II OSK 197/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Agencji Nieruchomości Rolnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 626/09 w sprawie ze skargi Polskiego Związku Łowieckiego z siedzibą w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 października 2009r., sygn. akt IV SA/Wa 626/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Polskiego Związku Łowieckiego z siedzibą w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji - uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2009r., orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Minister Środowiska wyłączył z wydzierżawienia i przekazał w zarząd Zarządowi Głównemu Polskiego Związku Łowieckiego obwody łowieckie nr [...] i [...] położone w województwie wielkopolskim. Następnie, postanowieniem z dnia 21 maja 2008r. organ ten, powołując art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w tej sprawie i decyzją z dnia 13 czerwca 2008r. uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2007r. Po rozpoznaniu wniosku Polskiego Związku Łowieckiego o ponowne rozpoznanie sprawy, rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia 1 sierpnia 2008r. Na skutek skargi Polskiego Związku Łowieckiego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1573/08, stwierdził nieważność obu decyzji Ministra Środowiska wydanych po wznowieniu postępowania (to jest zaskarżonej decyzji z dnia 1 sierpnia 2008r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia 13 czerwca 2008r.) i jednocześnie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na skutek wniosku Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2008r., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009r. Minister Środowiska wstrzymał wykonanie własnej decyzji z dnia [...] lutego 2007r., stwierdzając, że stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy decyduje o dopuszczalności wstrzymania wykonania tej decyzji. Podał przy tym, że w obrocie prawnym nadal znajdują się dwie decyzje Ministra Środowiska przyznające zarząd nad obwodami łowieckimi nr [...] i [...] dwóm podmiotom, to jest Polskiemu Związkowi Łowieckiemu oraz Agencji Nieruchomości Rolnych i w celu wyeliminowania dualistycznego rozstrzygnięcia administracyjnego należało uwzględnić wniosek Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu. W ocenie organu, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, gdyż decyzja z dnia [...] lutego 2007r. była już uchylona w wyniku wznowienia postępowania, jednak WSA w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008r. stwierdził nieważność tego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, zachodzi jednak przesłanka prawdopodobieństwa uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2007r. po uprawomocnieniu się wyroku WSA. Po rozpatrzeniu wniosku Polskiego Związku Łowieckiego o ponowne rozpatrzenie sprawy - postanowieniem z dnia [...] marca 2009r. Minister Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2009r. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Polski Związek Łowiecki zarzucił organowi naruszenie art. 152 § 1, art. 142 oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Z tych też powodów wniósł o uchylenie obu postanowień wydanych w kwestii wstrzymania wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 152 § 1 k.p.a., pozwalający na wstrzymanie wykonania decyzji, może być stosowany jedynie do momentu uprawomocnienia się decyzji podjętej w wyniku wznowienia. Podano, że jeżeli zapadła jakakolwiek decyzja w wyniku postępowania wznowionego, a tym bardziej decyzja o uchyleniu decyzji będącej przedmiotem takiego postępowania, to organ nie ma prawa do wstrzymania wykonania decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego, gdyż w takiej sytuacji brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia. W ocenie strony skarżącej, wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji wydanej w trybie wznowienia powoduje, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, pozostając nadal w obrocie prawnym. Wywiedziono przy tym, że bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, że nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji Ministra Środowiska wydanej w wyniku wznowienia postępowania, gdyż przepis art. 152 § 1 k.p.a. nie może być stosowany w sytuacji gdy postępowanie wznowione zostało zakończone decyzją ostateczną. Zdaniem strony skarżącej, w niniejszej sprawie doszło ponadto do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż zaskarżone postanowienie, jak też postanowienie wydane w pierwszej instancji zostały wydane przez działającego z upoważnienia Ministra podsekretarza stanu Janusza Zaleskiego. Powołując orzecznictwo sądowe stwierdzono, że w sytuacji, w której piastun funkcji ministra wydał decyzję w charakterze