II SA/Ke 183/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2009r. sprawy ze skargi J. N. i M. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak:[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Ke 183/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. N. i M. N. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółka "A" w S. pozwolenia na budowę linii kablowej SN-15kV, stacji transformatorowej, linii kablowej NN i przyłącza kablowego do istniejącego budynku mieszkalnego, I etap, na działkach Nr [.] i [.] położonych w miejscowości S. Gmina O. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznawania przez organy obu instancji. Decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce "A" z o. o. w S. pozwolenia na budowę linii kablowej SN-15kV, stacji transformatorowej, linii kablowej NN i przyłącza kablowego do istniejącego budynku mieszkalnego, I etap, na działkach Nr [...] i [...] położonych w miejscowości S., gmina O. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania M. N., uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Rozpoznając niniejszą sprawę ponownie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...]. Organ odwoławczy wskazał, że odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli J. N. i M. N. J. N. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji podniosła, że nie uczestniczyła w rozprawie administracyjnej, ponieważ nie została o niej powiadomiona przez Starostwo Powiatowe, podczas gdy wszystkie inne zawiadomienia i decyzje otrzymywała jako strona w sprawie. Biorąc udział w rozprawie administracyjnej mogłaby się wypowiedzieć odnośnie inwestycji, zgłosić wnioski lub zastrzeżenia. J. N. nie wniosła natomiast uwag, które związane byłyby bezpośrednio z przedmiotową inwestycją. M. N. wniósł o wstrzymanie projektowanej inwestycji, gdyż jego zdaniem sąsiadujące ze sobą posesje nie zostały rozgraniczone, a kabel został zaprojektowany w odległości 0,80m od granicy jego działki. Skarżący zakwestionował ponadto aktualność mapy do celów projektowych, zgłosił obawy co do przebiegu inwestycji w II etapie, a także wyraził niezadowolenie, że nie został poinformowany, kto ją sfinansuje. W przekonaniu skarżącego brak jest decyzji "ochrony środowiska". Rozpoznając powyższe odwołania Wojewoda, przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustalił, że niniejsze przedsięwzięcie obejmujące budowę linii kablowej, stacji transformatorowej i przyłącza kablowego, zaprojektowane zostało na działce Nr [...] i [...] w S., gmina O., zaś analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi S., zatwierdzony uchwałą Nr XXVI/122/2000 z dnia 10 listopada 2000, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego Nr 77 poz. 689 z dnia 22 grudnia 2000 r. Organ odwoławczy wskazał, że działki o Nr [...] i [...] znajdują się w części na terenie oznaczonym symbolem: "2UT- tereny usług technicznych", w części na terenie oznaczonym symbolem "16RP- tereny gospodarki rolnej" oraz w części na terenie oznaczonym symbolem "2KS- obiekty i urządzenia obsługi komunikacyjnej". Zgodnie z ustaleniami planu, na terenach usług technicznych dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury (§ 12 pkt 2 ppkt 4), na terenach gospodarki rolnej dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury w sytuacji braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza terenem RP oraz pod warunkiem, że nie spowoduje to konieczności wyłączenia terenów z produkcji rolnej (§14 pkt 2 ppkt a). Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z załącznikiem Nr 2 do planu miejscowego, stacja transformatorowa powinna być usytuowana na pograniczu obszaru oznaczonego symbolem "2KS" i "2UT", przy czym została ona usytuowana na terenie oznaczonym "2KS". Stosownie natomiast do § 17 pkt I ppkt 2 planu, odnoszącego się do zaopatrzenia w energię elektryczną obszaru objętego planem, dopuszczalna jest zmiana lokalizacji stacji, pod warunkiem, że lokalizacja nie będzie wymagała zmiany przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne, z zachowaniem obowiązujących przepisów szczególnych. W analizowanej sprawie inwestycja przebiega przez tereny rolne – grunty klasy IV i leśne – klasy V, które nie wymagają wyłączenia z produkcji rolnej i leśnej. