IV SAB/Po 12/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Pomocy w Budownictwie Jednorodzinnym "P." na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie niewydania decyzji postanawia odrzucić skargę. /-/ I. Kucznerowicz Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa Pomocy w Budownictwie Jednorodzinnym "P." wniosła skargę na bezczynność "organów administracji architektoniczno-budowlanej". W uzasadnieniu skarżąca skonkretyzowała, iż skarży bezczynność Prezydenta Miasta P. oraz Wojewody W.. Na wezwanie Sądu skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2009 r. wskazała, iż bezpośrednim przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody W., który w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez Spółdzielnię, powinien wydać postanowienie o wyznaczeniu dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Ponadto skarżąca wskazała, iż pośrednio przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "Ppsa"). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty ( pkt 2 ), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie ( pkt 3 ), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ( pkt 4 ), pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a). skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z analizy akt sprawy, a w szczególności treści skargi i pisma z dnia 15 lutego 2009 r., wynika, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody W. w rozpatrzeniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej "Kpa") W tym miejscu zauważyć należy, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa ma charakter wpadkowy, a na wydane w tym trybie postanowienie, nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego przyjąć należy, że niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu wyższego stopnia, powołanego do rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Skoro bowiem, skarga na bezczynność, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, obejmuje wyłącznie przypadki wskazane w pkt 1-4a ( m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), przeto niedopuszczalność skargi na postanowienie, wydane w trybie art. 37 Kpa, skutkuje w konsekwencji niedopuszczalnością skargi na bezczynność organu wyższego stopnia we wskazanym przypadku. Na marginesie wyjaśnić należy stronie skarżącej, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 Kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 Ppsa) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne.. Niezależnie od pozytywnego albo negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia /-/ I. Kucznerowicz