VI SO/Wa 4/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. w K. w przedmiocie wymierzenia grzywny Komisji Majątkowej p o s t a n a w i a wymierzyć Komisji Majątkowej grzywnę w kwocie 2943,88 (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści trzy złote osiemdziesiąt osiem groszy) Strona skarżąca złożyła wniosek na podstawie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o wymierzenie grzywny Komisji Majątkowej wobec niezastosowania się do obowiązków wynikających z przepisów prawa tj. z art. 54 § 2 p.p.s.a. za uchybienie przez organ obowiązkowi przekazania Sądowi skargi i aktami sprawy w ustawowym terminie. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca za pośrednictwem organu wystosowała w dniu [...] lutego 2009 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Komisji Majątkowej. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r., organ odmówił załatwienia sprawy odsyłając jednocześnie skargę oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego. W związku z powyższym skarga nie została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W piśmie z dnia [...] marca 2009 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny organ podniósł, że jest autonomicznym, niemieszczącym się w systemie organów administracji publicznej, ciałem o charakterze arbitrażowym, niewykonującym zadań z zakresu administracji publicznej, powołanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.). Zarówno status ustrojowy Komisji, jak i charakter postępowania regulacyjnego pozwalają na stwierdzenie, że Komisja nie może być uważana za organ administracji publicznej, a postępowanie regulacyjne nie może być kwalifikowane jako postępowanie administracyjne. Podkreślono, że działalność Komisji Majątkowej, a w szczególności prowadzone przez nich postępowania regulacyjne nie mogą być kontrolowane przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej jest zasadny. Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ma prawny obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Podkreślić należy również, że nie jest rolą organu administracyjnego ocenianie na tym etapie zasadności wniesienia skargi ani też wskazywanie, że powinna ona być odrzucona. Tak właśnie uczynił organ na gruncie przedmiotowej sprawy, stwierdzając, że skarga K. w K. na bezczynność organu powinna zostać odrzucona przez sąd z uwagi na fakt, że sprawa, w której jest wniesiona nie mieści się w katalogu spraw zawartych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Uwagi merytoryczne odnośnie skargi organ może poczynić w odpowiedzi na nią. W żaden sposób nie może to jednak opóźniać ustawowo określonego trybu wnoszenia i przekazywania skargi, gdyż to Sąd orzeka o tym czy skarga powinna być uwzględniona, oddalona czy też odrzucona. Organ administracji publicznej zastosował zaś nieuprawnioną w danej sytuacji faktycznej procedurę pozbawiającą rzeczowo właściwy sąd administracyjny możliwości zbadania sprawy. Pomimo upływu ustawowego terminu do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. organ nie przekazał skargi i akt sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naruszenie wspomnianego obowiązku prawnego zatem jest oczywiste. Grzywnę za naruszenie ww. obowiązku, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Należy jednak podkreślić, że wysokość grzywny Sąd miarkuje w zależności od stopnia winy organu w niedokonaniu czynności. Nie bez wpływu pozostaje także to, czy organ po wniesieniu skargi wykonał ciążące na nim obowiązki. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2008 r. (M.P. z 2009 r., Nr 9, poz. 112) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2008 r. wyniosło 2943,88 zł. Sąd wymierzył grzywnę w wysokości 2943,88 złotych, a więc w wysokości jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2008 r. W niniejszej sprawie, Komisja Majątkowa naruszyła bowiem obowiązek przekazania Sądowi skargi w ustawowym terminie. W konsekwencji Sąd uznał, że adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązków przez organ w niniejszej sprawie jest wymierzenie grzywny w wysokości jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ustalonej przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a. Orzeczona grzywna stanowić powinna – w ocenie Sądu – należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W tej sytuacji należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.