II OZ 129/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 o odrzuceniu zażalenia D., M., J. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 o odrzuceniu zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 o odrzuceniu zażalenia D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 o odrzuceniu skargi kasacyjnej M., M. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 w sprawie ze skargi D., M., M. i J. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 odrzucił skargę kasacyjną M., M. i J. W. od wyroku tego sądu z dnia 8 października 2009 r. uchylającego zaskarżoną przez D., M., M. i J. W. decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności. W uzasadnieniu sąd wskazał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, gdyż została sporządzona osobiście. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 19 lipca 2010 r. odrzucił zażalenie D. i M. W. na postanowienie z dnia 25 maja 2010 r. z tej przyczyny, że nie zostało ono sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Kolejnym postanowieniem, z dnia 17 lutego 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie D. W. na postanowienie z dnia 19 lipca 2010 r., ze względu na wniesienie zażalenie z uchybieniem terminu, przewidzianego dla tej czynności. Następnie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. Sąd odrzucił zażalenie D., M., J. i M. W., na postanowienie z dnia 17 lutego 2011 r. wskazując, że w części dotyczącej D. W. podlega odrzuceniu, bowiem skarżąca wniosła zażalenie po upływie terminu do jego złożenia, natomiast w części dotyczącej M., J. i M. W., ponieważ niedopuszczalne byłoby rozpoznanie zażalenia wniesionego przez stronę, która wcześniej nie złożyła zażalenia rozpoznanego zaskarżonym postanowieniem. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2011 r. wnieśli D. i M. W., zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazywali na wyroki, które zostały wydane w ich sprawy podnosząc, że zgadzają się z ich sentencjami, ale nie zgadzają się z ich uzasadnieniem. Z tych powodów skarżący wnieśli też o podjęcie uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie: W zaskarżonym postanowieniu Sąd odrzucając zażalenie D. W. zasadnie wskazał, że skoro skarżącej przyznano adwokata z urzędu, to pisma w postępowaniu sadowym należy doręczać jej pełnomocnikowi, a termin do wniesienia zażalenia (i inne terminy przewidziane dla odpowiednich czynności) rozpoczyna bieg od doręczenia pisma pełnomocnikowi. Z tego względu w zaskarżonym postanowieniu zasadnie przyjęto, że zażalenie wniesione przez skarżącą D. W., zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zasadnie także przyjęto, że skoro postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 178/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie D. W., to wniesione przez M., M. i J. W. na to postanowienie zażalenie podlega odrzuceniu. Strona, która nie zaskarżyła wydanego w sprawie postanowienia, nie może skutecznie na dalszych etapach postępowania zaskarżyć później wydanych – w wyniku rozpoznania zażalenia złożonego przez inną stronę – rozstrzygnięć. Niedopuszczalne byłoby rozpoznanie zażalenia wniesionego przez podmiot, który nie był stroną postępowania zażaleniowego. W zażaleniu skarżących nie wykazano ponadto zasadności podjęcia uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne, które wywołuje poważne wątpliwości w konkretnej sprawie. Skarżący nie wskazali takiego zagadnienia prawnego, a powołując szereg orzeczeń – nie określili konkretnej sprawy, w której miałyby wystąpić wątpliwości. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.