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zgodny jest zatem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. Ponadto Wojewoda wskazał, że stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, stacje elekroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym 15 kV, nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec tego nie wymagają decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z projektem zagospodarowania działki, sporządzonym na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, a także zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, niniejsza inwestycja zostanie usytuowana w następujący sposób: słup oznaczony nr 12 na działce Nr [...] w odległości 1,0 m od granicy z działką Nr [...] w S., słupowa stacja transformatorowa typ STSR-20/250-k/12/12 na działce Nr 1640 w odległości 8,0 m od granicy z działką Nr 1639, kabel ziemny SN typ 3xXUHAKS 1 x 50/25 od słupa nr 12 do projektowanej stacji transformatorowej - w odległości 0,80 m od granicy z sąsiednią działką Nr [...], odcinek przyłącza kablowego nN ( od projektowanej stacji transformatorowej do złącza kablowego ZK-4/1 ) kablem typu YAKY 4x 120mm2 o długości 12m, od złącza kablowego ZK-4/1 do zestawu złączowo pomiarowego ZZP kablem ziemnym YAKY 4x25mm o długości 6,0m, przyłącze od projektowanego złącza kablowego ZK-4/1 do istniejącego budynku mieszkalnego, na działce Nr [...]i Nr [...], od strony drogi - działki Nr [...]. Organ II instancji wskazał, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami Nr [...]i [...] na cele budowlane. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że zatwierdzony projekt budowlany niniejszej inwestycji sporządzony został zgodnie z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, a zatem spełnia wymogi przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a także pozostałe wymagania określone w pkt 3 i 4 wskazanego przepisu, projekt budowlany jest bowiem kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawniania budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ II instancji stwierdził, że w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji organu I instancji, zgromadzono wszelkie dokumenty niezbędne do zatwierdzenia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz do wydania pozwolenia na budowę niniejszej inwestycji, brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że gołosłowny pozostaje zarzut podnoszony przez J. N., iż na skutek nie powiadomienia jej o rozprawie administracyjnej, nie brała w niej udziału, co uniemożliwiło jej złożenie wniosków i zastrzeżeń odnośnie projektowanej inwestycji. J. N. wprawdzie nie uczestniczyła w rozprawie administracyjnej, jednakże brała udział w postępowaniu administracyjnym i na każdym jego etapie mogła wnosić ewentualne zastrzeżenia. Co więcej, pismem z dnia 30 grudnia 2008r. Wojewoda zawiadomił skarżącą na podstawie art. 10 kpa o możliwości złożenia ewentualnych wniosków i zastrzeżeń co do zebranych dowodów i materiałów, z czego J. N. nie skorzystała. Jeżeli zaś chodzi o zarzuty podniesione przez M. N. dotyczące rozgraniczenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych, co również zostało podkreślone w uzasadnieniu decyzji. Aktualność mapy została potwierdzona na projekcie zagospodarowania działki przez uprawnionego geodetę. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działek Nr [...] i [...]. Wojewoda podał, że zgodnie z Polską Normą PN-76/E-05125 minimalna odległość kabla od ściany budynku lub budowli wynosi 0,50m. Przedmiotowa linia kablowa zaprojektowana została na działce Nr [...] w odległości 0,80m od granicy z działką Nr [...]. Taka lokalizacja kabla na działce Nr [...] nie utrudni w przyszłości zabudowy działki Nr [...], sprawa II etapu inwestycji i jej finansowania wykracza natomiast poza zakres niniejszego postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. N. i M. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili: 1. rozpoznanie sprawy "bez wnikliwości i wszechstronności z końcowym uznaniem", że zarówno organ I instancji jak i Wojewoda nie są związani zaleceniami co do dalszego postępowania w sprawie, zawartymi w decyzji Wojewody z dnia [...] , w której to decyzji polecono organowi I instancji ustalenie: kto jest inwestorem niniejszej inwestycji, obszaru oddziaływania inwestycji oraz spełnienie wymogów art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, 2. "nie zainteresowanie" się Wojewody zagadnieniami geodezyjnymi, podniesionymi przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji, mimo istnienia konieczności podjęcia działań z urzędu, w sytuacji, gdy "mapy inwestycyjne" Starostwa z 2007 r. użyte do wydania decyzji są odmienne od map Starostwa wydanych w 2008 r., co samo w sobie uzasadnia uchylenie decyzji, 3. uznanie za zgodne z prawem założenia, że odległość projektowanych obiektów energetycznych, budowanych za pieniądze publiczne dla prywatnej osoby, podana z powołaniem się na Polską Normę jest wystarczającym dowodem dla uznania poprawności projektu budowlanego, w sytuacji, gdy norma ta nie jest załącznikiem do tego projektu, 4. uznanie, że naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niepowiadomienie J. N. o rozprawie administracyjnej przed organem I instancji nie jest naruszeniem interesów strony, podczas gdy w trakcie rozprawy dokonywane były czynności i objaśnienia niniejszego projektu, mające znaczenie dla wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tj. art. 32 i nast. Wszystkie przewidziane w nich warunki, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zostały w niniejszym przypadku spełnione. Bezspornym jest, że wnioskiem objęty został I etap inwestycji polegający na budowie linii kablowej, stacji transformatorowej i przyłącza kablowego do istniejącego budynku mieszkalnego, na działkach oznaczonych numerami: [...] i [...] w miejscowości S., gmina O. Zgodnie z wymogami art. 33 ust.2 pkt 2 ustawy inwestor –Spółka "A" w Rz., reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez upoważnionego pełnomocnika - dołączył do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania powyższymi działkami na cele budowlane, którego źródłem jest umowa cywilnoprawna zawarta z właścicielem działek nr [...] i [...] A. D. (biorącym udział w postępowaniu). Stosownie do treści art. 3 pkt 11 ustawy przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust.3 w zw. z ust. 3a ustawy, ponadto sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust.7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi. Słusznie także organ przyjął, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z prawem miejscowym. Ze znajdującego się w aktach zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy wynika, że zgodnie z treścią uchwały Nr XXV/117/2000 Rady Miejskiej w O. z dnia 10 listopada 2000r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego wsi S. (Dz.Urz.Woj.Święt.00.77.686), działki nr [...] i [...] położone są na terenie oznaczonym symbolami: 2UT – tereny usług technicznych, 16RP – tereny gospodarki rolnej oraz 2KS – obiekty i urządzenia obsługi komunikacyjnej. W § 12 ust.1 planu, przeznaczenie podstawowe terenu oznaczonego symbolem "UT" określone zostało "pod zakłady produkcyjne rzemieślnicze, bazy, składy i magazyny". W ust.2.1.4 plan dopuszcza natomiast lokalizację na tym terenie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Na terenach oznaczonych symbolem "RP" także dopuszczona została lokalizacja urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, w sytuacji braku możliwości ich trasowania lub lokalizacji poza teren "RP" oraz pod warunkiem, że nie spowoduje to konieczności wyłączenia terenów z produkcji rolnej (§ 14 ust.2 lit.a planu). Akta sprawy nie dają wprawdzie wprost odpowiedzi na pytanie, na jakim terenie ("UT" czy "RP") ma być zlokalizowany projektowany słup nr 12, niemniej jednak okoliczność ta nie wpływa na wynik sprawy. Bezspornym jest, że inwestycja nie rozciąga się na całej długości działek nr [...] i [...]. Porównanie trasy przebiegu inwestycji przedstawionej na znajdujących się w aktach mapach, długości obu działek, na których wnioskowane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane oraz rysunków planu stanowiących załączniki do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. (akta organu II-giej instancji), wskazuje z dużym prawdopodobieństwem na to, że słup ten wraz kablem do projektowanej stacji transformatorowej, ułożonym wg. projektu na głębokości 0,9 m, ma zostać posadowiony na terenie "UT", gdzie plan dopuszcza bez żadnych ograniczeń lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej. Jeśliby nawet przyjąć, że słup będzie się znajdował na terenie "RP", to i tak inwestycja pozostaje w zgodzie z planem. Stosownie do