organu pierwszej instancji będzie on wyłączony w przypadku złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., co nie oznacza, że w takim przypadku nastąpiłoby wyłączenie ministra jako organu administracji. Wyłączona jest bowiem osoba piastująca funkcję organu administracji, a nie sam organ administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. organ podniósł, iż w przypadku podejmowania decyzji w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie ma zastosowania nakaz wyłączenia pracownika przewidziany w powołanym przepisie, w sytuacji gdy obie decyzje zostają wydane przez ten sam organ monokratyczny. Powołał się przy tym na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 15 grudnia 2008r., sygn. akt P 57/07. Zdaniem organu, w wyroku tym Trybunał, wprawdzie podkreślił konieczność obowiązywania i stosowania zasady i gwarancji procesowej, zgodnie z którą nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, to jednak dostrzegł ograniczenia wynikające z funkcjonowania organów monokratycznych i wobec tego wskazał na potrzebę uwzględnienia ich w procesie stosowania prawa. W ocenie organu, z orzeczenia tego wynika wniosek, że w przypadku organów monokratycznych, wobec braku możliwości zmiany składu osobowego, nie ma potrzeby zastosowania przesłanki wyłączenia przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Uwzględniając skargę Polskiego Związku Łowieckiego – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w przypadku wznowienia postępowania mamy do czynienia ze względną suspensywnością, gdyż samo złożenie żądania wznowienia nie powoduje, w przeciwieństwie do odwołania, wstrzymania wykonania decyzji. Istnieje jedynie obowiązek rozważenia tej kwestii. Wstrzymanie może przy tym nastąpić zarówno przed wydaniem postanowienia o wznowieniu, może nastąpić w fazie wszczęcia postępowania wznowionego, jak i w fazie postępowania rozpoznawczego. Sąd I instancji zauważył, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji, o którym mowa w art. 152 § 1 k.p.a., może zostać wydane przez organ w sytuacji, gdy prowadzone jest postępowanie wznowione i gdy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia tego postępowania. W świetle tej regulacji prawnej, Sąd I instancji za trafne uznał stanowisko strony skarżącej, iż postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji poddanej kontroli w trybie wznowienia, może zostać wydane do czasu zakończenia postępowania administracyjnego i wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe. Zdaniem Sądu, organ wstrzymując w dniu [...] marca 2009r. wykonanie własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2007r., po zakończeniu toczącego w stosunku do tej decyzji postępowania wznowieniowego i wydaniu w dniu 1 sierpnia 2008r. ostatecznej decyzji o jej uchyleniu, dopuścił się naruszenia art. 152 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, w sytuacji zakończenia postępowania administracyjnego, organ nie miał podstaw prawnych do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2007r. i nie ma tu znaczenia, wbrew stanowisku organu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008r., stwierdzając nieważność obu decyzji organu naczelnego wydanych w postępowaniu wznowieniowym, jednocześnie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji z dnia 1 sierpnia 2008r. Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, trafny jest także zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonego postanowienia przez pracownika, który działając z upoważnienia Ministra Środowiska, wydał także postanowienie pierwszoinstancyjne w tej sprawie. W ocenie Sądu I instancji, przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie także do sytuacji, w której pracownik organu administracji publicznej brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji lub postanowienia, następnie zaskarżonych wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdził zatem, że skoro w rozpoznanej sprawie, oba postanowienia zostały wydane i podpisane przez tę samą osobę (Janusza Zaleskiego – Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Środowiska), to tym samym został naruszony art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W tych warunkach, wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. do wznowienia postępowania administracyjnego, a to obliguje Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że pogląd, iż przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie nie tylko do członka organu kolegialnego, lecz również do pracownika jednoosobowego organu administracji publicznej, znajduje oparcie zarówno w orzecznictwie sadów administracyjnych, jak i doktrynie prawa administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Agencja Nieruchomości Rolnych (uczestnik