II OSK 1538/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. NSA Teresa Kobylecka (spr.) Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 428/09 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 maja 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 428/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że będąca przedmiotem kontroli decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2001r., stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego i wydania pozwolenia na budowę budynku szopo-garażu na działce położonej przy ul. [...] w Konstancinie-Jeziorna (działka nr ew. [...]), wydana została po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1/08. Sąd podkreślił, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z punktu widzenia tego, czy jest ona dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ nadzorczy w tym postępowaniu orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa (pkt 2), które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Sąd wskazał także, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Powołanym wyżej wyrokiem z dnia 20 marca 2008r. (sygn. akt VII SA/Wa 1/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 października 2007r. i wskazał, że organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie, w jakim zostało to wskazane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2003r. (sygn. akt IV SA 3903/01), a mianowicie "badając sprawę zgodności lokalizacji szopo-garażu z postanowieniami planu miejscowego, organ odwoławczy winien dokonać szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, stanowiącego podstawę wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji zezwalającej na budowę szopo-garażu. Należało zatem zbadać czy wydana została w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, a także czy kontrolowana decyzja jest z nią zgodna". Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, zastosował się do wytycznych wskazanych w wyżej powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2008r., a wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) podstawą do ustalenia rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi. Natomiast zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975r. Nr 8, poz. 48 ze zm.) w decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego właściwy organ stwierdza zgodność rozwiązań projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenia terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach lub na wsi oraz z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Sąd podkreślił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji była w ogóle wydana. Z pisma Urzędu Miasta i Gminy Konstancin-Jeziorna z dnia [...] maja 2006r., znak: [...] wynika jedynie, że w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy brak jest przedmiotowej decyzji, zakwalifikowano ją bowiem do kategorii archiwalnej B-10 (okres przechowywania akt nie dłuższy niż 10 lat). Powyższa okoliczność byłaby jednak, zdaniem Sądu, niewystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji, gdyby nie fakt, iż decyzja ta sprzeczna była z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Stołecznego Uzdrowiska Konstancin-Jeziorna, zatwierdzony uchwałą Nr 69/XIX/87 Rady Narodowej Miasta i Gminy w Konstancinie-Jeziorna z dnia 29 stycznia 1987r. (Dz.Urz. Województwa Warszawskiego Nr 17, poz. 110 z dnia 30 października 1987r.), obowiązujący w dniu wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. stanowił, że teren przedmiotowej działki nr [...], położonej przy ul. [...], na której w planie realizacyjnym został usytuowany szopo-garaż, jest oznaczony symbolem UZ-7ZP/W, którego zapis brzmi: "Tereny zieleni nadbrzeżnej doliny rzeki Jeziorki - prawo i lewobrzeżnej, do adaptacji, uporządkowania i uzupełnienia. Na terenie tym przy obu brzegach należy zaprojektować założenie parkowe z ciągami pieszo-spacerowymi o charakterze ścieżek zdrowia dla rekonwalescentów. Istniejąca zabudowa w dolinie rzeki do sukcesywnego przenoszenia, a rzemiosło uciążliwe do likwidacji. Starorzecze rzeki Jeziorki przeznacza się do sukcesywnej rekultywacji." Sąd podzielił stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż niezgodność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. z planem miejscowym stanowi wystarczającą przesłankę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., obligującą właściwy organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Reasumując Sąd uznał, że organ podjął kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie, w jakim zostało to wskazane w wyroku z dnia 20 marca 2008r. (sygn. akt VII SA/Wa 1/08), a wydane rozstrzygnięcie zgodne jest z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, gdyż skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu administracyjnym, mógł składać wnioski i pisma do sprawy. Organ nie był zobligowany do informowania strony o ponownym rozpatrywaniu sprawy w sytuacji, gdy oczywistym było, że postępowanie administracyjne w związku z wyrokiem z dnia 20 marca 2008 r. w dalszym ciągu będzie prowadzone. Sąd wskazał także, że organ odwoławczy nie był związany swoimi wcześniejszymi decyzjami, m.in. z dnia [...] października 2001r. oraz z dnia [...] grudnia 2003r., gdyż zostały one wyeliminowane z obiegu prawnego na mocy zapadłych wyroków sądowych (sygn. akt IV SA 3903/01, IV SA 5244/03). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. W., zarzucając: 1. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, obligującym organ odwoławczy do stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie; 2. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 kpa wobec nieuwzględnienia przez Sąd faktu, że zaskarżona decyzja była trzecią decyzją organu odwoławczego poprzedzoną wcześniejszymi dwoma – takimi samymi co do ustaleń faktycznych: z dnia 22 października 2001r. oraz z dnia 9 grudnia 2003r. Zmienność poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, która nie znalazła uzasadnienia w dodatkowych ustaleniach dowodowych, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. 3. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji, nie znając treści dokumentu – decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, co do której nie można jednoznacznie stwierdzić czy była w ogóle wydana – przyjął, że decyzja ta sprzeczna była z ustaleniami, obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oparcie domniemania braku legalności decyzji, z którą Sąd nie mógł się zapoznać stanowi poważne naruszenie zasady legalizmu oraz stanowi podstawę do uzasadnionego zapatrywania, że nie została dokonana wszechstronna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, co uzasadnia zarzut obrazy przepisu art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit..c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, obowiązujący w dacie wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zakazu wznoszenia obiektów budowlanych na terenie objętym tą decyzją. Z uwagi na ogólny charakter planu oraz ogólnikowość jego zapisów nie jest zasadne twierdzenie, że lokalizacja szopo-garażu jest sprzeczna z tym planem. Treść planu wskazuje jedynie wyraźnie, że na tym terenie należy likwidować rzemiosło uciążliwe oraz że na brzegach rzeki Jeziorki należy zaprojektować ciągi pieszo-spacerowe. Budynek postawiony przez skarżącego został zrealizowany w odległości 70m od brzegu rzeki. Skarżący postawił przedmiotowy szopo-garaż w miejscu istniejących szklarni i kotłowni, jako tzw. wymianę zabudowy, gdyż był on mu niezbędny do prawidłowego prowadzenia gospodarstwa rolnego. W związku z tym, zdaniem skarżącego brak jest przesłanek do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy postępowania poprzez błędne zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania D. N. wniosła o jej "odrzucenie", podnosząc iż jest ona niezasadna, gdyż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie naruszonych przepisów następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane. Zauważyć należy, że formułując zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów nie wskazano, czy stanowią one naruszenie prawa materialnego, czy przepisów postępowania; nie wskazano także sposobu naruszenia tych przepisów, tzn. błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania (przy naruszeniu prawa materialnego), czy też istotnego wpływu na wynik sprawy (przy naruszeniu przepisów postępowania). Ponadto zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administrracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego zastosowanie, podczas gdy Sąd ten nie stosował tego przepisu, lecz badając legalność decyzji uznał, że organ administracji – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - właściwie przepis ten zastosował. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia "art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa" oraz " art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 kpa" wskazać należy, że z treści uzasadnienia wynika, że chodzi o niezastosowanie przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 lit.c p.p.s.a. i nie uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r., mimo naruszenia przez ten organ wskazanych przepisów kpa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione. Sąd I instancji nie mógł zastosować w sprawie niniejszej przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. i uchylić decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r., gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola legalności tej decyzji wykazała, że jest ona zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania. Sąd I instancji właściwie podniósł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa wówczas, gdy jest to naruszenie rażące. Będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym decyzją z dnia [...] lipca 1993r. Nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w Piasecznie zatwierdził plan realizacyjny inwestycji położonej na terenie Konstancin-Jeziorna ul. [...], stanowiący integralną część tej decyzji oraz zezwolił na budowę na terenie nieruchomości Konstancin-Jeziorna ul. [...] szopo-garażu wg projektu typowego WB-5186/79 o pow. zabudowy 404,7 m², kub. 2230,0 m², w miejscu ustalonym w planie realizacyjnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2001r. Wojewoda Mazowiecki z urzędu stwierdził nieważność tej decyzji, a kontrolowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał ją w mocy. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, wyrażone w zaskarżonym wyroku, podzielające ocenę organu nadzorczego, że wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego na terenie nieprzeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę lub pod danego rodzaju zabudowę, stanowi rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą oraz § 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistycznego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, obowiązujących w dacie wydania decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 21 ustawy podstawą do ustalenia rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi. Natomiast zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego właściwy organ stwierdza zgodność rozwiązań projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenia terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach lub na wsi oraz z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Również przepis art. 3 ustawy stanowi, że obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, przez co należy rozumieć, że podstawą rozstrzygnięć organów administracji, działających