treści art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.04.121.1266 ze zm.), przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Z uwagi zatem na charakter obiektu (tj. słupa i ułożonego w ziemi kabla), nie ma konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej w rozumieniu § 14 ust.2 lit.a planu i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Lokalizacja słupa nr 12 na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "RP" jest zatem dopuszczalna. Jeśli chodzi o tereny oznaczone jako 1KS i 2KS, postanowienia planu zawarte w § 14 są następujące: 1. przeznaczenie podstawowe: pod budowę stacji paliw. Urządzenie stacji paliw obejmować może zespół zbiorników i dystrybutorów na paliwa płynne lub gazowe oraz budynki handlowo-socjalne związane z obsługą stacji. 2. przeznaczenie dopuszczalne: budowa obiektów i urządzeń związanych z obsługą ruchu komunikacyjnego, m.in. myjnie samochodów, stacje obsługi samochodów, małą gastronomię i motel. Z zapisów tych nie wynika zatem bezpośrednio możliwość zrealizowania przedmiotowej inwestycji na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "KS", gdzie według projektu ma zostać wybudowana stacja trafo. Zgodność planowanego przedsięwzięcia z planem wynika natomiast z uregulowań zawartych w § 17 zawierających ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej – elektroenergetyki. Zgodnie z § 17.I.1. tiret 7, dla terenów oznaczonych symbolem 1 KS i 2 KS przewidziano wprawdzie zaopatrzenie w energię z projektowanej stacji trafo 15/0,4 kV oznaczonej symbolem "EE-9", jednak ust.2 tego przepisu dopuszcza zmianę lokalizacji stacji trafo pod warunkiem, że jej lokalizacja nie będzie wymagała zmiany przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne, z zachowaniem obowiązujących przepisów szczególnych. Stosownie do art. 4 pkt 6 w zw. z art. 7 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposób użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ teren, na którym ma być zlokalizowana stacja trafo został w planie miejscowym wsi S. przeznaczony na cele nierolnicze i nieleśne, dlatego inwestycja także w tej części odpowiada prawu miejscowemu. Jak widać zatem z powyższego, inwestor spełnił wszelkie wymagania, o których mowa w art. 35 ust.1 ustawy, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. Organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści zacytowanego wyżej przepisu i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi - nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy). Z tych względów zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnośnie zarzutów oznaczonych w skardze nr 1-4 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, co następuje: Ad.1. Stosownie do treści art. 138 § 2 zdanie drugie kpa organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I-szej instancji, może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić jednak należy, że kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje związania organu pierwszej instancji wskazówkami zawartymi w decyzji organu odwoławczego – jak przyjmuje błędnie skarżący. Zatem wskazania organu odwoławczego, o których mowa w art. 138 § 2 kpa mają niewiążący prawnie charakter. Organ pierwszej instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy, samodzielnie dysponuje zakresem postępowania wyjaśniającego. Zalecenia o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 kpa, wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, nie tylko nie może w jakikolwiek sposób narzucać temu organowi treści rozstrzygnięcia lecz także nie może w inny sposób, niż tylko przez wskazanie okoliczności, jakie organ pierwszej instancji powinien wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wpływać na zakres postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2005 r., s. 607 oraz A. Wróbel: komentarz do art. 138 kpa w M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II, a także wyrok NSA z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt II OSK 502/06, LEX 339485). Poza tym, co do osoby inwestora, skarżący w uzasadnieniu skargi nie kwestionuje w tym zakresie ustaleń organów. Jest nim niewątpliwie spółka A" w Rz. Autor skargi zarzuca natomiast, że do tej pory nie wiadomo, jaki jest obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, gdyż zamierza swoje działki zabudować "właśnie tam, gdzie projektowana jest inwestycja energetyczna". Stosownie do treści art. 3 pkt 20 ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jak widać zatem, pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" ma definicję ustawową i tylko wtedy można mówić o jego wyznaczeniu, gdy nakazują to przepisy szczególne. W przypadku inwestycji objętej wnioskiem rozpatrywanym w sprawie, należy sięgnąć przede wszystkim do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.08.25.150 ze zm.) oraz do wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Możliwość utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, przewiduje przepis art. 135 ust.1, 2 i 3 ustawy o ochronie środowiska, zgodnie z którym – w aktualnym brzmieniu, obowiązującym w dacie wydawania obu decyzji - jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania (ust.1). Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały (ust.2). Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały (ust.3). Z kolei zgodnie z powoływaną w ustępie 1 cytowanego przepisu - ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227 ze zm.), a konkretnie stosownie do art. 59 ust.1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy, czyli w drodze postanowienia, przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 173 ust.2 cytowanej ustawy stanowi jednocześnie, że do czasu wydania przez Radę Ministrów przepisów wykonawczych w oparciu o art. 60: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Ponieważ w dacie wydawania decyzji Rada Ministrów nie wydała przepisów wykonawczych w oparciu o art. 60 powoływanej wyżej ustawy, zastosowanie miało dotychczasowe rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 6 tego rozporządzenia, tylko stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym wynoszącym nie mniej niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km, zaliczone zostały do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei stosownie do § 3 ust.1 rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać pozostałe stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, ale o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV. Jak widać zatem z powyższego, objęta wnioskiem inwestycja o napięciu znamionowym 15 kV nie należy w ogóle do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów cytowanego rozporządzenia i ustawy o ochronie środowiska, a co za tym idzie nie ma podstawy prawnej do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Z tych samych powodów inwestor nie musiał przed wystąpieniem z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy (do dnia 15 listopada 2008r. podstawę prawną do wydania takiej decyzji stanowił art. 46 ust.1 i 4 ustawy o ochronie środowiska, a po tej dacie – art. 71 i 72 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, na podstawie których organ właściwy wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach). Ad.2. Przepisy ustawy Prawo budowlane, w oparciu o którą orzeka organ architektoniczno-budowlany, właściwy w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie przewidują możliwości "zainteresowania się ... zagadnieniami geodezyjnymi", jakie skarżący podnosił w odwołaniu, dotyczącymi ustalenia granicy pomiędzy działką inwestora a działkami sąsiednimi. Zadaniem organu jest natomiast zbadanie, czy objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycja, mieści się w granicach działki, co do której inwestor posiada uprawnienie do dysponowania na cele budowlane. Ocenę taką umożliwia projekt zagospodarowania działki lub terenu, wchodzący w skład projektu budowlanego składanego przez inwestora wraz z wnioskiem. Zgodnie z art. 34 ust.3 pkt 1 ustawy w związku z § 8 ust.1 oraz § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.03.120.1133 ze zm.), projekt ten powinien być sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej lub mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego, zapewniającej jego czytelność i winien obejmować m.in.: określenie granic działki lub terenu oraz usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu. Nie ulega wątpliwości, że złożona wraz z projektem budowlanym mapa wymogi te spełnia, a naniesiony na niej przebieg inwestycji wskazuje na to, że w całości znajduje się ona na działce, do której inwestor posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja nie narusza zatem w żaden sposób ewidencyjnej granicy z działką skarżących. Zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie podważa złożona na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym mapa sytuacyjno-wysokościowa, która istotnie nie wskazuje granicy pomiędzy działką skarżących a działką sąsiednią nr [...], jednak to nie na tej mapie sporządzony został projekt zagospodarowania działki znajdujący się w aktach sprawy. Ponadto z pieczęci znajdującej się na mapie złożonej na rozprawie nie wynika, że stanowi ona aktualną mapę zasadniczą, jak nakazują zacytowane wyżej przepisy. Zapis na mapie, na której opracowano projekt zagospodarowania działki wskazuje natomiast, że "w obszarze oznaczonymi linią czerwoną dokonano aktualizacji treści mapy zasadniczej. Dokumenty z pomiaru uzupełniającego przyjęto do zasobu powiatowego w dniu 21.11.2007 i zaewidencjonowano pod nr 2345-76/2007" (na obszarze oznaczonym linią czerwoną znajduje się planowana inwestycja). Tymczasem mapa złożona na rozprawie jest starsza, a co za tym idzie nieaktualna, gdyż oryginał, na podstawie którego została sporządzona przyjęty został do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. w dniu 1 stycznia 1989r. za nr ew. 63/89-2345. Jeżeli zatem skarżący powzięli jakiekolwiek wątpliwości co do przebiegu granicy prawnej pomiędzy nieruchomością stanowiącą ich własność a działkami, na których ma być zlokalizowana objęta wnioskiem inwestycja, to winni je zgłosić do właściwego organu prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiocie rozgraniczania nieruchomości. Właściwym do rozstrzygnięcia tych kwestii nie jest natomiast organ architektoniczno-budowlany. Ad.3. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego wynika, że przy jego opracowaniu skorzystano z następujących Polskich Norm: PN-E-05125, PN-E-05100-1 i PN-E-05125. Z informacji udostępnionych na stronie internetowej Polskiego Komitetu Normalizacyjnego wynika, że wszystkie te normy wycofane zostały bez zastąpienia: - norma PN-E-05125 - Elektroenergetyczne linie kablowe – Przepisy budowy (ISC 29.240.20, data zatwierdzenia 30.06.1967r.), - PN-E-05100-1 - Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa – Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi (ISC: 29.240.20, data zatwierdzenia 31.03.1998r.), - PN-E-05125 – Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe – Projektowanie i budowa (ISC: 29.240.20, data zatwierdzenia 7.06.1976r.). Okoliczność powyższa pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust.1 i 3 ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji (Dz.U.02.169.1386 ze zm.), Polska Norma jest normą krajową, przyjętą w drodze konsensu i zatwierdzoną przez krajową jednostkę normalizacyjną, powszechnie dostępną, oznaczoną – na zasadzie wyłączności – symbolem PN. Stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Skoro wszystkie trzy Polskie Normy powołane w projekcie budowlanym wycofane zostały bez zastąpienia, a co do zasady stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, to nie można skutecznie postawić zarzutu, że autor projektu z nich korzysta bądź nie. Treść Polskich Norm – aktualnych lub archiwalnych, jak w przypadku Norm powołanych w sprawie - wpisana jest w zakres wiedzy, jaką winna posiadać każda osoba posiadająca uprawnienia budowlane w zakresie projektowania. Stosownie do art. 12 ust.6 ustawy, osoby te są odpowiedzialne za wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. Gwarancję w tym zakresie daje wpis do centralnego rejestru prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności (art. 12 ust.7 ustawy). Osoby sporządzające projekt budowlany w niniejszej sprawie wymogi te spełniają i nie ma podstaw aby jego prawidłowość kwestionować jedynie dlatego, że treść wykorzystanych tam Polskich Norm nie stanowi załącznika, z którym skarżący mogliby się zapoznać. Podnieść przy tym należy, że żaden przepis nie nakłada na projektanta obowiązku załączania do projektu treści Polskich Norm, na których oparł swoje opracowanie. Istotne jest także i to, że stosownie do art. 87 ust.1 i 2 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Polskie Normy nie należą do żadnej z wyżej wymienionych kategorii, a skoro nie stanowią źródła prawa, ich treść nie może być przedmiotem merytorycznej kontroli ani organu ani sądu administracyjnego. Tym samym, zarzut braku możliwości zapoznania się przez skarżących z Polskimi Normami, w oparciu o które opracowany został projekt budowlany w niniejszej sprawie, nie może zostać uwzględniony. Ponieważ z treści skargi wynika, że sprzeciw małżonków N. budzą zaprojektowane odległości planowanej inwestycji od granicy z działką stanowiącą ich własność, Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał badaniu przepisy, które mają zastosowanie w zakresie określenia warunków realizacji tego typu przedsięwzięcia, jakie jest przedmiotem sprawy. Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz.U.06.89.625 ze zm.), projektowanie, produkcja, import, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci powinny zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu: 1) niezawodności współdziałania z siecią; 2) bezpieczeństwa obsługi i otoczenia po spełnieniu wymagań ochrony środowiska; 3) zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym, o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania energii i rodzaju stosowanego paliwa. Wyjaśnić przy tym należy, że ta część cytowanego przepisu, która dotyczy Polskich Norm jest nieaktualna (art. 51 nie był nowelizowany od dnia wejścia w życie ustawy Prawo energetyczne) i nie została dostosowana do obowiązujących przepisów ustawy o normalizacji, która – jak już była mowa wyżej - od 1 stycznia 2003r. wprowadziła zasadę, iż stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Jeśli zaś chodzi o inne wskazane wyżej "odrębne przepisy", to nie ma w nich żadnych regulacji, które określałyby normy odległościowe w zakresie usytuowania sieci i urządzeń energetycznych od granicy z nieruchomością sąsiednią (jak np. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie -Dz.U.02.75.690 ze zm.- które nie ma w sprawie zastosowania i w obowiązującym systemie prawa brak jest odpowiednika tego typu rozporządzenia dla inwestycji będącej przedmiotem sprawy). W szczególności, zapisów takich nie zawiera rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. nr 93, poz. 623 ze zm.). Dlatego w odniesieniu do omawianego zarzutu skargi zasadnym jest przyjęcie wniosku, że przedsięwzięcie polegające na budowie linii kablowej i stacji transformatorowej winno być przede wszystkim zlokalizowane w granicach tej działki (działek), co do której inwestor posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie ma znaczenia, w jakiej odległości od granic z nieruchomościami sąsiednimi inwestycja taka jest realizowana. Ad.4. Bezspornym w sprawie jest, że o terminie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przed organem I-szej instancji w dniu 12 listopada 2008r. nie została zawiadomiona J. N., co naruszało art. 10 § 1 i art. 90 § 2 kpa. Konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu zaistniałaby jednak tylko wówczas, gdyby uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub powodowałoby pozbawienie strony możności udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1b i 1c p.p.s.a.). W sprawie żadna z takich sytuacji nie zachodzi, gdyż J. N. została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu, a przed wydaniem decyzji przez organ I-szej instancji została oddzielnym pismem poinformowana o stanowisku organu i zamiarze uwzględnienia wniosku inwestora poprzez doręczenie do wiadomości - pisma skierowanego do M. N. Następnie po doręczeniu tej decyzji skorzystała z prawa wniesienia odwołania. Nie można zatem przyjąć, że nie brała udziału w postępowaniu bądź, że brak zawiadomienia jej o rozprawie administracyjnej miał jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie wskazuje zresztą na żadne okoliczności, które przekonywałyby o tym, że zawiadomienie o rozprawie czy nawet osobisty w niej udział, mógłby zmienić decyzję, jaka w sprawie zapadła, tym bardziej, że wcześniej stanowisko małżonków Nowackich prezentował przed organem mąż J. N. – M. N., obecny w trakcie rozprawy w dniu 12 listopada 2008r. Nie bez znaczenia dla oceny wagi naruszenia przez organ wskazanych wyżej przepisów kpa jest także okoliczność, że wezwanie na rozprawę skierowaną do M. N. odebrała J. N. jako dorosły domownik. Trudno zatem przyjąć, że będąc wcześniej zawiadomioną o toczącym się w tej sprawie postępowaniu, skarżąca faktycznie nie wiedziała o terminie rozprawy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.