dodatkowo potwierdza słabość Jego warsztatu naukowego. Wnioski, do których dochodzi Autor nie mają walorów naukowych, można je wyciągnąć z prostej analizy danych tabelarycznych, dostępnych w wielu publikacjach. Dodatkowym mankamentem jest nieprecyzyjny, często niefachowy niezrozumiały język i chaotyczny sposób prezentacji wyników badań teoretycznych i empirycznych, jak również liczne błędy gramatyczne. W tej sytuacji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów opierając się na analizie zgromadzonego materiału dowodowego uznała, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia uchwały Rady Wydziału. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.H. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją uchwała powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenie przepisów: – art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy uchwały – wydanej zdaniem organu odwoławczego – przez organ niewłaściwy, tj. nieposiadający uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora w zakresie objętym tematyką rozprawy doktorskiej, – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z naruszeniem art. 12 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez podjecie uchwały w innym brzmieniu niż znajdująca się w aktach sprawy oraz niepodpisanie jej przez wszystkie osoby uczestniczące w jej podjęciu, – art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. W ocenie skarżącego spełnione zostały również przesłanki wznowienia postępowania, a konkretnie: – art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wymaganej opinii organy pierwszej instancji, o której mowa w art. 21 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz bez stanowiska właściwej merytorycznie sekcji stałej bądź doraźnej Centralnej Komisji, o którym mowa w §§ 9 i 18 statutu Centralnej Komisji, – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu – niepowiadomienie strony z odpowiednim wyprzedzeniem o terminie obrony i uniemożliwienie jej przez to przygotowania się do publicznej obrony rozprawy doktorskiej, a także wyłączenie jawności postępowania odwoławczego i niedoręczenia stronie istotnych pism, Ponadto skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 134 k.p.a. przez organ odwoławczy, który orzekł pomimo braku przedmiotu zaskarżenia w postaci uchwały o umorzeniu przewodu doktorskiego z powodu niepodjęcia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora. Skarżący wskazał także na szereg naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym: art. art. 6,7,8,9,10 § 1,11,15,36,77 § 1,107 § 1 i 3, 134 k.p.a. oraz 139 k.p.a. w zawiązku z art. 29 ust. 1 o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. W uzasadnieniu skargi wniesiono o pominięcie przy orzekaniu przepisów statutu Centralnej Komisji oraz skierowanie statutu, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania jego zgodności z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji oraz uchwały Rady Wydziału albo o uchylenie tych decyzji oraz o zobowiązanie Centralnej Komisji do przekazania radzie innej jednostki organizacyjnej posiadającej uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dyscyplinie [...] w celu zagwarantowania obiektywizmu przy przeprowadzaniu powtórnej obrony rozprawy doktorskiej i dalszych czynności przewodu doktorskiego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] września 2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgra A.H. nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. W pierwszej kolejności należy podnieść, to co zauważa sam skarżący, iż w sprawach o nadanie stopni naukowych, w których ocena rozprawy doktorskiej czy habilitacyjnej oraz dorobku naukowego kandydata pod kątem spełnienia wymogów stawianych przez ustawę wymaga specjalistycznej wiedzy, sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego, to znaczy czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, a także postanowieniami Statutu Centralnej Komisji. Wobec tak zakreślonej kontroli Sąd nie jest władny do zobowiązania Centralnej Komisji do przekazania sprawy radzie innej jednostki organizacyjnej posiadającej uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dyscyplinie [...]. Kompetencje w tym zakresie, zgodnie z § 18 ust. 2 statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych z dnia 15 października 2007 r., należą do przewodniczącego Komisji albo z jego upoważnienia sekretarza Komisji. Ta decyzja może być zmieniona w trybie § 18 ust. 3 statutu, przez Prezydium Komisji, które z własnej inicjatywy lub na wniosek sekcji stałej, może wskazać sekcję właściwą dla danej sprawy albo przekazać sprawę powołanej w tym celu sekcji doraźnej. W ocenie Sądu, uchwała Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w O. z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgra A. H. podjęta została w brzmieniu przewidzianym w przepisach ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65., poz. 595 ze zm.). Zgodnie z art. 14 ust. 2 