II SAB/Sz 107/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędzia, NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2009 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej w przedmiocie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe oddala skargę Skarżący [...] R. P. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego Z. T. P., na podstawie art. 3 § 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia MON z dnia 28 maja 2004r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz.U. Nr 140, poz. 1487) złożył skargę na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Z. i wniósł : 1) o zobowiązanie skarżony organ do zakończenia niniejszej sprawy w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, które to zakończenie powinno polegać na : a) wydaniu decyzji w sprawie odmowy wypłacania świadczeń należnych skarżącemu z tytułu ryczałtu na pokrycie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem (do których przyznano prawo ostateczną decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...]r.) w wysokości wynikającej z przepisów prawa, za miesiące [...]r. we wskazanych kwotach; ewentualnie b) wypłaceniu tego świadczenia we wskazanej wysokości; 2) o zobowiązanie organu do wyjaśnienia przyczyn oraz do ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz do pociągnięcia ich do odpowiedzialności porządkowej, dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa zgodnie z art. 38 k.p.a., 3) o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych; 4) o rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego i jego pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że R. P. jest żołnierzem zawodowym i pełni służbę w Jednostce Wojskowej nr [...] w Z., a mieszka w W.. Aby dojechać do miejsca pełnienia służby musi pokonać trasę W. – P. – S. – Z. (i z powrotem) wynoszącą [...] km w jedną stronę. Łączny koszt imiennego biletu na tej trasie w okresie od [...] do [...] [...]r. wynosił [...] zł, a od [...]r. wynosi [...] zł. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] decyzją ostateczną z dnia [...]r. uznał, że skarżącemu przysługuje prawo zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem. Za miesiące [...]r. ryczałt został wypłacony zgodnie z przedstawionymi przez stronę zaświadczeniami dotyczącymi ceny biletu. Natomiast od [...]r. ryczałt wypłacany jest w niższej wysokości. W tej sytuacji skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy i uzyskał opinię prawną referenta prawnego podpisaną przez dowódcę jednostki wojskowej. W ocenie organu, w chwili obecnej nie jest już potrzebne składanie przez żołnierza dokumentu potwierdzającego cenę biletu miesięcznego. Intencją bowiem ustawodawcy było policzenie trasy najbliższą drogą (w tym przypadku odległość po szosie wynosi [...] km), dlatego skarżącemu należy się ryczałt wg stawki kilometrowej PKP. Skarżący podniósł, że organ nie wydał żadnej decyzji o zmianie sposobu naliczania ryczałtu, tylko w formie punktu w Rozkazie Dziennym ukazała się kwota w nowych stawkach. W tym stanie sprawy, skarżący wyjaśnił dalej, że nie zgadzając się z powyższą interpretacją organu, skarżący pismem z dnia [...]r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W dalszej części uzasadnienia skarżący – powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego – wskazał, że sprawy o roszczenia wynikające ze stosunku służbowego żołnierzy zawodowych są to sprawy administracyjne, rozpoznawane na drodze postępowania administracyjnego, zatem nie powinno być wątpliwości co do konieczności podjęcia rozstrzygnięcia, a zastanowić się można co najwyżej o jego formę. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie organ powinien wydać decyzję o odmowie wypłaty świadczenia skarżącemu. W przypadku nie podzielenia tego stanowiska przez Sąd skarżący podniósł, że organ jest zobowiązany do podjęcia innego rodzaju działania w sprawie tj. do podjęcia czynności materialno – technicznej wypłacenia świadczenia. Podejmowane przez wojskowe organy czynności związane z wypłatą należności żołnierzy zawodowych należy traktować jako czynności o charakterze materialno – technicznym (rachunkowym). Dotyczą one bowiem samego spełnienia roszczenia materialnoprawnego strony, które to roszczenie jest elementem stosunku materialnoprawnego łączącego żołnierza z organem wojskowym. Treść tego stosunku określają : decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia, a w części dotyczącej wysokości świadczenia – wprost przepisy prawa materialnego. W konsekwencji Sąd powinien zbadać prawidłowość działania organu, a w przypadku uznania, że było nieprawidłowe – zobowiązać go do dokonania czynności wypłaty spornej części świadczenia. Ponadto skarżący wskazał, że organ nie jest uprawniony do wypłacania należnego stronie świadczenia w innej wysokości niż wynika to z przepisów § 3 rozporządzenia. Oznacza to, że ryczałt w przypadku skarżącego powinien być wyliczony w oparciu o cenę biletu PKP na najkrótszej trasie pomiędzy W. a Z., gdyż nie ma krótszej trasy niż prowadząca przez P. i S. W niniejsze sprawie Dowódca J.W. Nr [...] ustalił wysokość ryczałtu w oparciu o § 4 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku gdy na danej trasie brak jest połączeń kolejowych, cenę biletu ustala się na podstawie tabeli przewoźnika (w tym przypadku PKP) i najkrótszej odległości drogowej pomiędzy dotychczasowym i nowym miejscem zamieszkania żołnierza i jego rodziny. W ocenie strony, takie działanie organu jest niezgodne z prawem, co uzasadnia zobowiązanie organu do podjęcia właściwych działań i wypłacenie skarżącemu należności w pełnej wysokości. Skarżący do skargi przedłożył : 1) Decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Z. z dnia [...]