IV SA/Gl 988/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2009 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr[...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę Komendant Miejski Policji w C. Rozkazem Organizacyjnym Nr [...] z dnia [...] wprowadził w podległej sobie jednostce zmiany organizacyjno - etatowe, w wyniku których z dniem wejścia w życie przedmiotowego rozkazu organizacyjnego, tj. [...] , likwidacji uległo m. in. zajmowane przez nadkom. M. W. stanowisko kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia, zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym "nadkomisarz". Następnie Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w C. zwolnił nadkom. M. W. ze stanowiska kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia Komendy Miejskiej Policji w C. z dniem [...] i przeniósł w/wymienioną do swojej dyspozycji z dniem [...]. Mocą Decyzji Nr[...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] została stwierdzona nieważność ostatecznego Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] w sprawie zwolnienia policjantaki z zajmowanego stanowiska i przeniesienia jej do dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych, jako dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.. W rezultacie sprawa będąca przedmiotem decyzji uznanej za nieważną wróciła do stanu przed jej wydaniem ( nadkom. M. W. nadal zajmowała stanowisko kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia KMP w C. ). W związku z zaistniałą potrzebą określenia na nowo stosunku służbowego nadkom. M. W. oraz wobec braku możliwości mianowania policjantki na stanowisko równorzędne, Komendant Miejski Policji w C. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie jej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. , zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego. O powyższym fakcie nadkom. M. W. została zawiadomiona w dniu [...] z jednoczesnym pouczeniem o uprawnieniach przysługujących jej jako stronie postępowania administracyjnego, wynikających z art. 10 k.p.a. W toku postępowania pismem z dnia [...] stronę poinformowano także o treści art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, tj. o możliwości zwolnienia ze służby w przypadku nie wyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe oraz o treści art. 103 ustawy o Policji, w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki wg stanowiska służbowego. W rezultacie prowadzonego postępowania w dniu [...] wydany został Rozkaz Personalny Nr [...], mocą którego Komendant Miejski Policji w C. zwolnił nadkom. M. W. ze stanowiska kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia z dniem [...]oraz z dniem [...] przeniósł na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą w [...] grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z uposażeniem zasadniczym w kwocie 2.460 - zł. miesięcznie; z zachowaniem na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji prawa do stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku, tj. mnożnika 1,70 kwoty bazowej i uposażenia zasadniczego w kwocie 2.540 zł. Tym samym rozkazem personalnym przyznano w/wymienionej dodatek służbowy na czas nieokreślony w kwocie [...] zł. miesięcznie. Od tej decyzji M. W. wniosła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., w którym wskazała, że podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest dla niej krzywdzące, z uwagi na jednoczesne z przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe obniżenie posiadanego dotychczas dodatku. Strona szeroko kwestionowała w odwołaniu oraz w swoim stanowisku z dnia [...], realizowaną wobec niej przez Komendanta Miejskiego Policji w C. politykę kadrową, konsekwentnie wskazując na okoliczności rozstrzygnięć zapadłych w [...] i [...] (decyzja o mianowaniu na stanowisko służbowe kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia z dnia [...], decyzja o zwolnieniu z tego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych z dnia [...] wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności). Zaskarżoną tu decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w K. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz terminu przyznania dodatku służbowego i określił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe na dzień [...] oraz datę przyznania dodatku służbowego na dzień[...]. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] wydana została na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Zauważył, iż do przeniesienia w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacji stanowiska i braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Organ wskazał, iż pierwsza przesłanka została spełniona, albowiem stanowisko zajmowane przez stronę uległo likwidacji, a celem powołanego przepisu jest zapewnienie, w przypadku reorganizacji, osobie zajmującej określone stanowisko służbowe, stanowiska równorzędnego, a dopiero w przypadku braku wakatu na równorzędnym stanowisku lub też braku możliwości mianowania na nie, dopuszczalne jest przeniesienie na stanowisko niższe. Stąd też zdaniem organu odwoławczego istota sprawy sprowadzała się zatem do rozstrzygnięcia, czy właściwie Komendant Miejski Policji w C. zastosował przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w sytuacji, kiedy w dacie wydania rozkazu personalnego o przeniesieniu M. W. na niższe stanowisko służbowe, dysponował stanowiskiem równorzędnym. Organ odwoławczy podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie administracyjne skutkujące przeniesieniem policjantki na niższe od dotychczas zajmowanego stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. wszczął w rezultacie braku możliwości mianowania jej na inne równorzędne stanowisko służbowe, albowiem w tym okresie nie występowały w Komendzie Miejskiej Policji w C. wolne stanowiska równorzędne z zajmowanym przez M. W. przed reorganizacją. Zaznaczono, że Komendant Miejski Policji w C. zważył jednak, że stan faktyczny sprawy uległ zmianie po wszczęciu w/wymienionego postępowania w momencie zwolnienia ze służby w Policji rozkazem personalnym z dnia [...] funkcjonariusza dotychczas zajmującego stanowisko kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcj i Ruchu Drogowego KMP w C. i w rezultacie tego z dniem [...] powstał wakat na stanowisku równorzędnym z dotychczas zajmowanym przez nadkom. M. W., co skutkowało obiektywną możliwością zapewnienia jej stanowiska równorzędnego pod względem grupy zaszeregowania z zajmowanym przed reorganizacją. Podkreślono, że w tej sytuacji w dniu [...] Komendant Miejski Policji w C. zwrócił się do strony z pisemną propozycją mianowania jej na stanowisko kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C. w 7 grupie uposażenia zasadniczego. W swojej odpowiedzi z dnia [...] M. W. określiła jako "nieetyczną'' propozycję organu mianowania na w/wymienione stanowisko służbowe, a poproszona o sprecyzowanie wyrażonego stanowiska w kwestii przedstawionej propozycji, jednoznacznie oświadczyła w dniu [...], że chce pracować w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C.", co w istocie było brakiem zgody strony na mianowanie na proponowane stanowisko w Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C. - równorzędne z dotychczas zajmowanym. W tym stanie rzeczy Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym z dnia [...] przeniósł M. W. na niższe stanowisko - specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą, zgodnie z wolą strony pełnienia służby w w/wymienionej komórce organizacyjnej komendy. Organ odwoławczy zauważył, że w świetle oświadczenia strony złożonego w dniu [...], w którym M. W. wyraziła chęć pełnienia służby w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C., przez co - zdaniem organu odwoławczego - zgodziła się na przeniesienie na proponowane stanowisko specjalisty, teoretyczna możliwość mianowania jej na wakujące stanowisko w Referacie Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C., równorzędne z dotychczas zajmowanym, była niezgodna z wolą strony. Organ zauważył, że decyzje wydawane w. granicach tzw. uznania administracyjnego, wymagają od właściwego organu nie tylko wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ale nadto zgodnie z art. 7 k.p.a. uwzględnienia przy rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. W tej mierze zdaniem organu odwoławczego – nie ma żadnych wątpliwości, że Komendant Miejski Policji w C. wydał rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodne z przepisami k.p.a., które zobowiązują go przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego, ale i wysłuchania strony w toku prowadzonego postępowania. Rozkaz Personalny Nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. uwzględnia interes społeczny ( w tym wypadku interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem strony. Interes Policji wymaga, aby pełniła ona służbę na stanowisku odpowiadającym jej kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu, co umożliwi szybkie wdrożenie w nowe obowiązki służbowe. Nadmieniono, iż rozstrzygnięcie nie godzi w słuszny interes policjantki, albowiem uwzględnia jej wolę pełnienia służby w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. wyrażoną w oświadczeniu z dnia [...]. Ponadto organ prawidłowo zastosował konstrukcję z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, na podstawie którego zachował M. W. stawkę uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednim stanowisku służbowym. Zdaniem organu odwoławczego strona w odwołaniu nie kwestionuje przeniesienia Jej na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. Z Przestępczością Gospodarczą KMP w C., a jako krzywdzące ocenia jedynie równoczesne z przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe obniżenie posiadanego dotychczas dodatku. W tej kwestii wskazano, że zaskarżonym rozkazem personalnym Komendant Miejski Policji w C. nie obniżył stronie dotychczas posiadanego dodatku, ale przyznał na stałe dodatek służbowy w kwocie [...]