I SAB/Ol 1/09

Dnia 21 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2009 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie: odmowy umorzenia postępowania kontrolnego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 15.04.2009 r. pełnomocnik Strony wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu podatkowego polegającą na niezałatwieniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wniosku Strony z dnia 20.03.2008 r. (wpł. 25.03.2008 r.) o umorzenie postępowania kontrolnego nr "[...]" za rok 2001 wobec S. J. Wniesiony przez skarżącego do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wniosek z dnia 20.03.2008 r. o umorzenie ww. postępowania kontrolnego został w dniu 27.03.2008 r. przekazany według właściwości do Dyrektora Izby Skarbowej w O. Ośrodek Zamiejscowy w E., który prowadzi w tej sprawie postępowanie odwoławcze. O przesłaniu przedmiotowego wniosku poinformowano pełnomocnika Strony pismem z dnia 27.03.2008 r. Głównym argumentem podnoszonym przez pełnomocnika Strony było, jego zdaniem, nieprawidłowe doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. W konsekwencji podniósł on zarzut, z uwagi na upływ terminu określonego w art. 68 § 4 O.p. do doręczenia decyzji, bezprzedmiotowości postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm, zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy te orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy decyzje administracyjne, postanowienia oraz akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 4-7 cyt. ustawy. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów związaną z procesem podejmowania decyzji administracyjnych, postanowień, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (na mocy art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy). Zatem właściwość sądów administracyjnych została rozciągnięta na sytuacje niepodejmowania przez organy nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W takim przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga na bezczynność organów daje możliwość ich dyscyplinowania w zakresie terminowości załatwiania spraw, a strony postępowania mają możliwość uzyskania ochrony prawnej na drodze sądowej. W przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie odwoławcze. Organem uprawnionym do rozpatrzenia odwołania jest Dyrektor Izby Skarbowej w O. Uprawnienia organu odwoławczego określa art. 233 § 1 i 2 O.p., w tym organ ten może uchylić decyzję organu I Instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, na mocy § 2 tego artykułu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) decyzji organu wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji. W świetle powyższych rozważań wniesiona skarga jest bezprzedmiotowa, gdyż wnioski w niej zawarte, dotyczące umorzenia postępowania w sprawie, mogą być rozstrzygnięte tylko w postępowaniu odwoławczym. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący nie wyczerpał dostępnych środków zaskarżenia, a tym samym nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi wskazanej w art. 52 § 1 p.p.s.a. Dla dopuszczalności skargi konieczne było bowiem skuteczne wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji i dopiero decyzja organu odwoławczego mogłaby podlegać ocenie sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.