ww. ustawy czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora, 2) wyznaczenia recenzentów, 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony, 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, 5) nadania stopnia doktora. Brzmienie tych przepisów wskazuje, że każdy następny etap przewodu doktorskiego jest realizowany po pozytywnym zakończeniu etapu poprzedniego. Każda z tych uchwał posiada autonomiczny charakter, nie jest ona jedynie formalnym zakończeniem przewodu doktorskiego. W ocenie Sądu, niezasadne pozostają zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia prawa przez niepodjęcie uchwały o umorzeniu przewodu doktorskiego, w sytuacji braku uchwały o nadaniu stopnia doktora. Przepis art. 14 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przewiduje, że uchwały są podejmowane w "przedmiocie" kolejnych czynności przewodu doktorskiego. Przepis zaś art. 21 ust. 1 tej ustawy przewiduje formę odmowną uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2. Oznacza to, że przedmiotowa uchwała o nieprzyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej została podjęta w brzmieniu przewidzianym przez przepisy cytowanej ustawy. Powtórzyć tu należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 847/05 – niepubl.), że decyzja administracyjna, która wydana jest w postaci uchwały podejmowanej przez organ kolegialny stanowi wyraz woli przejawiany przez zespół osób fizycznych, pełniących na podstawie określonych procedur prawnych funkcję posiadaczy tych praw i obowiązków, które ustawa przypisuje organowi kolegialnemu. Uchwałę – decyzję należy uznać za podjętą z chwila wyrażenia woli przez organ kolegialny w sposób prawem określony, tzn. najczęściej w drodze głosowania (tajnego lub jawnego) zwykłą lub kwalifikowaną większością głosów obecnych członków danego organu przy zachowaniu minimalnej, a koniecznej dla ważności podejmowania uchwał liczby uczestniczących osób (quorum). W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2 są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że powołane przepisy nie odróżniają głosów oddanych "za", "przeciw" i głosów "wstrzymujących się" i skoro kwestie te nie są uregulowane ani w ustawie ani w regulaminie pracy Rady Wydziału [...] U. w O. to przyjęcie wymogu, aby do podjęcia uchwały wymagana była większość głosów oddanych "za", jest dowolnością. Zasada bezwzględnej większości głosów, która oznacza konieczność uzyskania 50% +1 ważnie oddanych głosów za uchwałą jest zgodna z najbardziej rozpowszechnionym sposobem rozumienia pojęcia "bezwzględnej większości głosów", które to pojęcie nie zostało ustawowo zdefiniowane. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 20 września 1995 r. (sygn. akt W 18/94, OTK 1995/1/7) w odniesieniu do art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) "bezwzględna większość głosów" oznacza co najmniej o jeden głos więcej od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów, to znaczy przeciwnych i wstrzymujących się. Tak też zdaniem składu rozpoznającego sprawę niniejszą rozumieć należy to pojęcie zawarte w art. 20 ust. 1 omawianej ustawy. Skład orzekający podziela też stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r. sygn. akt III RN 135/03, iż decyzja administracyjna organu kolegialnego (zgodnie z zasadą pisemności postępowania - art. 14 § 1 k.p.a.) jest "opatrywana podpisami" osób uczestniczących w jej przyjęciu albo przez sporządzenie odrębnego dokumentu, który jest podpisywany przez wszystkie osoby uczestniczące w jego przyjęciu, albo też przez ujęcie treści rozstrzygnięcia przyjętego w wyniku głosowania w protokole posiedzenia, do którego załączona jest podpisana przez uczestników posiedzenia lista obecności członków organu kolegialnego. Taka praktyka podpisywania decyzji administracyjnych (art. 104 k.p.a.) podejmowanych przez kolegialne organy orzekające jest zgodna z art. 107 § 1 k.p.a. Zauważyć należy, że art. 107 § 1 k.p.a. sam przez się nie przesądza o trybie (sposobie), w jaki "podpis decyzji" należy urzeczywistnić, jak również nie przesądza tego, czy "podpis decyzji" powinien być umieszczony już pod treścią samego rozstrzygnięcia, czy dopiero lub także pod jego uzasadnieniem. Przepis ten nie wyklucza także i takiej możliwości, że kwestia "trybu (sposobu) urzeczywistniania podpisu decyzji" może być - stosownie do okoliczności - wprost lub pośrednio determinowana przepisami wykonawczymi lub kształtowana w drodze określonej praktyki, zwłaszcza w sytuacji, gdy organizacja wykonywania zadań i kompetencji kolegialnego organu administracji publicznej, który nie ma charakteru wyspecjalizowanego (fachowego) organu orzekającego, lecz jest organem wykonującym inne zadania administracyjne, obok których i zwykle w związku z którymi organowi temu powierzone zostały także określone funkcje orzecznicze regulowana jest tzw. regulaminem. Oczywiście, wprowadzane w tym względzie przepisy wykonawcze (notabene wydawane zwykle