., Nr [...] wydaną na podstawie art. 86 ust. 1 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. w służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (DZ.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 3 ust. 3 i 4, § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 maja 2004r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz.U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.) – o ustaleniu [...]. R. P. prawa do zwrotu kosztów przejazdu (ryczałt na pokrycie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem od dnia [...]r. na czas pełnienia służby w JW. [...], 2) Rozkaz dzienny nr [...] z dnia [...]r. o przyznaniu ryczałtu na pokrycie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby za miesiąc [...]r. – za [...] dni w kwocie [...] zł Rozkaz dzienny Nr [...] z dnia [...]r. o przyznaniu ryczałtu za miesiąc [...]r. – za [...] dni w kwocie [...] zł, 3) Zaświadczenia wydane przez PKP Kasa Biletowa Nr [...] St. Z. – o cenie imiennego biletu miesięcznego, na przejazd publicznymi środkami transportu kolejowego, w II klasie pociągu osobowego, w obie strony na trasie W. – S., S. – W., S. – Z., Z. – S., za miesiące [...]. i [...]r. 4) Wniosek skarżącego z dnia [...]r. skierowany do Dowódcy JW. Nr [...] w Z., o spowodowanie wyjaśnienia niewłaściwego naliczenia kwoty ryczałtu na pokrycie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i wypłacenia właściwej kwoty. 5) Odpowiedź Dowódcy JW. Nr [...] w Z. z dnia [...]r. na wniosek skarżącego z dnia [...]r. w przedmiocie kwoty ryczałtu na pokrycie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby. 6) Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...]r. skierowane przez pełnomocnika skarżącego do Dowódcy JW. Nr [...] w Z., a polegające na wypłaceniu ryczałtu w niepełnej wysokości tj. niezgodne z obowiązującymi przepisami i decyzją o przyznaniu prawa do tego świadczenia. 7) Odpowiedź Dowódcy JW. Nr [...] w Z. z dnia[...]r. na pismo z dnia [...]r. – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i pismo z dnia [...]r. – wezwanie do zapłaty. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący zarzuca, iż od [...]r. przedmiotowy ryczałt wypłacony został niezgodnie z § 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia MON z dnia 28 maja 2004r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia służbowe i podróże służbowe w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 5 października 2007r., oraz że nie została wydana żadna decyzja o zmianie sposobu naliczania ryczałtu od [...]r. W ocenie organu brak jest podstawy faktycznej i prawnej do uwzględnienia żądania. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia MON, w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 5 października 2007r., żołnierzowi przeniesieniem służbowo do miejscowości, do której jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu, przysługuje zwrot kosztów przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w wysokości udokumentowanej imiennym biletem miesięcznym na przejazd środkiem publicznego transportu kolejowego lub autobusowego. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 4 tego rozporządzenia – w przypadku nieprzedłożenia biletu, o którym mowa w ust. 3 żołnierz otrzymuje ryczałt na pokrycie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby w wysokości 1/22 ceny imiennego biletu miesięcznego za przejazd w klasie II pociągu osobowego, przewidzianego dla najkrótszej odległości pomiędzy stacją (przystankiem) najbliższą miejsca zamieszkania, a stacją (przystankiem) najbliższą miejsca pełnienia służby. Przepis ten przewidywał więc wyliczenie wysokości ryczałtu w oparciu o cenę biletu miesięcznego w klasie II pociągu osobowego, lecz nie na najkrótszej trasie kolejowej, a na najkrótszej odległości pomiędzy stacją (przystankiem) najbliższą miejscu zamieszkania a stacją (przystankiem) najbliższą miejscu pełnienia służby. [...]