II GSK 689/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 618/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia produktu do obrotu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 618/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę I. G., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], w przedmiocie zakazu wprowadzenia produktu do obrotu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca, działając za pośrednictwem pełnomocnika – radcy prawnego K. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na wskazaną wyżej decyzję. Reprezentujący stronę skarżącą radca prawny wnosząc skargę zobowiązany był na podstawie art. 219 w związku z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) do uiszczenia bez wezwania wpisu stałego od skargi, którego wysokość określona została w § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie RM z dnia 16 grudnia 2003 r.) na kwotę 200 zł. Z uwagi na to, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 14 lutego 2009 r., termin do uiszczenia należnego wpisu upływał w dniu 16 marca 2009 r. Do dnia 15 kwietnia 2009 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano należnego wpisu stałego od skargi. Skarga, od której nie uiszczono wymaganej opłaty podlegała zatem odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła I. G., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r., który to przepis szczególny przewiduje uiszczenie wpisu przez adwokata lub radcę prawnego na wezwanie Sądu. Ponadto wskazała, iż zaskarżone postępowanie jest sprzeczne z treścią: - art. 5 § 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), - art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.) poprzez utrzymanie w obrocie prawnym wadliwych decyzji organów administracji, powodujące szkody w majątku przedsiębiorstwa skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o oddalenie tego środka zaskarżenia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadny jest zarzut naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r. Przepis ten stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi. Jednakże, co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, § 5 ust. 2 powyższego rozporządzenia utracił moc z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP (17 marca 2006 r.) wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322), którym wspomniany przepis został uznany za niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Oznacza to, że odnośnie obowiązku uiszczenia wpisu stałego od skargi w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez radcę prawnego należało zastosować art. 221 p.p.s.a. Zgodnie art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W zdaniu drugim tego przepisu ustawodawca przewidział możliwość wezwania wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty, jednakże przepis ten nie ma zastosowania do pism podlegających opłacie stałej, które są wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego. Tę sytuację reguluje natomiast art. 221 p.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wniesiona w niniejszej sprawie do Sądu pierwszej instancji skarga podlegała wpisowi stałemu, a więc pełnomocnik będący radcą prawnym miał obowiązek uiszczenia wpisu stałego od tej skargi w wysokości określonej w § 2 ust. 6 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r. bez wezwania do jego uiszczenia. Skoro wymagany wpis nie został uiszczony, to Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 221 p.p.s.a. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i art. 11 ust. 4 ustawy o cenach. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną w niniejszej sprawie jest postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi. W postanowieniu tym Wojewódzki Sąd Administracyjny badał, czy pełnomocnik skarżącej uiścił wymagany wpis stały od wniesionej skargi. Skoro Sąd pierwszej instancji uznał, że wspomnianego obowiązku nie dopełniono, to był zobligowany do odrzucenia skargi bez jej merytorycznego badania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywał zatem oceny zgodności z prawem zaskarżonych skargą decyzji administracyjnych. Oznacza to, że nie jest możliwe odniesienie się Naczelnego Sądu Administracyjnego do zarzutów naruszenia art. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i art. 11 ust. 4 ustawy o cenach. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt II OSK 702/05, ONSA i WSA 2006/1/16, oraz uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSA i WSA 2008/2/23). PG