II OSK 1306/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 316/09 o odrzuceniu skargi S. Sp. z o.o. w M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić skargę kasacyjną Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła S. Sp. z o. o. w M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...] listopada 2008 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 marca 2009 r. wezwano stronę skarżącą do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej 13 marca 2009 r., niemniej jednak w wyznaczonym terminie braki nie zostały usunięte. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 maja 2009 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę. Jak wskazał Sąd w myśl art. 29 p.p.s.a. osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia powyższego braku, niemniej jednak w wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Od powyższego postanowienia S. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: - naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 201 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację a to przez nadanie mu w drodze wykładni takiej treści, że odpis umowy spółki oraz wypis z Krajowego Rejestru Sądowego są konieczne dla ustalenia, że członek jednoosobowego zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest samodzielnie umocowany do wniesienia skargi w imieniu skarżącej spółki; - naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 204 Kodeksu spółek handlowych poprzez jego błędną interpretację a to przez nadanie mu w drodze wykładni takiej treści, że umowa spółki może w sposób skuteczny ograniczyć prawo reprezentowania członka zarządu spółki z o.o, wobec osób trzecich w stosunkach zewnętrznych; - naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez uznanie, że brak złożenia przez stronę skarżącą, będącą spółką z ograniczoną odpowiedzialnością wraz ze skargą wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego stanowi brak formalny skargi i niewykonanie wezwania do przedłożenia tych dokumentów przez spółkę stanowi podstawę odrzucenia skargi; - naruszeniu przepisów postępowania a mianowicie art. 29 p.p.s.a., w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez uznanie, że dokumentem koniecznym dla udokumentowania umocowania członka jednoosobowego zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do reprezentowania tej spółki na zewnątrz jest umowa spółki i wypis Krajowego Rejestru Sądowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła m.in., że odpis z KRS Spółki znajdował się w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu. Ponadto skarżąca uważa, że Sąd swoim działaniem nie powinien obciążać strony dodatkowymi kosztami. Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, że brak złożenia przez stronę odpisu z umowy spółki i odpisu z KRS stanowi brak formalny skargi i jest podstawą do jej odrzucenia, gdyż wśród określonych ustawowo wymogów formalnych brak jest powoływanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie dokumentów takich jak odpis umowy spółki czy odpis z KRS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy wskazać, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego jest oparte na zasadzie skargowości, zatem może ono być wszczęte jedynie na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany podmiot (art. 50 p.p.s.a.). Osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Umocowanie do działania musi być wykazane przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.) i musi mieć formę dokumentu. Niedopełnienie tego obowiązku należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W odniesieniu do spółek kapitałowych usunięcie tego braku następuje przez przedłożenie aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z obowiązku przedłożenia przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosownego dokumentu nie zwalnia ani fakt, że został on przedłożony w postępowaniu administracyjnym, ani nawet złożenie tego dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej. Przepis art. 49 § 1 u.p.p.s.a. nie upoważnia bowiem sądu do samodzielnego uzupełniania braków, lecz wprost zobowiązuje do wezwania strony o przedstawienie stosownych informacji. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 u.p.p.s.a., to na osobie wnoszącej skargę ciąży obowiązek przedstawienia dokumentu, z którego wynika jej umocowanie. Odpowiadając na zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu spółek handlowych podniesione w skardze kasacyjnej należy wskazać, że celem wezwania do przedłożenia odpisu z KRS jest nie tylko ustalenie sposobu reprezentacji spółki ale również ustalenie czy osoba wnosząca skargę jest rzeczywiście osobą uprawnioną do takiej reprezentacji. Podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że zarząd Spółki S. jest jednoosobowy mógł natomiast być w sposób wiarygodnie ustalony przez Sąd jedynie na podstawie odpisu z KRS. Z akt sprawy niniejszej wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 marca 2009 r. wezwano skarżącą Spółkę do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej 13 marca 2009 r. Pomimo wezwania skarżąca nie przedłożyła aktualnego odpisu z KRS ani statutu, w zakreślonym w zarządzeniu terminie, który zgodnie z art. 49 § 1 .p.p.s.a. wynosi siedem dni. Powyższe obligowało Sąd do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych. Powyższy przepis został zatem zastosowany przez Sąd I instancji w sposób prawidłowy. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.