. R. P. mieszka w W. tj. w miejscowości z której możliwy jest codzienny dojazd publicznym środkiem transportu do Z. – miejscowości pełnienia służby i z powrotem. Skarżący może realizować swoje prawo do otrzymania zwrotu kosztów przejazdu w dwojaki sposób: 1) może przedłożyć imienny bilet na przejazd publicznym środkiem transportu autobusowego lub kolejowego – w takim przypadku otrzymuje kwotę określoną w tym bilecie; 2) w przypadku nieprzedłożenia imiennego biletu, otrzymuje ryczałt w wysokości 1/22 ceny imiennego biletu miesięcznego na przejazd w klasie II pociągu osobowego, przewidzianego dla najkrótszej odległości pomiędzy stacją (przystankiem) najbliższą miejscu zamieszkania a stacją (przystankiem) najbliższą miejscu pełnienia służby – za każdy dzień wykonywania zadań służbowych. Skarżący nie przedłożył imiennego biletu miesięcznego, zatem zwrot kosztów dojazdu realizowany był w formie ryczałtu, zgodnie z § 3 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Organ wyjaśnił, że początkowo tj. za miesiące [...]r. żołnierzem zawodowym uprawnionym do ryczałtu za dojazdy, wypłacono ten ryczałt w wysokości 1/22 ceny imiennego biletu miesięcznego na przejazd w kl. II pociągu osobowego przewidzianego dla najkrótszej trasy kolejowej pomiędzy stacją (przystankiem) najbliższą miejscu zamieszkania, a stacją (przystankiem) najbliższą miejscu pełnienia służby za każdy dzień wykonywania zadań służbowych. Powyższy sposób naliczania ryczałtu okazał się jednak niezgodny z brzmieniem § 3 ust. 4 cyt. rozporządzenia i uniemożliwia realizację tego prawa żołnierzom zawodowym w miejscowościach, do których nie ma połączeń kolejowych, a więc nie ma możliwości ustalenia najkrótszej odległości po trasie kolejowej. Ponadto, taki sposób ustalania najkrótszej odległości okazał się także niezgodny z zasadami współżycia społecznego, gdyż skarżący do wniosku o wypłatę ryczałtu przedłożył rozkład jazdy autobusów, co oznacza, że nie korzysta z połączeń kolejowych. Odległość z m. W. do m. Z. określona na podstawie trasy kolejowej jest o wiele dłuższa od trasy autobusowej i wiedzie tzw. drogę okrężną przez P. i S. W takiej sytuacji, żołnierze dojeżdżający z tych miejscowości musieliby otrzymywać ryczałt w kwotach niższych niż skarżący, pomimo, że skarżący faktycznie odbywa przejazd trasą krótszą. Odnosząc się do zarzutu skargi niewydania decyzji o zmianie sposobu naliczania ryczałtu organ podniósł, że zgodnie z § 10 ust. 4 cyt. rozporządzenia prawo do należności, o których mowa w § 3 ust. 4 tj. należności z tytułu zwrotu kosztów przejazdów oraz ryczałtu, ustala się w drodze decyzji. Natomiast określenie wysokości tych świadczeń jest czynnością materialno – techniczną, zatem nie wymaga wydania decyzji i w tym zakresie zarzut jest chybiony. Ponadto organ podniósł, że żądanie skarżącego dot. zobowiązania do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz pociągnięcie ich do odpowiedzialności dyscyplinarnej, wykracza poza kognicję sądu administracyjnego określoną w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec powyższego, w ocenie organu nie doszło ani do naruszenia prawa, ani do bezczynności i dlatego skarga nie powinna zostać uwzględniona. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...]r. podtrzymał skargę na bezczynność, gdyż decyzja Dowódcy Jednostki z dnia [...]r. przyznała jedynie prawo do świadczenia i wskazał, że w niniejszej sprawie należałoby zobowiązać Dowódcę JW. Nr [...] w Z. do podjęcia czynności polegającej na wypłacie świadczenia, z jednoczesnym wyjaśnieniem, że interpretacja przepisów dokonana przez organ jest nieprawidłowa, a zatem dotychczas wypłacona kwoty nie zaspakajają całości należnego świadczenia skarżącemu. Decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłaty świadczenia organ wydać nie mógłby, bo nie ma ku temu podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej i rozpatruje również skargi na bezczynność organów w wypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. Kontrola Sądu sprowadza się zatem do oceny, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub też czy nie pozostają bezczynne. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i z prawem przewidzianym czasie. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu zdyscyplinowanie organu do podjęcia działań zmierzających do załatwienia sprawy. W związku z powyższym, dokonując oceny zasadności przedmiotowej skargi Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż nie można zarzucić Dowódcy Jednostki Nr [...] w Z. bezczynności. Z treści skargi wynika, że jej autor dostrzega, że organy administracji publicznej nie w każdej sprawie mają obowiązek wydawania decyzji administracyjnej i poza decyzjami mogą podejmować akty lub czynności, będące np. czynnościami materialno – technicznymi, z zakresu administracji publicznej. O tym, czy w określonej, skonkretyzowanej sytuacji organ administracji publicznej będzie wypowiadał się w jednej ze wskazanych wyżej form przejawów działalności publicznej będzie precyzował przepis prawa materialnego, który przesądza, czy określona sprawa może być załatwiona w formie decyzji administracyjnej, czy też w postaci innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Przy czym, poprzez fakt, że organ administracji publicznej w określonej rodzajowo sprawie nie wydaje decyzji administracyjnej lecz w inny sposób załatwia sprawę np. poprzez czynność organu nie oznacza, że te inne przejawy działalności organów administracji pozostawione zostały poza kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skargi na inne niż określone w pkt 1 – 3 ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika zatem z powyższych przepisów poza decyzjami administracyjnymi i postanowieniami na które służy zażalenie, na postanowienia kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 P.p.s.a.) oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa służy skarga do sądu administracyjnego po wcześniejszym wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy mieć na względzie, że stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Minister Obrony Narodowej wykonując upoważnienie zawarte w ust. 2 art. 86 tej ustawy, rozporządzeniem z dnia 28 maja 2004r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz.U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), określił wysokość oraz tryb przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe, z uwzględnieniem sposobu obliczania czasu podróży służbowej oraz należności i sposobu ustalania ich wysokości oraz terminów i trybu wypłaty tych należności. Zgodnie z § 10 ust. 4 cyt. rozporządzenia – prawo do należności, o których mowa w § 3 ust. 3 i 4 oraz § 7a, ustala w drodze decyzji jednostki wojskowej, o którym mowa w art. 104 ustawy. Należności, o których mowa w § 3 ust.3 i 4 oraz § 7a wypłaca się do 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni na podstawie zatwierdzonego przez dowódcę jednostki wojskowej wykazu żołnierzy, którzy w danym miesiącu kalendarzowym są uprawnieni do otrzymania tych należności - § 10 ust. 5 rozporządzenia. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że prawo żołnierza zawodowego przeniesionego służbowo do zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby ustala w drodze decyzji dowódca jednostki wojskowej, natomiast realizacja tego przepisu następuje w formie czynności materialno – technicznej. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, czego skarżący nie kwestionuje, że Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Z. decyzją z dnia [...]r. ustalił skarżącemu [...]. R. P. prawo do zwrotu kosztów (ryczałtu na pokrycie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby i z powrotem od dnia [...]r. na czas pełnienia służby w JW. Nr [...] Z.. Bezsporne jest też, że skarżącemu wypłacono ryczałt na pokrycie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby za miesiące : [...]r. oraz [...]r. z tym, że skarżący kwestionuje wysokość wypłaconego mu ryczałtu począwszy od [...]r. Z treści skargi i z pisma procesowego z dnia [...]r. (k – [...] akt sądowych) wynika również, że skarżący bezczynność organu upatruje w jednej z dwóch alternatywnie wskazanych sytuacji. Twierdzi mianowicie, że wypłata ryczałtu w kwocie niższej od oczekiwanej powinna nastąpić po wydaniu decyzji administracyjnej wskazującej obniżoną należność albo w drodze decyzji odmawiającej wypłaty należności w żądanej wysokości. Według skarżącego skoro organ takich decyzji nie wydał, to jest bezczynny, a zatem taki zarzut znajduje oparcie o art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Jako ewentualny natomiast skarżący podniósł zarzut bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. na wypadek, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że organ w formie czynności materialno – technicznej powinien odmówić wypłaty ryczałtu w żądanej wysokości. Zarzucana w tej sytuacji bezczynność organu miałaby polegać na takiej czynności materialno – technicznej, z której wynikałaby odmowa wypłacenia wnioskowanej kwoty ryczałtu. W ocenie Sądu, w obowiązującym stanie prawnym, żadna z tak zarzucanych bezczynności nie zaistniała. Jak była już o tym mowa wyżej, zgodnie z § 10 ust. 4 cyt. rozporządzenia, prawo żołnierza zawodowego przeniesionego służbowo do należności z tyt. zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby określa organ w drodze decyzji, przy czym w decyzji tej nie określa wysokości należnej kwoty. Wypłata należności z tytułu zwrotu kosztów następuje w formie materialno – technicznej i właśnie takiej czynności dokonywał organ wypłacając ryczałt za przejazd w miesiącach od [...] r., a zatem organ ten nie był bezczynny. Natomiast spór co do kwoty wypłaconego ryczałtu w tym stanie prawnym i faktycznym, mógłby być rozstrzygnięty przez wniesienie skargi na tę czynność materialną – techniczną, po uprzednim wykorzystaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a., nie zaś drogą skargi na bezczynność jak to uczynił skarżący. Odnośnie żądania skarżącego o zobowiązanie organu do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz pociągnięcia ich do odpowiedzialności dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności, Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, że takie żądanie wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Reasumując, stwierdzić należy, że Dowódca Jednostki Nr [...] w Z. z przyczyn wskazanych wyżej nie jest bezczynny w sprawie wypłaty skarżącemu ryczałtu na pokrycie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę na bezczynność organu.