II OSK 239/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 284/09 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 284/09, po rozpoznaniu skargi A.L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] Starosta Grodziski działając na podstawie art. 39 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. ) oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu [...] października 2008 r. (uzupełnionego 24 listopada 2008r.) przez inwestora A. L. odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych usytuowanych na działce o nr ewidencyjnym [...] obręb [...], położonej przy ulicy [...] w Grodzisku Mazowieckim. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta Grodzisk Mazowiecki nieruchomość objęta wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę znajduje się w strefie "A-88MN", co do której określono zakaz rozbiórki, natomiast budynki usytuowane na ww. działce znajdują się w Ewidencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W szczególności wskazano, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych na nieruchomości A.L. powołując się na postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. odmawiające uzgodnienia rozbiórki znajdujących się na gruncie budynków wobec faktu usytuowania spornych budynków w strefie ochrony konserwatorskiej. Ochronie konserwatorskiej w tej strefie podlega historyczny układ zabudowy miasta oraz forma i charakter zabudowy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2009r. Tym samym wobec prawomocnego orzeczenia w zakresie odmowy pozytywnego uzgodnienia planowanej przez inwestora rozbiórki, prowadzenie dalszego postępowania organ uznał za bezprzedmiotowe. W konkluzji organ wywiódł, że wobec faktu, iż planowana rozbiórka pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku uzgodnienia przez właściwego konserwatora zabytków brak jest podstaw prawnych do pozytywnego załatwienia wniosku inwestora. Decyzją z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 4 pkt 5 oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania A.L. , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji stwierdził, iż Starosta Grodziski dokonał prawidłowej oceny złożonego przez inwestora wniosku o pozwolenie na rozbiórkę budynków znajdujących się na działce nr [...] przy ulicy [...] w Grodzisku Mazowieckim. Ustalając, iż zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej nr 310/2008r. z dnia 25 czerwca 2008r. działka nr [...] położona jest w strefie "A-88MN" oraz objęta jest Ewidencją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków niezbędnym było sprawdzenie, czy Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił złożony przez inwestora wniosek. Wydane przez powołany organ postanowienie odmawiające uzgodnienia w zakresie objętym wnioskiem jest prawomocne i wiąże organ w sprawie złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę. Uznał, iż wobec zgodności wydanego negatywnego uzgodnienia rozbiórki z ustaleniami planu miejscowego organ zasadnie odmówił wydania pozwolenia na rozbiórkę obiektu. Jednocześnie nie uznał argumentów strony skarżącej dotyczących konieczności udzielenia takiej zgody ze względu na stan techniczny budynków objętych wnioskiem, stwierdzając nie może on być podstawą do nakazania rozbiórki spornych obiektów. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył pełnomocnik skarżącej wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2007r. i utrzymującego je w mocy postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2009 r. Strona skarżąca podniosła, iż wydana przez organ odwoławczy decyzja narusza przepisy prawa materialnego - art. 66, art. 67, art. 69 Prawa budowlanego, art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1963r. o ochronie dóbr kultury oraz przepisy prawa procesowego - art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej podał, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcia organ miał na względzie interes społeczny, całkowicie pominął natomiast słuszny interes skarżącej. W prowadzonym postępowaniu zaniechano ustalenia, jaki jest faktyczny stan techniczny budynków objętych wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę, w szczególności ustalenia, że obiekty te ze względu na stan techniczny nie nadają się do odbudowy, czy też remontu. Nie wskazano także jakie niebezpieczeństwo stwarzają sporne budynki dla ludzi lub mienia. W ocenie pełnomocnika skarżącej okoliczności te są istotne dla rozpoznania sprawy o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynków, bowiem jak wynika z przedstawionej ekspertyzy sporne budynki uległy zniszczeniu. W odniesieniu do budynku oznaczonego nr 1 i nr 2 rzeczoznawca stwierdził trwałe uszkodzenia we wszystkich elementach, zniszczenie oszacowano odpowiednio na 70% i 74,33%. Powyższe zarzuty wskazują, iż organ zaniechał wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czym naruszył podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. Jednocześnie strona skarżąca wskazała, iż w stosunku do obiektów usytuowanych na sąsiednich nieruchomościach położonych przy ulicach [...],[...] i [...] organ wydał pozwolenia na rozbiórkę znajdujących się na nich obiektów i budowę nowych budynków, pomimo faktu, iż budynki te znajdują się w strefie objętej Ewidencją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W skardze złożono także wniosek o zobowiązanie Urzędu Miasta i Gminy w Grodzisku Mazowieckim do nadesłania wszystkich stosownych dokumentów celem przeprowadzenia analizy porównawczej z pozwoleniem na rozbiórkę i pozwoleniem na budowę dla budynków pod ww. numerami znajdującymi się przy ulicy [...],[...] i [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd wskazał, że wymóg przedłożenia przy wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, uzgodnień lub opinii innych organów istnieje tylko wówczas, gdy przepis szczególny przewiduje taki obowiązek. Jednym z takich przepisów szczególnych jest przepis art. 39 Prawa budowlanego wprowadzający - z uwagi na konieczność ochrony zabytków - dodatkowe wymogi, które musi spełnić inwestor, aby uzyskać stosowne pozwolenie organu administracji architektoniczno - budowlanej. Przepis ten przewiduje w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego przez właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - ust.3 cytowanego wyżej przepisu. Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa wyżej w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych - art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji podniósł, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż nieruchomość, na której usytuowane są budynki objęte wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę znajduje się w strefie "A-88MN" i objęta jest Ewidencją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podstawie uchwały Rady Miejskiej nr 310/2008 z 25 czerwca 2008 r. Niezbędnym więc do oceny wniosku inwestora o zezwolenie na rozbiórkę budynków było uzyskanie stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w tym przedmiocie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych oraz budynku gospodarczego położonych na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] w Grodzisku Mazowieckim. W uzasadnieniu podniósł, iż zgodnie z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego m. Grodzisk Mazowiecki budynki położone na posesji przy [...] znajdują się w strefie ochrony konserwatorskiej. Ochronie konserwatorskiej w strefie podlega historyczny układ zabudowy miasta oraz forma i charakter zabudowy. Ponadto przedmiotowy budynek znajduje się w ewidencji MWKZ. Organ nadmienił, iż pod względem konserwatorskim rozbiórka ww. willi oraz zabudowy towarzyszącej jest niedopuszczalna. Stwierdził on, że kompozycja elewacji zabytku, jego detal zniszczony częściowo oraz urokliwa forma wskazują na secesyjne proweniencje i powodują, że jest to budynek o niepowtarzalnych cechach, których wartość architektoniczna jest bezcenna dla architektury Grodziska Mazowieckiego i nie znajduje się żadnych merytorycznych przesłanek do podjęcia decyzji o jego rozbiórce. Należy więc podjąć przez WUOZ inne określone prawem działania mające na celu zabezpieczenie zabytku przed dalszą dewastacją i brakiem jakichkolwiek działań ze strony jego obecnego właściciela. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008r. i nie było przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Wydane rozstrzygnięcie było wiążące dla organów administracyjno - budowlanych: Starosty Grodziskiego i Wojewody Mazowieckiego w odniesieniu do decyzji w przedmiocie odmowy pozwolenia na rozbiórkę. W ocenie Sądu powoływana jako dowód przez stronę skarżącą ekspertyza stanu technicznego obiektów nie może stanowić podstawy do uznania, iż straciły one swą wartość zabytkową wskutek prawie całkowitego zniszczenia. Z ekspertyzy tej istotnie wynika zły stan techniczny budynków, jednakże wniosek, iż z przyczyn techniczno-ekonomicznych najwłaściwsza byłaby rozbiórka, nie może być powodem uznania, że zachodzą przesłanki do rozbiórki obiektu historycznego. W tym miejscu podnieść należy, iż kwestia złego stanu technicznego budynków była przedmiotem rozważań Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przy podejmowaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r., który stwierdził w uzasadnieniu, iż zły stan techniczny budynku winien kwalifikować obiekty do remontu, a nie do działania nieodwracalnego jakim jest rozbiórka. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący nierzetelnego rozpoznania wniosku inwestora dotyczącego udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków położonych na działce nr [...] przy ulicy [...], podczas gdy w stosunku do budynków sytuowanych na sąsiednich nieruchomościach organ zajął odmienne stanowisko. Zdaniem Sądu ocena indywidualnych wniosków dotyczących zgody na rozbiórkę obiektów budowlanych uwarunkowana jest spełnieniem określonych przesłanek ważnych z punku widzenia konkretnego postępowania i nie może stanowić ogólnej wskazówki co do sposobu załatwiania wniosków . Takie też rozumowanie legło u podstaw oddalenia wniosku skarżącej odnośnie przeprowadzenia dowodu - analizy porównawczej z pozwoleniem na budowę budynków położonych na sąsiednich posesjach. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono również, że kontroli Sądu podlega postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę i nie ma w tej sytuacji możliwości prawnych, aby to postępowanie zakończyć inaczej niż to uczynił organ wobec nie spełnienia przesłanki z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A.L. , zaskarżając tenże wyrok w całości. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...]; 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zadtosowanie: – art. 66 Prawa budowlanego poprzez nieprzeprowadzenie należytego postępowania wyjaśniającego stanu technicznego budynków należących do skarżącej i uchylanie się od stwierdzenia, że obiekty budowlane znajdujące się na jej działce mogą zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia oraz są w nieodpowiednim stanie technicznym i powodują swym wyglądem oszpecenie otoczenia, a tym samym nieuwzględnienie faktu, że zaistniała przesłanka ustawowa do nakazania skarżącej usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości; – art. 67 Prawa budowlanego poprzez uchylanie się od stwierdzenia, że nieużytkowane budynki mieszkalne będące własnością skarżącej nie nadają się ze względu na fatalny stan techniczny do remontu ani odbudowy, a tym samym uchylanie się od nakazania rozbiórki tych obiektów; – art. 69 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie konieczności podjęcia natychmiastowych działań mających na celu usunięcie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia w postaci zapewnienia odpowiednich środków zabezpieczających na koszt skarżącej w odniesieniu do budynków będących jej własnością; – art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1963r. o ochronie dóbr kultury poprzez niedopuszczalne przyjęcie, że ochrona konserwatorska budynków mieszkalnych położonych na działce skarżącej ma polegać na rygorystycznym przestrzeganiu istniejącej linii zabudowy oraz rygorystycznym postępowaniu w stosunku do tych budynków przejawiającym się w nieuwzględnieniu okoliczności stanu zniszczenia tych budynków (de facto przekraczającym w przypadku obydwu budynków 70%) przez co naruszono zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakaz utrzymywania obiektów w dobrym stanie technicznym oraz nakaz ochrony zachowanych elementów dekoracji architektonicznej oraz odtworzenia ubytków w oparciu o zachowane fragmenty oraz dokumentację; 2. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie: – art. 6 k.p.a. poprzez nie działanie na podstawie przepisów prawa; – art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków w celu niezbędnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wzięcie pod uwagę jedynie interesu społecznego przy jednoczesnym pominięciu słusznego interesu skarżącej; – art. 8 k.p.a. poprzez brak działania w celu pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa spowodowany nie uwzględnieniem wniosku skarżącej o rozbiórkę obiektów budowlanych będących jej własnością i uniemożliwienie jej odbudowy tych samych budynków zgodnie z obowiązującą linią zabudowy w dobrym stanie technicznym oraz z zachowaniem walorów estetycznych istniejących budynków przy jednoczesnym wielokrotnym zezwalaniu na rozbiórkę obiektów budowlanych znajdujących się w sąsiedztwie, a następnie zezwalaniu na budowę nowych budynków w miejsce rozebranych, prawa procesowego, a w szczególności art. 77 § 1 i 4 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego i nie wzięcie z urzędu pod uwagę faktów znanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu z Urzędu, tj. faktu, iż w toku jest ciągle postępowanie administracyjne w sprawie z odwołania A.L. od decyzji Nr [...] Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].01.2009r., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych na działce ew. [...] obręb [...] w Grodzisku Mazowieckim przy ul. [...], którego rozstrzygnięcie ma istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy; – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy rozbiórki obiektów budowlanych należących do skarżącej oraz następnie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalającego skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazania wymaga fakt, że zgodnie z treścią art., 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Wymóg uzyskania takich opinii wynika m.in. z treści art. 39 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego niewpisanego do rejestru zabytków, a ujętego w gminnej ewidencji zabytków, wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że nieruchomość, na której usytuowane są budynki objęte wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę znajduje się w strefie "A-88MN" i objęta jest Ewidencją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podstawie uchwały Rady Miejskiej Grodziska Mazowieckiego z dnia 25 czerwca 2008 r., nr 310/2008. Tym samym dla wydania pozwolenia na rozbiórkę, koniecznym, zgodnie z treścią powołanego powyżej art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, było uzyskanie pozytywnego stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w tym przedmiocie. Niewzruszonym postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008 r., zostało tymczasem utrzymane w mocy postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2007 r. odmawiające uzgodnienia rozbiórki, z uwagi na to, że "kompozycja elewacji zabytku, jego detal zniszczony częściowo oraz urokliwa forma wskazują na secesyjne proweniencje i powodują, że jest to budynek o niepowtarzalnych cechach, których wartość architektoniczna jest bezcenna dla architektury Grodziska Mazowieckiego i nie znajduje się żadnych merytorycznych przesłanek do podjęcia decyzji o jego rozbiórce". Jak niewadliwie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie brak zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków na wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, był wiążący dla organów architektoniczno – budowlanych rozpoznających wniosek inwestora w tym przedmiocie, co wynika wprost ze wskazanych powyżej norm ustawy Prawo budowlane, co z kolei implikowało konieczność wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Za nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznał również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie będące przedmiotem kontroli sądu decyzje nie są obarczone wadą rażącego naruszenia prawa, co wywiedziono powyżej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że również tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły spowodować uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wskazać bowiem należy, że powołane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy art. 66, art. 67, art. 69 ustawy Prawo budowlane, a także przepis art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie dóbr kultury nie znajdowały zastosowania w sprawie o wydanie pozwolenia na rozbiórkę, w sytuacji gdy organ współdziałający jakim był w niniejszej sprawie Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia rozbiórki. Tym samym wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów powołanych powyżej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.