postępowania), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., polegającą na przyjęciu, że znajduje on zastosowanie do osoby, która w imieniu organu podpisuje postanowienia lub decyzje z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w toku prowadzonego przed tym organem postępowania administracyjnego. Z tych też powodów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpatrzenie skargi kasacyjnej na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku oraz oddalenie skargi na postanowienie oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że stosowanie ograniczenia wynikającego z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. do decyzji wydawanych w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wiązałoby się faktycznie z niemożnością wydania drugiej decyzji. Wskazano, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku postępowań prowadzonych przed organem monokratycznym. Na poparcie tego stanowiska powołano poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Polski Związek Łowiecki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Wskazał przy tym, że Sąd I instancji uchylił kontrolowane postanowienia z dwóch przyczyn, a każda z nich mogła samodzielnie stanowić podstawę uwzględnienia skargi. Tymczasem, w skardze kasacyjnej zakwestionowano tylko jedną z przyczyn, która legła u podstaw uwzględnienia skargi, co zdaniem strony winno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Niezależnie od tego, w ocenie strony, obie przyczyny uchylenia przez Sąd I instancji kontrolowanych postanowień uznać należy za słuszne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skargi kasacyjne i zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawie rozpoznawanej skargi kasacyjnej, kasator sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego, wskazując w istocie na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu postępowania, to jest art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.). Zauważyć przy tym należy, że w doktrynie spotkać można pogląd, że z punktu widzenia własnego procesu decyzyjnego wojewódzki sąd administracyjny rekonstruując stosowane przez organy normy postępowania (k.p.a., Ordynacji podatkowej itp.) traktuje te przepisy jako "normy materialnoprawne" (zob. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, Nr 5-6, s. 272). Zatem przyjmuje się, że w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy przepisy k.p.a mogą mieć charakter nie tylko procesowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie tzw. "wpadkowej" dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji należy uznać za zasadny, jednak skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku. W kwestii zasadności zarzutu skargi kasacyjnej zasadnicze bowiem znaczenie ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 722/09, mocą którego oddalono skargi kasacyjne Agencji Nieruchomości Rolnych i Polskiego Związku Łowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1573/08, stwierdzającego nieważność decyzji Ministra Środowiska z dnia 1 sierpnia 2008r. i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 13 czerwca 2008r. o uchyleniu na skutek wznowienia postępowania własnej decyzji z dnia [...] lutego 2007r. w przedmiocie wyłączenia z wydzierżawienia i przekazania w zarząd Zarządowi Głównemu Polskiego Związku Łowieckiego obwodów łowieckich nr [...] i [...] położonych w województwie wielkopolskim. Wyrok ten co prawda został podjęty już po wydaniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, niemniej jednak na mocy art. 170 w zw. z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym wyroku wiążą także skład orzekający w niniejszej sprawie. Ponownego podkreślenia przy tym wymaga, że wyrok ten został wydany w tej samej sprawie, co aktualnie rozpoznawana, dotyczył bowiem rozstrzygnięć wydanych po wznowieniu postępowania administracyjnego; przedmiotem zaś kontroli Sądu I instancji w zaskarżonym wyroku było postanowienie o wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu objętym wznowieniem. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 722/09, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął przede wszystkim, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję ministra w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Wskazał przy tym, że nie do przyjęcia jest stanowisko, w świetle którego przepisy o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.) będą miały odpowiednie zastosowanie lub też nie, w zależności od tego, czy decyzja organu I instancji została wydana przez osobę, która piastuje funkcję organu monokratycznego, czy też przez pracownika tego organu działającego z jego upoważnienia (art. 268a k.p.a.). Stwierdził, że nie należy "utożsamiać" kontroli instancyjnej decyzji administracyjnej, z