II SA/Wa 25/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2007 r., wydanym na podstawie art. 111 pkt 10 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 8 i § 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwolnienia żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), zwolnił J. K. z dniem [...] września 2007 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. W odwołaniu od powyższego rozkazu J. K. zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie odwołującemu się czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a przed wydaniem decyzji w sprawie, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w zaskarżonym rozkazie obligatoryjnego elementu każdej decyzji, jakim jest uzasadnienie faktyczne i prawne, a nadto nieuwzględnienie słusznego interesu oficera, - art. 130 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i takie określenie terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego następuje przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Z uwagi na podniesione zarzuty wniósł o jego uchylenie w całości i wyznaczenie go na stanowisko służbowe równorzędne do stanowiska [...] na okres kadencji od [...] października 2007 r. do [...] września 2009 r., ewentualnie o jego uchylenie w całości i przedłużenie przebywania w rezerwie kadrowej od [...] października 2007 r. do [...] czerwca 2009 r. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania, uchylił decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] stycznia 2008 r., natomiast w pozostałej części utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z przepisem art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Natomiast z treści przepisu § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483) wynika, że w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, właściwy organ zwalnia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej i wydaje w tym celu decyzję, w której określa datę zwolnienia. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stwierdził, że nie jest on trafny, albowiem decyzja odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a nadto wydana została zgodnie z zasadą legalności z powołaniem w uzasadnieniu podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Organ zwrócił też uwagę, że z notatki służbowej w sprawie możliwości wykorzystania oficera w dalszej służbie wojskowej wynika, iż dokonana analiza obsady stanowisk służbowych pozostających w kompetencji kadrowej Dyrektora Departamentu Kadr stwierdza brak możliwości wyznaczenia go na stanowisko służbowe stosownie do posiadanego stopnia wojskowego, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego. Dlatego też Dyrektor Departamentu Kadr, na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wystąpił z wnioskiem w sprawie zwolnienia J. K. z zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu podjął on wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a. Minister Obrony Narodowej stwierdził ponadto, że w związku z wniesieniem przez oficera odwołania, w myśl przepisu art. 110 § 2 k.p.a., zaskarżona decyzja nie mogła zostać wykonana, a zatem należało zmienić datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy. Wskazana decyzja, w celu jej wykonania, powinna bowiem posiadać przymiot ostateczności, dlatego też data ta powinna przypadać po dacie otrzymania przez zainteresowanego decyzji organu odwoławczego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. zarzucił jej naruszenie: - art. 2 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 8 i § 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, pomimo tego, iż zastosowanie wskazanych przepisów prowadzi do sytuacji niemalże natychmiastowego zwolnienia ze służby z pominięciem przepisów regulujących kwestie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ, - art. 128, art. 136 i art. 110 k.p.a., poprzez bezpodstawną i niczym nieuzasadnioną odmowę rozpatrzenia wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo ewidentnych naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, w szczególności zaś naruszeń przepisów regulujących przebieg postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 35 § 3, 77 § 1, 80, 81, 107 § 1 i § 3 k.p.a.), - art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie odwołującemu się czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w zaskarżonej decyzji obligatoryjnego elementu, jakim jest uzasadnienie faktyczne i prawne, a nadto nieuwzględnienie słusznego interesu odwołującego się, - art. 35 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i przekroczenie terminu rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Zarzucił ponadto organowi błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a przejawiających się w wyrażeniu mylnego poglądu, jakoby istniał brak możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego. Zawarł również wniosek o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), pytania prawnego, czy art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 8 § 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP. Wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z akt sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., gdyż znajdują się tam dokumenty uzasadniające podniesione argumenty. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] września 2007 r., zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, a nadto o rozpoznanie sprawy także pod jego nieobecność. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął szczegółowo podniesione zarzuty, stwierdzając w szczególności, że zastosowanie przez organy wojskowe w niniejszej sprawie art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 8 i § 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP, gdyż prowadzi do sytuacji, w której żołnierz może być zwolniony ze służby z ewidentnym pominięciem przepisów regulujących kwestie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Organy wykorzystały wadliwie skonstruowaną przez ustawodawcę instytucję rezerwy kadrowej tylko po to, aby w bardzo krótkim czasie doprowadzić do zwolnienia skarżącego ze służby. Ustawodawca w jego ocenie, dostrzegł niekonstytucyjność tego uregulowania, nowelizując z dniem 1 stycznia 2008 r. art. 45 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez dodanie ust. 2a, w którym określono, że okres, na jaki żołnierza zwalnianego z zajmowanego stanowiska służbowego w przypadku zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych przenosi się do rezerwy kadrowej, nie może być krótszy niż 6 miesięcy. Zdaniem skarżącego, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego, orzekanie o zgodności uchylanych przepisów z Konstytucją jest dopuszczalne, gdy zaskarżone przepisy – pomimo ich uchylenia – mogą być stosowane na podstawie normy intertemporalnej, odnoszącej się do danej kwestii (wyrok TK z dnia 31 stycznia 2001 r., P.4/99, OTK ZU nr 1/2001, poz. 5). Skarżący wskazał ponadto, że "bezpośredni i najważniejszy wpływ na dokonany w stosunku do skarżącego ciąg czynności przez właściwe organy wojskowe (tj. w pierwszej kolejności – przeniesienie do rezerwy kadrowej, a następnie, wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe – przeniesienie do rezerwy), miał wadliwie przeprowadzony proces opiniowania". W szczególności naruszono przepis § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 43, poz. 397), nie informując opiniowanego żołnierza o ustalonych w opinii prognozach dalszego przebiegu służby. J. K. w dalszej części uzasadnienia podniósł, iż w okresie przebywania w rezerwie kadrowej nie zaproponowano mu żadnego równorzędnego stanowiska służbowego, pomimo nieobsadzonego w dalszym ciągu m.in. stanowiska [...] w Ż. oraz do niedawna w B. Podniósł też, że w okresie zajmowania przez niego stanowiska [...] w Ż., podległa mu komenda osiągała wyróżniające się wyniki, a on sam ma zasługi np. w zakresie projektów racjonalizatorskich. Wyraził również swoje rozgoryczenie faktem zwolnienia go ze służby na [...] lata przed uzyskaniem pełnego uposażenia emerytalnego, czym skrzywdzono też jego rodzinę, poprzez ograniczenie dochodów. Skarżący podniósł także okoliczność, że zaskarżona decyzja została podpisana przez Podsekretarza Stanu w MON Jacka Kotasa z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej, istnieje zatem konieczność zbadania, czy podpisujący miał stosowne upoważnienie. Podobnie rozkaz personalny Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] września 2007 r. został podpisany przez gen. [...] w zastępstwie Szefa Sztabu, zaś organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy odbyło się to zgodnie z prawem, albowiem art. 107 § 1 k.p.a. przewiduje, że decyzja administracyjna powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby "upoważnionej" do wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniania pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 19 pkt 2, art. 20 ust. 1 i 2, ust. 3 pkt 1, art. 44 ust. 1 pkt 1 oraz art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nadto § 22 ust. 2 i § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 108, poz. 1144 ze zm.), zwolnił J. K. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] w Ż. i z dniem [...] lipca 2007 r. przeniósł do rezerwy kadrowej, określając okres przebywania w rezerwie kadrowej od [...] lipca 2007 r. do [...] września 2007 r. Po rozpatrzeniu odwołania oficera od powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Spełniona została zatem pierwsza z przesłanek określonych w powołanym art. 111 pkt 10 ww. ustawy, a mianowicie skarżący został skutecznie zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do rezerwy kadrowej. Również druga z przesłanek omawianego przepisu art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych została, zdaniem Sądu, spełniona, albowiem nie wyznaczono skarżącego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej z uwagi na brak takiej możliwości. Potwierdzeniem tego faktu jest notatka służbowa w sprawie możliwości zagospodarowania żołnierza zawodowego w dalszej służbie wojskowej (k. [...] akt personalnych). Zasadnym było więc zwolnienie J. K. z zawodowej służby wojskowej dokonane rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...], wydanym z uwzględnieniem przepisu § 8 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, a więc po wystąpieniu przez Dyrektora Departamentu Kadr z wnioskiem o zwolnienie do organu zwalniającego oraz określeniem przez organ zwalniający daty zwolnienia. Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 8 i § 13 powołanego rozporządzenia, należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę, iż zarzut ten dotyczy w istocie nie zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do rezerwy kadrowej na okres trzech miesięcy, podczas gdy okres wypowiedzenia stosunku służbowego nie może być krótszy niż sześć miesięcy, co narusza – zdaniem skarżącego – zasadę równości wobec prawa. Natomiast, zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, na decyzję w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej, skarga do właściwego sądu administracyjnego żołnierzowi nie przysługuje. Dokonując zatem w rozpatrywanej sprawie oceny prawidłowości takiej decyzji, Sąd dopuściłby się naruszenia wskazanego przepisu. Nie znajduje również uzasadnienia wniosek o skierowanie w tym przedmiocie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego. Powołane przepisy nie budzą bowiem, w ocenie Sądu, żadnych wątpliwości, co do ich zgodności z Konstytucją RP. Chybione są także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia szeregu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a w szczególności bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Co prawda uzasadnienie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP o zwolnieniu skarżącego ze służby jest lakoniczne, tym niemniej organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji spełnił wymogi powyższego przepisu, czym konwalidował powyższe uchybienie. Organy podjęły również wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, a więc działały zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut uniemożliwienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z teczki akt personalnych oficera wynika bowiem, iż aktywnie uczestniczył w postępowaniu, miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, o czym dobitnie świadczy prowadzona z organami obszerna korespondencja. Zwrócić trzeba przy tym uwagę na specyfikę postępowania w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, które to postępowanie ogranicza się wyłącznie do dowodów w postaci dokumentów zawartych w teczce akt personalnych, do których zainteresowany miał dostęp. Odnosząc się z kolei do zarzutu przewlekłości postępowania odwoławczego, należy wskazać, iż stronie – zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a. – na niezałatwienie sprawy w terminie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. W przypadku zaś braku organu wyższego stopnia, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w wypadku dalszego niezałatwienia sprawy, skarga na bezczynność do sądu administracyjnego. Skarżący zaś, jak wynika z akt sprawy, z takich środków nie skorzystał. Nie sposób wreszcie zgodzić się z zarzutem, jakoby wbrew ustaleniom organów, istniały możliwości wyznaczenia skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe. Wspomniana wcześniej notatka na k. [...] przeczy twierdzeniom oficera w tym przedmiocie. Notatka ta – jako dokument urzędowy – korzysta bowiem z domniemania, iż zawarte w niej twierdzenia są zgodne z prawdą. Ponadto należy podnieść, iż uprawnione organy wojskowe są autonomiczne, jeśli chodzi o politykę kadrową i wobec tego istnienie nieobsadzonego stanowiska służbowego równorzędnego z zajmowanym przez skarżącego przed zwolnieniem w okresie jego przebywania w rezerwie kadrowej, nie przesądza wcale o braku możliwości wyznaczenia J. K. na to stanowisko. Ustosunkowując się natomiast do podniesionej przez skarżącego okoliczności podpisania przez Podsekretarza Stanu w MON – Jacka Kotasa zaskarżonej decyzji, zaś przez gen. [...] rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] dnia [...] września 2007 r., należy stwierdzić, iż wskazane wyżej osoby działały w ramach udzielanych im przez właściwe organy upoważnień. Stosownie bowiem do postanowienia zawartego w pkt. 1 lit. g upoważnienia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 października 2007 r. (Dz. U. MON z 2007 r. Nr 21, poz. 218) Podsekretarz Stanu w MON – Jacek Kotas został upoważniony przez Ministra do wydawania w jego imieniu decyzji i postanowień w II instancji, w sprawach żołnierzy zawodowych i byłych żołnierzy zawodowych, zajmujących stanowiska służbowe (pozostających w rezerwie kadrowej albo w dyspozycji) do stopnia etatowego podpułkownika (komandora porucznika) włącznie oraz pracowników resortu obrony narodowej, dotyczących zwalniania z zawodowej służby wojskowej. Z kolei, zgodnie z przedłożonym na rozprawie rozkazem nr [...] Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] września 2007 r. dot. zastępstwa na czas wyjazdu służbowego za granicę, organ ten powierzył [...] Zastępcy Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego – gen. [...] pełnienie obowiązków Szefa Sztabu Generalnego WP w dniach [...] – [...] września 2007 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.