I FSK 1453/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 2 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. w likwidacji od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 lutego 2009 r., o sygn. akt I SA/Bd 66/09, w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1 grudnia 2008 r., Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2002 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 66/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę V. sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1 grudnia 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że po złożeniu skargi skarżąca Spółka zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 lutego 2009 r. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenia dokumentu wskazującego, że B. B. i A. B. są umocowani do jej reprezentowania (aktualnego odpisu z KRS), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia 10 lutego 2009r. A. B. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie zostało przesłane pełnomocnictwo z dnia 10 lutego 2009r. z którego wynika, że B. B. pełniąca funkcję likwidatora spółki V. udziela pełnomocnictwa i upoważnia A. B. do działania w jej imieniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że brak formalny nie został usunięty, bowiem osoby podpisujące skargę nie nadesłały dokumentu potwierdzającego jej uprawnienia do występowania w imieniu skarżącej spółki. Skutkowało to odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości. Wniesiono o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi. Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisu art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. W uzasadnieniu autor środka zaskarżenia podkreślił, że Urząd Kontroli Skarbowej w B. wydał postanowienie, na które to Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zażalenie, składając przy tym odpis z rejestru przedsiębiorców. Skutkiem zaś złożonego zażalenia było uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w Bydgoszczy. Zdaniem pełnomocnika spółki wezwanie o uzupełnienie braków formalnych zostało w pełni wykonane bowiem aktualny odpis KRS złożony był w Sądzie, przy pierwszej czynności procesowej jaką było złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których ją oparto, a którymi z mocy art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany - w istocie zmierzają do podważenia zasadności odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., w sytuacji gdy - według autora skargi kasacyjnej - skarga nie posiadała przedmiotowego braku formalnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie niniejszej istniała podstawa do wezwania skarżącej o uzupełnienie braku, poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie dla B. B. i A. B. do jej reprezentowania. Przypomnieć należy, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego jest oparte na zasadzie skargowości, zatem może ono być wszczęte jedynie na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany podmiot (art. 50 u.p.p.s.a.). Osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 u.p.p.s.a.). Umocowanie do działania musi być wykazane przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 u.p.p.s.a.) i musi mieć formę dokumentu. Niedopełnienie tego obowiązku należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 u.p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a.). W odniesieniu do spółek kapitałowych usunięcie tego braku następuje przez przedłożenie aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z obowiązku przedłożenia przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosownego dokumentu nie zwalnia ani fakt, że został on przedłożony w postępowaniu administracyjnym, ani nawet złożenie tego dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej. Przepis art. 49 § 1 u.p.p.s.a. nie upoważnia bowiem sądu do samodzielnego uzupełniania braków, lecz wprost zobowiązuje do wezwania strony o przedstawienie stosownych informacji. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 u.p.p.s.a., to na osobie wnoszącej skargę ciąży obowiązek przedstawienia dokumentu, z którego wynika jej umocowanie. Z akt spawy wynika, że skarżąca nie przedłożyła aktualnego wypisu z rejestru w przypisanym jej terminie, który zgodnie z art. 49 § 1 u.p.p.s.a. wynosi siedem dni, co z kolei obligowało Sąd do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej jakoby aktualny wypis z KRS był przedłożony w danej sprawie przy pierwszej czynności procesowej. Należy bowiem wskazać, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte skargą złożoną na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1 grudnia 2008 r., nr [...]. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby wraz ze skargą złożono odpis z KRS. Wskazanie zaś, przez autora skargi kasacyjnej, na fakt złożenia przez spółkę aktualnego odpisu KRS, wraz z wniesionym środkiem zaskarżenia na rozstrzygnięcie Urzędu Kontroli Skarbowej w B., nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Oznacza to bowiem, że Spółka złożyła aktualny odpis KRS do innej sprawy sądowodministracyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.