I SA/Bd 180/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant: Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za grudzień 2007r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta G. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres 25 dni miesiąca grudnia 2007 r. w kwocie 441 zł. Organ wskazał, że J. U. będąc najemcą boksu handlowego znajdującego się w "Pasażu Handlowym" przy ul. A. w G. zwolniona była z obowiązku opłaty targowej od zajmowanego boksu handlowego. Ciążył na niej jednak obowiązek zapłaty opłaty targowej od powierzchni zajmowanej przed boksem, na której wystawiała ona swoje towary. Okres, za jaki organ I instancji określił wysokość opłaty targowej ustalony został na podstawie informacji inkasenta uprawnionego do poboru tej opłaty w "Pasażu Handlowym". W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o jej uchylenie podnosząc, iż zawarła umowę najmu, której przedmiotem jest pawilon handlowy położony w "Pasażu Handlowym" przy ul. A. w G. i dokonuje w nim sprzedaży, płacąc z tego tytułu należny czynsz. Podkreśliła, że nie dokonuje sprzedaży w warunkach sprzedaży obnośnej ani w warunkach określonych uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia 01 grudnia 2004 r. nr [...] w sprawie wysokości stawek opłaty targowej tj. z ręki, ze skrzyni, z wiadra, z wózka ręcznego, ze stołu, z ławy, ze straganu składanego, ani z ziemi. Zaznaczyła, że w przedmiotowym obiekcie nie każdy sprzedający ma swobodny dostęp do miejsca sprzedaży, ale tylko ci, którzy zawarli umowę najmu pawilonu handlowego. Wskazane ograniczenia cywilnoprawne wyłączają więc sprzedaż o charakterze obnośnym. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż obowiązek uiszczania opłaty targowej powstaje z mocy samego prawa. Jej pobór jest uzależniony od dwóch przesłanek: dokonywania sprzedaży i realizowania tej czynności na targowisku. Z chwilą wyjścia przez skarżącą z ofertą sprzedaży poza wynajmowany pawilon i zajęcie dla celów ekspozycji oferowanych towarów powierzchni targowiska (pasażu handlowego), zaczęła ona prowadzenie sprzedaży w warunkach sprzedaży obnośnej, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej G. z dnia 01 grudnia 2004 r. nr [...] w sprawie wysokości stawek opłaty targowej. Organ podkreślił, iż zajęcie gruntu na targowisku, przez najemcę pawilonu handlowego, nawet w sytuacji, gdy wynajmujący, będący jednocześnie podmiotem prowadzącym targowisko wyraził zgodę na zajęcie powierzchni przed wynajmowanym pawilonem, nie wyczerpuje dyspozycji art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Strona nie będąc podatnikiem podatku od nieruchomości należnego od zajmowanego przez nią pawilonu, nie może być zwolniona z obowiązku opłacania opłaty targowej na podstawie art. 16 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., również stawka opłaty targowej ustalona została prawidłowo. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Ponownie podniosła, iż zgodnie z zawartą umową najmu z Miejskim Przedsiębiorstwem Gospodarki Nieruchomościami sp. z o. o. w G. wynajmuje boksy handlowe położone w "Pasażu Handlowym" w G. i dokonuje w nich sprzedaży, płacąc z tego tytułu należny czynsz. Podkreśliła, że nie dokonuje sprzedaży w warunkach sprzedaży obnośnej ani w warunkach określonych uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia 01 grudnia 2004 r. nr [...] w sprawie wysokości stawek opłaty targowej, tj. z ręki, ze skrzyni, z wiadra, z wózka ręcznego, ze stołu, z ławy, ze straganu składanego, ani z ziemi. Zaznaczyła, że w przedmiotowym obiekcie nie każdy sprzedający ma swobodny dostęp do miejsca sprzedaży, ale tylko ci, którzy zawarli umowę najmu pawilonu handlowego. Wskazane ograniczenia cywilnoprawne wyłączają więc sprzedaż o charakterze obnośnym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi wskazując, iż argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu zaś o treść art. 133 § 1 powołanej wyżej ustawy sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy tzn. na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna, bowiem skarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zagadnienia, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżąca zobowiązana jest zapłacić opłatę targową z tytułu zajęcia powierzchni gruntu przed wynajmowanymi przez nią boksami handlowymi, znajdującym się na terenie Pasażu Handlowego w G. przy ul. A. . Bezsporne jest, że skarżąca jest najemcą boksów i z tego tytułu uiszcza czynsz na rzecz zarządcy targowiska. Sprzedający mają także prawo wystawić towary do wyznaczonej czerwonej linii znajdującej się przed ich miejscem handlu. Z informacji uzyskanej przez organ od inkasenta wynika, że skarżąca odmówiła zapłaty dziennej opłaty targowej za 25 dni grudnia 2007r. (z tytułu wystawienia towaru przed wynajmowanym boksem poza ww. czerwoną linię ) w łącznej w kwocie 441 zł. Zagadnienie opłaty targowej regulują przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Przepis art. 15 ust. 1 wprowadza zasadę powszechności wnoszenia opłaty targowej przez podmioty (niezależnie od ich formy organizacyjnej) dokonujące sprzedaży na targowiskach. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem obciążenia danego podmiotu opłatą targową, jest dokonywanie przez nią sprzedaży na targowisku. Zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, z zastrzeżeniem ust. 2a, który to przepis wyłącza spod obowiązku wnoszenia opłaty sprzedaż prowadzoną w budynkach lub częściach budynków z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Jak wynika z akt administracyjnych, stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Spór sprowadza się wyłącznie do oceny, czy wystawienie towaru poza czerwoną linię jest odrębną sprzedażą i czy z tego względu podlega dziennej opłacie targowej. W opinii strony wystawienie towaru nawet poza czerwoną linię nie jest sprzedażą obnośną, gdyż sprzedaż odbywa się w pawilonie. W opinii organów, dziennej opłacie targowej podlega wystawienie towaru na terenie poza wynajętym boksem. Stwierdzić należy, iż stanowisko organów podatkowych jest niezgodne z prawem. Zauważyć należy, iż wystawienie towaru jest ofertą sprzedaży konkretnego handlowca, a ekspozycja towaru jest formą reklamy tego towaru, który znajduje się w pawilonie. Wystawienie zatem towaru poza wyznaczoną czerwoną linię, faktycznie jest ofertą tego handlowca, który jest najemcą boksu. Nie stanowi zatem odrębnej oferty, a w konsekwencji nie można traktować jej jako samodzielnej, oderwanej od sprzedaży dokonywanej na terenie boksu. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie występuje jedna sprzedaż towaru znajdującego się w boksie, w tym również towaru wyłożonego poza teren ustalony regulaminem targowiska, jednakże przez najemcę tego boksu prowadzącego w nim sprzedaż. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska organów, iż z samego faktu wystawienia towaru poza czerwoną linię powstaje obowiązek zapłaty opłaty targowej z pominięciem okoliczności sprzedaży w boksie. W kontekście powyższych rozważań warto powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 07 czerwca 2001 r. sygn. akt SA/Bk 354/01, w którym Sąd wyraził pogląd, iż nie można pobierać dodatkowej opłaty za dokonywanie sprzedaży przez ten sam podmiot w tym samym czasie. Opłata targowa pobierana od osób dokonujących sprzedaży na targowisku nie może obejmować opłaty za zajęcie dodatkowej powierzchni. Upraszczając, można stwierdzić, że opłata targowa jest "od sprzedaży", a nie "od zajęcia dodatkowej powierzchni na targowisku". Podobne stanowisko wyraził NSA w Lublinie w wyroku z dnia 12 października 1993r. w sprawie SA/Lu 591/93 stwierdzając, że art. 15 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych stwarza podstawę do pobierania opłaty targowej od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach. Dokonywanie sprzedaży na targowiskach nie może oznaczać nic innego, jak zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 kc. Samo zajęcie miejsca na targowisku lub poza nim nie jest równoznaczne z dokonywaniem sprzedaży. Obowiązek uiszczania opłaty targowej powinien być konsekwencją dokonywania rzeczywistych transakcji kupna-sprzedaży. Fiskalizm w poczynaniach organów gmin jest dopuszczalny tylko wówczas, gdy znajduje swoje bezpośrednie oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę zauważa, że w § 9 pkt 4 "Regulaminu funkcjonowania pasażu handlowego" postanowiono, iż sprzedający mają prawo wystawiać swoje towary do czerwonej linii, znajdującej się przed ich miejscem handlu. Przepisy regulaminu dalej stanowią (§ 10), iż za nieprzestrzeganie regulaminu przewidziano środki dyscyplinujące w postaci: - wezwania osoby dopuszczającej się naruszeń do opuszczenia pasażu, - zawiadomienia odpowiednich służb i organów; - wypowiedzenia umowy najmu lub umowy dzierżawy. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że postanowienia Regulaminu przewidują środki, które zarządca ma prawo zastosować wobec najemcy boksu za przekroczenie dopuszczalnej powierzchni gruntu, na terenie którym towar może być wystawiony. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że wobec wystąpienia jednej sprzedaży dokonanej przez najemcę boksu, który naruszył postanowienia ww. Regulaminu, nie ma podstaw do obciążenia go opłatą targową wyłącznie z tej przyczyny, że towar został wystawiony poza dozwolony teren. Wystawienie towaru przed boksem (poza wyznaczoną linię) nie stanowi samoistnej oferty, lecz jest ściśle powiązane z transakcjami sprzedaży dokonywanymi w boksie. Mając powyższe na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku. O wykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 wymienionej ustawy.