na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego) lub stosowana praktyka nie może być sprzeczna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawowymi. I tak dla przykładu, jeżeli podejmowane na posiedzeniu takiego organu kolegialnego rozstrzygnięcie, mające znamiona prawne "decyzji administracyjnej", uzyskuje postać "zmaterializowaną" w formie stosownego "zapisu w protokole posiedzenia" tego organu (obok innych rozstrzygnięć podejmowanych przez ten organ w czasie tego samego posiedzenia), a integralną częścią tego protokołu jest "lista obecności członków" tego organu (pozwalająca na jednoznaczne ustalenie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób uczestniczących w tym posiedzeniu i w pracach tego organu), to w sensie formalnym oznacza to, iż osoby podpisane na liście obecności uczestniczyły także w podjęciu tego konkretnego rozstrzygnięcia mającego znamiona "decyzji administracyjnej". Dlatego w takim wypadku zarzut jakoby ta konkretna "decyzja administracyjna" nie zawierała "podpisu" (w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a.) nie jest trafny. Opiera się on bowiem na dowolnym, bo nie wynikającym z dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a., a tym samym błędnym założeniu, że albo osoby podpisane na załączonej do protokołu "liście obecności" uczestniczące w danym posiedzeniu nie uczestniczyły w podejmowaniu zaprotokołowanego rozstrzygnięcia ("decyzji administracyjnej"), albo że z przepisu tego wynika bezwzględny zakaz takiej praktyki urzeczywistniania "podpisu decyzji" przez członków organów kolegialnych (skądinąd praktyki powszechnie stosowanej przez większość organów kolegialnych, nie mających charakteru wyspecjalizowanych organów orzekających), która w istocie polega na "łącznym" autoryzowaniu podpisem członka organu kolegialnego na "liście obecności" faktu jego uczestnictwa w danym posiedzeniu oraz w podejmowaniu wszystkich uchwał przyjętych w czasie jego trwania. W rozpoznawanej sprawie protokół nr [...] posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2007 r., na którym odbyła się publiczna obrona rozprawy doktorskiej, zawiera treść rozstrzygnięcia wraz z przedstawieniem motywów podjęcia skarżonej uchwały oraz podpisy osób, które brały udział w głosowaniu. Natomiast tylko przewodniczący Rady Wydziału podpisał uchwałę. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, nie narusza to przepisów prawa. Treść tego protokołu została zatwierdzona w jawnym głosowaniu członków Rady Wydziału – protokół nr [...] posiedzenia Rady Wydziału [...] w dniu 20 lutego 2007 r. Zgodnie z Regulaminem organizacyjnym Wydziału U. przewodniczącym rady wydziału jest dziekan (§ 8), organ ten otwiera obrady rady wydziału i przewodniczy im (§ 9 ust. 6). Z regulacji tych należy wywieść uprawnienie dziekana do podpisania uchwały Rady Wydział, która stanowi uzewnętrznienie rozstrzygnięcia szczegółowo przedstawionego w protokole nr [...] posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2007 r. i opatrzonego stosownymi podpisami. Nie bez znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje praktyka funkcjonowania organów orzekających, a w każdym razie organów kolegialnych, która wskazuje na to, że sekwencja czynności przy podejmowaniu przez nie rozstrzygnięcia jest następująca: po przeprowadzeniu wymaganego postępowania dowodowego w rozpoznawanej sprawie oraz po jej przedyskutowaniu przez gremium orzekające, przeprowadzane jest głosowanie nad proponowanym rozstrzygnięciem sprawy. Przyjęte w ten sposób rozstrzygnięcie zgodnie z regulaminem wymaga zatwierdzenia. Za nieuzasadniony uznać również należało zarzut skargi dotyczący niewłaściwego rozumienia art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Zgodnie ze zdaniem pierwszym tego ustępu "Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały". Wynikający z przytoczonego przepisu obowiązek "powiadomienia o treści uchwały" (jeżeli jest ona odmowna) nie może być utożsamiany z obowiązkiem doręczenia kandydatowi tejże uchwały wraz z uzasadnieniem. Z akt sprawy wynika, że projekt protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2007 r. został doręczony skarżącemu. Treść tego protokołu została zatwierdzona według stanu na dzień 8 lutego 2007 r. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku właściwości organu orzekającego wskazać należy, że z przepisów wynika, że w tym względzie uczelnia posiada autonomię. Centralna Komisja dokonuje okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej, która stanowi podstawę do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego, a także zasadności uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 18 ust. 2 pkt 5 w sprawie nadawania tych stopni wyłącznie w trybie wynikającym z art. 9 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach naukowych. W tym też trybie może być skutecznie kwestionowany brak stosownych kompetencji Rady Wydziału [...] U. w O. w przeprowadzeniu przewodu doktorskiego skarżącego. A zatem