zgodnie z art. 54 ust. 5 ustawy, może być miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego mający moc powszechnie obowiązującą, a razie braku takiego planu podstawą rozstrzygnięć dla obszaru wsi może być uchwała właściwej gminnej rady narodowej, zatwierdzająca projekt wyznaczenia terenów budowlanych (art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o terenach budowlanych na obszarach wsi). Z niekwestionowanych ustaleń w sprawie niniejszej wynika, że w dniu wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. teren objęty decyzją znajdował się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Stołecznego Uzdrowiska Konstancin-Jeziorna, zatwierdzonego uchwałą Nr 69/XIX/87 Rady Narodowej Miasta i Gminy w Konstancinie Jeziorna z dnia 29 stycznia 1987r. (Dz.Urz. Województwa Warszawskiego Nr 17, poz. 110 z dnia 30 października 1987r.). Zapis planu dla terenu, oznaczonego symbolem UZ-7ZP/W, na którym położona była przedmiotowa działka nr [...], przy ul. [...], na której w planie realizacyjnym został usytuowany szopo-garaż brzmiał: "Tereny zieleni nadbrzeżnej doliny rzeki Jeziorki - prawo i lewobrzeżnej, do adaptacji, uporządkowania i uzupełnienia. Na terenie tym przy obu brzegach należy zaprojektować założenie parkowe z ciągami pieszo-spacerowymi o charakterze ścieżek zdrowia dla rekonwalescentów. Istniejąca zabudowa w dolinie rzeki do sukcesywnego przenoszenia, a rzemiosło uciążliwe do likwidacji. Starorzecze rzeki Jeziorki przeznacza się do sukcesywnej rekultywacji". Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w/w zapis planu uniemożliwiał sytuowanie na terenie, oznaczonym symbolem UZ-7ZP/W nowych obiektów budowlanych, a więc wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę szopo-garażu w decyzji z dnia [...] lipca 1993r. było rażącym naruszeniem prawa. Zapis planu wyraźnie określał przeznaczenie tego terenu, jako terenu zieleni nadbrzeżnej doliny rzeki Jeziorki i przewidywał jedynie "założenie parkowe z ciągami pieszo-spacerowymi o charakterze ścieżek zdrowia dla rekonwalescentów". Nie można, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, z braku w tym planie zapisu o zakazie nowej zabudowy na terenie oznaczonym symbolem UZ-7ZP/W wywodzić możliwości zabudowy tego terenu, skoro istniejącą zabudowę w dolinie rzeki przeznaczono do sukcesywnego przenoszenia, rzemiosło uciążliwe do likwidacji, a starorzecze rzeki Jeziorki przeznaczono do sukcesywnej rekultywacji. W tej sytuacji zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji jest chybiony. Nie można także uznać, że fakt nieodnalezienia, mimo podjętych prób, decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji powodował, że zebrany materiał dowodowy budził wątpliwości i był niewystarczający do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1993r. Decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, która zgodnie z treścią § 8 rozporządzenia określać powinna m.in. teren działki (działkę budowlaną), na którym inwestycja może być zrealizowana, jego przeznaczenie oraz w razie potrzeby tereny strefy ochronnej, warunki urbanistyczne i architektoniczne realizacji inwestycji na tym terenie była jednym z elementów, z którymi powinny być zgodne rozwiązania projektowanej inwestycji, zatwierdzone planem realizacyjnym w decyzji z dnia [...] lipca 1993r. Jak bowiem wyżej wskazano § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wymagał zgodności rozwiązań inwestycji z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że brak zgodności z jednym z tych elementów nie pozwalał na wydanie decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, czego konsekwencją była niemożność wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zatem Sąd I instancji trafnie uznał, że stanowisko organu orzekającego, iż niezgodność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. z planem miejscowym stanowi wystarczającą przesłankę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. obligującą właściwy organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji wskazany zarzut skargi kasacyjnej jest nieuprawniony. Należy ponadto zauważyć, że Sąd I instancji, wbrew przedstawionemu w skardze kasacyjnej stanowisku nie badał, czy decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, której nie odnaleziono była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia te bowiem były dokonywane wobec decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Piasecznie z dnia [...] lipca 1993r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i pozwoleniu na budowę; ona bowiem była objęta badaniem w postępowaniu nieważnościowym. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 6 i 7 kpa, jak również przepisów art. 75 § 1, 77 § 1 80 kpa. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów "art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 kpa, wobec nieuwzględnienia przez Sąd faktu, że zaskarżona decyzja była trzecią decyzją organu odwoławczego poprzedzoną wcześniejszymi dwoma – takimi samymi co do ustaleń faktycznych: z dnia 22 października 2001r. oraz z dnia 9 grudnia 2003r.". Wskazane wyżej decyzje, co trafnie podniósł Sąd I instancji były uchylane przez sąd prawomocnymi wyrokami, zatem organ odwoławczy nie był nimi związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy (decyzja z dnia 22 października 2001r. uchylona była wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2003r., sygn. akt IV SA 3903/01, zaś decyzja z dnia 9 grudnia 2003r. została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2005r., sygn. akt IV SA 5244/03). Wiążące są jedynie, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu. Uznanie zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów za nieusprawiedliwione skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U . Nr 153, poz. 1270 ze zm.).