- zł. miesięcznie. Zdaniem organu odwoławczego Komendant Miejski Policji w C. prawidłowo określił rodzaj przyznanego stronie dodatku – służbowy, gdyż w myśl art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatku służbowego określa natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego /Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm./. Stanowiąca załącznik nr 3 do rozporządzenia Tabela stanowisk służbowych policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego nie wymienia stanowiska specjalisty, na które nadkom. M. W. została przeniesiona, jako stanowiska samodzielnego lub kierowniczego, na którym przysługiwałby dodatek funkcyjny. Jest to w świetle obowiązujących przepisów rozporządzenia stanowisko wykonawcze, uprawniające do dodatku służbowego. Stąd też zbadania wymagała jedynie kwestia zgodności z prawem i celowości podjętego przez Komendanta Miejskiego Policji w C. rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania M. W. dodatku służbowego w kwocie [...] zł. miesięcznie. Organ podkreślił, że z przytoczonych regulacji, dodatek służbowy jest świadczeniem o charakterze uznaniowym, którego przyznanie pozostaje w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych i opiera się na normatywnych kryteriach określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 roku. Zgodnie z § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Organ zauważył, że przyczyną przyznania dodatku w w/wymienionej kwocie jest przeniesienie M. W. na stanowisko o charakterze wykonawczym, a więc zasadnicza zmiana zarówno zakresu i charakteru realizowanych obowiązków służbowych, jak i ponoszonej odpowiedzialności. Nadto wskazano w tej mierze, iż wzięto pod uwagę wysokość dodatków służbowych posiadanych przez funkcjonariuszy zajmujących równorzędne lub bezpośrednio niższe stanowiska, a z materiałów sprawy, wynika że średnia kwota dodatku służbowego na stanowisku specjalisty w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. wynosi 354, - zł., przy tym specjalista Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego otrzymuje dodatek w kwocie 300, - zł. miesięcznie. Porównując dalej ­ organ wskazał - żefunkcjonariuszom zajmującym bezpośrednio niższe stanowiska służbowe asystentów Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą przysługuje dodatek służbowy w średniej kwocie 448, - zł. W tym stanie rzeczy – zdaniem organu odwoławczego - podjęte przez Komendanta Miejskiego Policji w C. w omawianym zakresie rozstrzygnięcie jest uzasadnione - w ocenie organu odwoławczego - i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, akcentując, iż u podstaw tego rozstrzygnięcia leżała nie negatywna ocena wywiązywania się przez policjantkę z czynności służbowych, czy jak sugeruje strona - zła wola n organu, ale wyłącznie zmiana zakresu i charakteru powierzonych obowiązków, a określona kwota dodatku służbowego ustalona została z uwzględnieniem uśrednionej wysokości dodatków służbowych posiadanych przez funkcjonariuszy zajmujących równorzędne i zbliżone stanowiska służbowe. Co do podniesionego w odwołaniu zarzutu realizowaną wobec strony przez Komendanta Miejskiego Policji w C. polityki kadrową i wskazywania na okoliczności innych rozstrzygnięć zapadłych w [...] i [...]organ wyjaśnił, że zagadnienia te nie stanowią przedmiotu postępowania w sprawie jej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz przyznania dodatku służbowego z dniem [..] i kako takie nie mogą być badane w postępowaniu odwoławczym od decyzji - Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C., w którym - stosownie do obowiązujących uregulowań prawnych - rozpoznana i rozstrzygnięta może być wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Na koniec – organ odwoławczy - zwrócił uwagę na fakt niewykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego w terminie w nim określonym. Decyzji nie został bowiem nadany rygor natychmiastowej wykonalności, który umożliwiłby przeniesienie policjantki na stanowisko służbowe z dniem [...] w przypadku wniesienia odwołania. Stosownie bowiem do obowiązujących uregulowań prawnych - art. 130 § 2 ki.p.a. - wniesienie odwołania w terminie skutkuje wstrzymaniem z mocy prawa wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, organ odwoławczy wyznaczył nowy termin wykonania Rozkazu Personalnego Nr [...] z dnia [...], z uwagi na fakt, iż jego wykonanie w terminie ustalonym przez Komendanta Miejskiego Policji w C. nie było możliwe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca M. W. zarzuciła organowi orzekającemu, że zaskarżona decyzja stanowi prawne usankcjonowanie nieuprawnionej - w jej ocenie - polityki kadrowej realizowanej wobec niej przez przełożonego w sprawach osobowych w latach [...]. Pod adresem Komendanta Miejskiego Policji w C. podniosła zarzuty wdrożenia w w/wymienionym okresie szeregu działań ukierunkowanych na zniesławienie jej osoby oraz degradację służbową. Na potwierdzenie powyższego szeroko opisała okoliczności rozstrzygnięć umiejscawiających ją w strukturze Komendy Miejskiej Policji w C. wydawanych po wejściu w życie rozkazów organizacyjnych Komendanta Miejskiego Policji w C.: Nr [...] z [...] oraz Nr [...] z [...] w sprawie zmian organizacyjno - etatowych, tj. Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] w sprawie jej zwolnienia ze stanowiska Głównego Księgowego KMP w C. i mianowania na niższe stanowisko służbowe Kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia ( decyzja ostateczna od dnia [...]) oraz Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] o zwolnieniu z w/wymienionego stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych. Skarżąca wskazała na liczne nieprawidłowości w toku poprzedzających te decyzje postępowań administracyjnych, świadczące - zdaniem skarżącej - o złej woli organu orzekającego oraz dokonującej się w organach Policji dyskryminacji jej osoby. Skarżąca podniosła zarzut nieuprawnionego działania organu polegającego na jednoczesnym z przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe obniżeniem kwoty posiadanego dotychczas dodatku. Podniosła także kwestię pominięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w trakcie rozpatrywania odwołania od decyzji - Rozkazu Personalnego Nr [...] z dnia [...] okoliczności dot. jej sytuacji służbowej na przestrzeni lat 2003 - 2008. W rezultacie powyższych zarzutów M. W. objęła zakresem skargi decyzję organu II instancji z dnia [...] oraz wszystkie rozkazy personalne Komendanta Miejskiego Policji w C. określające jej stosunek służbowy wydane w następstwie zmian w strukturze etatowej jednostki wprowadzonych Rozkazem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...]. Wniosła także o zweryfikowanie w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji - Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] w sprawie jej mianowania na niższe stanowisko służbowe Kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia po zlikwidowaniu z dniem [...] Rozkazem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. dotychczas zajmowanego przez nią samodzielnego stanowiska Głównego Księgowego KMP w C. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości wcześniej zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy nadto wskazać skarżącej, iż zakres kontroli sądowej jest ograniczony zakresem rozstrzygnięcia rozpatrywanej konkretnej sprawy administracyjnej w tym przypadku decyzji o zwolnieniu skarżącej ze stanowiska kierownika Referatu Finansów Zaopatrzenia Komendy Miejskiej Policji w C. i przeniesienia na stanowisko zaszeregowane w niższej grupie uposażenia zasadniczego specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. w związku z zaistnieniem przesłanki fakultatywnego przeniesienia policjantki na niższe stanowisko służbowe, o jakiej mowa wart. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji. Przeto też Sąd nie jest władny oceniać w tym postępowaniu innych ostatecznych decyzji organów orzekających w sprawie, czy też "polityki" Komendanta Miejskiego Policji w C. wobec skarżącej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Oceniając bowiem w tych granicach legalność zaskarżonego orzeczenia nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając zaskarżone orzeczenie organ działał zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczynił prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywował. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia też wątpliwości co do jego zgodności z powołanymi przepisami prawa. W pierwszym rzędzie przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań wskazać należy, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i stąd też temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Konsekwencją tego jest to, że zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, co do zasady, daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Po myśli przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Trafna zatem była konstatacja organu odwoławczego, iż do przeniesienia funkcjonariusza w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacji stanowiska i braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. W niniejszej sprawie oczywistym jest, że nastąpiła likwidacja stanowiska na którym była zatrudniona skarżąca, a to z mocy Rozkazu Organizacyjnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno - etatowych, z którego wynika, iż zajmowane przez skarżącą stanowisko kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia zostało zlikwidowane poprzez jego wyłączenie ze struktury etatowej Komendy Miejskiej Policji w C. z dniem [...]. Przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez Komendanta Miejskiego Policji w C. w rezultacie braku możliwości mianowania skarżącej na inne równorzędne stanowisko służbowe, albowiem w tym okresie nie występowały w Komendzie Miejskiej Policji w C. wolne stanowiska równorzędne z zajmowanym przez skarżącą. Bezspornym jest także, iż w toku postępowania administracyjnego , a to z dniem [...] powstał wakat na stanowisku równorzędnym z dotychczas zajmowanym przez skarżącą, co skutkowało obiektywną możliwością zapewnienia jej stanowiska równorzędnego pod względem grupy zaszeregowania z zajmowanym przed reorganizacją. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w dniu [...] Komendant Miejski Policji w C. zwrócił się do strony skarżącej z pisemną propozycją mianowania jej na stanowisko kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C. w 7 grupie uposażenia zasadniczego. Skarżąca na powyższą propozycję nie wyraziła zgody (pisma skarżącej z dat [...] i [...]). Trafnie zatem organ prowadzący postępowanie zinterpretował oświadczenia skarżącej - jako brak jej zgody na mianowanie na proponowane stanowisko w Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C. - równorzędne z dotychczas zajmowanym. Przeto - wobec braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne - jako prawidłowy jawi się rozkaz personalny z dnia [...]przenoszący skarżącą na niższe stanowisko - specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą ( co zresztą było zgodnie z wolą strony pełnienia służby w w/wymienionej komórce organizacyjnej komendy – pismo skarżącej z dnia [...] Oczywistym jest, że przedmiotowa decyzja wydana w granicach tzw. uznania administracyjnego mogła zostać wydana przez organ administracji jedynie po wnikliwym i wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego w świetle przepisu prawa materialnego, mającego zastosowanie w sprawie, przy jednoczesnym uwzględnieniu przy rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.). Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie sprostały temu zadaniu, albowiem zapadłe rozstrzygnięcia wydano w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodne z przepisami k.p.a.. Rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. uwzględnia interes społeczny (w tym wypadku interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącej. Trafnie wskazał organ odwoławczy, iż interes Policji wymaga, aby skarżąca pełniła ona służbę na stanowisku odpowiadającym jej kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu, co umożliwi szybkie wdrożenie w nowe obowiązki służbowe. Rozstrzygnięcie nie godzi także w słuszny interes skarżącej, albowiem – co już wskazano wyżej - uwzględniono jej wolę pełnienia służby w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. wyrażoną w oświadczeniu z dnia[...]. Trafnie również organy orzekające zastosowały przepis art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, na podstawie którego skarżąca zachowała stawkę uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednim stanowisku służbowym. Z wywodów skarżącej wydaje się wynikać, iż w samej rzeczy nie kwestionuje ona samego faktu przeniesienia jej na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C., a jedynie przyznanie jej na nowym stanowisku służbowym dodatku służbowego w kwocie niższej od dotychczas posiadanego dodatku funkcyjnego. W tym miejscu zatem należy przytoczyć treść art. 104 ustawy o Policji ,który w ust. 2 stanowi, że policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, a w ust. 3, iż na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Skoro zatem nastąpiło przeniesienie skarżącej ze stanowiska samodzielnego na stanowisko o charakterze wykonawczym, to oczywistym jest, że nie przysługiwał jej na nowym stanowisku dodatek funkcyjny, a jedynie mogła ona uzyskać nowy dodatek – dodatek służbowy. Stąd nieporozumieniem jest twierdzenie skarżącej, iż obniżono jej kwotę otrzymywanego dodatku. Dodatek służbowy jest świadczeniem o charakterze uznaniowym, którego przyznanie pozostaje w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych i opiera się na normatywnych kryteriach określonych w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 roku w sprawie .szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego /Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm./. Zgodnie z § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Zdaniem Sądu wysokość tego dodatku została prawidłowo uzasadniona przez organy procesujące w sprawie. W uzasadnieniu Rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] wskazano, że przyczyną przyznania dodatku w kwocie [...] zł. miesięcznie jest przeniesienie skarżącej ze stanowiska samodzielnego na stanowisko o charakterze wykonawczym, a więc zasadnicza zmiana zakresu i charakteru obowiązków służbowych, jak i odpowiedzialności. Ponadto podkreślono, że wzięto pod uwagę wysokość dodatków służbowych posiadanych przez funkcjonariuszy zajmujących równorzędne i bezpośrednio niższe stanowiska służbowe. Potwierdza to dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy, której analiza wskazuje, iż przyznany skarżącej dodatek służbowy w kwocie 600, - zł. miesięcznie mieści się w granicach wartości dodatków przysługujących policjantom na równorzędnych i bezpośrednio niższych stanowiskach w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C.. Również prawidłowo – a to zważając na dyspozycje przepisu art. 130 § 2 k.p.a. – organ odwoławczy wyznaczył nowy termin wykonania Rozkazu Personalnego Nr [...] z dnia[...] , z uwagi na fakt, iż jego wykonanie w terminie ustalonym przez Komendanta Miejskiego Policji w C. nie było możliwe. Jako zostało to zaznaczone powyżej sąd administracyjny powołany został do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej, a zatem skoro zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada wymogom stawianym przez obowiązujące przepisy prawa, to mając na uwadze postanowienia art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.