sformułowanie, jakie znalazło się w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji w tym zakresie wykracza poza uprawnienia organu odwoławczego w sprawie uchwały o nieprzyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej. W ocenie Sądu, jednakże nie jest to naruszenie, które miało wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 zdanie drugie ustawy o stopniach i tytułach naukowych, który nakazuje radzie wydziału przekazanie odwołania Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami przewodu w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. W aktach sprawy bowiem znajduje się opinia Rady Wydziału na temat wniesionego przez mgra A. H. odwołania od Uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] U. w O. z dnia [...] stycznia 2007 r., która została poddana głosowaniu na posiedzeniu rady Wydziału w dniu 24 kwietnia 2007 r. (protokół nr [...]). Z akt sprawy nie wynika, aby zasada czynnego udziału strony w postępowaniu została naruszona w takim stopniu, aby miało to wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie skarżący nie został pisemnie powiadomiony o terminie publicznej obrony rozprawy doktorskiej, jednakże z akt sprawy wynika, ze termin ten został ze skarżącym uzgodniony. Wskazują na to zgromadzone w aktach sprawy dokumenty (m. in. wyciąg protokołu nr [...] posiedzenia Rady Wydziału [...] w dniu 24 kwietnia 2007 r.) oraz oświadczenie skarżącego złożone w czasie rozprawy w dniu 30 kwietnia 2009 r. Odnosząc się do wniosku o pominięcie przy orzekaniu przepisów statutu Centralnej Komisji oraz o skierowanie statutu, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania jego zgodności z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami, wyjaśnić należy, że stwierdzenie niezgodności przepisów aktu wydanego w ramach upoważnienia ustawowego z Konstytucją należy do wyłącznych kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, dlatego Sąd w procesie orzekania nie może nie brać pod uwagę regulacji prawnych, których moc prawna nie została skutecznie zakwestionowana. Ponadto zauważyć należy, że wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Dlatego też skarżący nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, a Sąd wątpliwości przedstawionych w skardze nie podziela. W ocenie Sądu, nie ma dostatecznych podstaw, by w świetle prawa podważyć stanowisko Centralnej Komisji. Uzasadnienie decyzji wskazuje na to, iż zapadła ona po dokładnym przeanalizowaniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, że organ rozważył argumenty przemawiające zarówno za i przeciw, że był w pełni świadom całokształtu faktycznych i prawnych przesłanek, które legły u podstaw przyjętego przezeń rozstrzygnięcia, a także jego wszelkich konsekwencji. Sąd orzekający nie znalazł ani merytorycznych, ani prawnych podstaw, by to rozstrzygnięcie podważyć. Postępowanie w sprawie prowadzone było przez Centralną Komisję w sposób odpowiadający przepisom ustawy, dochowano reguł przewidzianej prawem procedury, a więc m.in. powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, przygotowali oni obszerne i umotywowane opinie, dochowano przepisów dotyczących terminów, quorum i głosowania, a także innych przewidzianych reguł. Okoliczność, że - skarżący uważa, iż recenzenci "niesprawiedliwie" ocenili jego dorobek, że pominęli okoliczności przemawiające na jego korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że - w końcu - w niektórych wypadkach zdecydowanie nie podzielili jego poglądów in merito i uznali je za nietrafne lub nieudowodnione, a postępowanie przed Centralną Komisją (wedle przyjętych zasad) nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji na ten temat - nie może jednak prowadzić do dyskwalifikowania, czy nawet kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnych ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż są one nie umotywowane, niesłuszne lub krzywdzące. Wypada powtórzyć za Sądem Najwyższym (wyrok z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn akt III ARN 86/95), że nie znaleziono dotąd lepszego i uczciwszego sposobu przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych, niż powoływanie recenzentów a następnie tajne głosowanie decydujące o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy. To prawda, że w piśmiennictwie wypowiadane są również poglądy, iż decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione (bo przecież niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska) i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Wobec przepisów regulujących status dziekana, w cenie Sądu również zarzut dotyczący skierowania decyzji Centralnej Komisji do dziekana jako do osoby nieuprawnionej, pozostaje bezzasadny. Sąd nie podzielił zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko jak i argumentację prawną wyrażoną przez organ odwoławczy, a tym samym uznaje za prawidłowe rozstrzygnięcie zapadłe w tej sprawie Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.