prawem strony do jej zaskarżenia. Trzeba bowiem odróżnić powtórne rozpoznanie sprawy przez inny organ administracji publicznej od ponownego jej rozpatrzenia z woli ustawodawcy przez ten sam organ, który zaskarżoną decyzję wydał, czyli w istocie jest to swoista "autokontrola decyzji" w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Dodał, że w trybie art. 127 § 3 k.p.a. decyzję wydaje pracownik, który jest związany z danym organem administracji publicznej o charakterze monokratycznym, np. ministrem, stosunkiem podległości służbowej, a w szczególności osobowej. Oznacza to, że musi on uwzględniać stanowisko organu, jak i jego piastuna, dotyczące wykładni czy też stosowania prawa także przy załatwianiu danej sprawy, czyli nie jest w tym zakresie niezawisły, biorąc pod uwagę także układ dekoncentracji wewnętrznej danego organu. Ponadto, przyznanie przez ustawodawcę kompetencji danemu organowi powoduje, że w postępowaniu administracyjnym ma on status organu administracji publicznej, a nie oczywiście jego pracownika. Dlatego też dany organ nie może być w tym przypadku uznany za pracownika organu. Stąd, nie można także do niego stosować art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej. Jest to bowiem dozwolone tylko wówczas gdy dany pracownik organu jest jednocześnie stroną przedmiotowego postępowania, czyli jego dotyczy sprawa, która jest przedmiotem tego postępowania (art. 25 § 1 i § 2 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny uznał także, że zastosowanie trybu z art. 127 § 3 k.p.a. oznacza - tak jak w przedmiotowej sprawie, przyznanie kompetencji do jej załatwienia tylko właściwemu ministrowi, czyli brak jest ustawowych przesłanek do stosowania jego wykładni rozszerzającej w celu pozbawienia go kompetencji w drodze instytucji wyłączenia. Przypomniał, że w żadnym przypadku ustawodawca nie zezwala żeby kompetencja przyznana danemu organowi, a więc także ministrowi, przeszła na jego aparat pomocniczy. Dlatego też brak jest podstaw prawnych do przyjęcia stwierdzenia o pozbawieniu ministra kompetencji do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w drodze wykładni rozszerzającej art. 127 § 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Podkreślił, że ustawodawca może orzec o wyłączeniu w tym zakresie od załatwienia sprawy organu administracji publicznej, a więc także w istocie wyłączenia każdego jego pracownika, co w praktyce spowoduje pozbawienie kompetencji do realizacji nałożonych na niego zadań publicznych. Dodał, że celem prawa procesowego, a więc w tym zakresie art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest bowiem pozbawienie możliwości działania właściwych organów administracji publicznej lecz realizacja norm prawa materialnego. Jak już wspomniano, przytoczona ocena prawna jest wiążąca także w niniejszej sprawie, co skutkuje koniecznością uznania zarzutu skargi kasacyjnej w tej konkretnej sprawie za zasadny, mimo że, w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/9 zostało wyjaśnione, iż wprawdzie przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 §3 k.p.a., to jednak z uzasadnienia uchwały wynika, że odnosi się to tylko do osoby piastującej funkcję ministra, a nie do innych osób, które są pracownikami tego organu, co oznacza, że do osób będących pracownikami tego organu (np. podsekretarz stanu) przepis art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Mimo zasadności tego zarzutu, skarga kasacyjna nie może odnieść jednak zamierzonego skutku. Zauważyć bowiem należy, że głównym powodem uchylenia przez Sąd I instancji postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2009r. i poprzedzającego je postanowienia tego organu z dnia [...] stycznia 2009r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji było naruszenie przez ten organ art. 152 § 1 k.p.a. Natomiast naruszenie przez organ art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowiło tylko dodatkową przyczynę uchylenia kontrolowanych rozstrzygnięć i w istocie dotyczyło tylko drugiego z wydanych w tej sprawie postanowień, to jest z dnia [...] marca 2009r. Tymczasem, jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania wnosząc skargę kasacyjną w niniejszej sprawie sformułował jedynie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w ogóle nie formułując zarzutu naruszenia przez ten Sąd art. 152 § 1 k.p.a. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej (w tym przede wszystkim jej zarzutami) nie mógł oceniać czy zasadnicza podstawa uwzględnienia skargi związana z naruszeniem art. 152 § 1 k.p.a. uzasadniała uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. i tym samym uwzględnić wniosku sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Z tych też powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.