III SA/Wa 174/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2003 r. do marca 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], 2) uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r., nr [...], 3) określa, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 4) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 10 747 zł (dziesięć tysięcy siedemset czterdzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Prezydent m. W. określił wobec J. Sp. z o.o. w W. (zwanej też dalej "Skarżącą" lub "Spółką") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za okres 1 stycznia 2000 r. – 31 marca 2005 r., wysokość zaległości podatkowej oraz wysokość odsetek za zwłokę. Jako zasadniczą okoliczność natury faktycznej w sprawie Prezydent przyjął, iż powierzchnia parkingu podziemnego sklepu Spółki E. w W. podlega opodatkowaniu jak budynek (od powierzchni użytkowej), a nie jak budowla (od wartości). Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Powodem tego rozstrzygnięcia był brak wszczęcia postępowania, tj. naruszenie art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Prezydent m. W. ponownie określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za okres 1 stycznia 2001 r. – 31 marca 2005 r. oraz wysokość zaniżenia zobowiązania podatkowego. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że decyzja z [...] grudnia 2006 r. nie została skutecznie doręczona. Ponadto SKO uznało, iż większość pism w sprawie była doręczna nieprawidłowo – albo bezpośrednio Spółce, albo osobom nie mogącym wylegitymować się skutecznie udzielonym pełnomocnictwem. Według Organu odwoławczego nieskutecznie doręczono też postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. o wszczęciu postępowania – doręczono je bezpośrednio Spółce, a według SKO powinno być doręczone pełnomocnikowi A. M.. Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Prezydent m. W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2000 r. do marca 2005 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Prezydent m. W. umorzył w trybie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2001 w związku z przedawnieniem zobowiązań podatkowych, oraz określił Skarżącej za okres styczeń 2002 r. - marzec 2005 r. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Zdaniem Organu podatkowego podstawą do prawidłowego deklarowania podstaw opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowej budynku jest zawsze dokumentacja budowlana, np. projekt budowlany, pozwolenie na budowę, decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania itp., w której znajduje się (dokonane przez odpowiedni organ) precyzyjne określenie rodzaju budynku. Jeżeli z dokumentacji budowlanej wynika jednoznacznie kategoria budynku, to za taki powinien go uznać podatnik. Organ podatkowy nie ma podstaw do podważania prawomocnych decyzji wydawanych przez inne organy. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej - stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ dodał, że z posiadanej dokumentacji wynika, iż parking podziemny stanowi cześć kondygnacji całego budynku, czego potwierdzeniem jest decyzja o pozwoleniu na budowę określająca powierzchnię użytkową całego budynku w wysokości 33 267, 20 m2 (nie wyodrębniająca powierzchni parkingu), jak również część opisowa projektu budowlanego, gdzie wyodrębniono dwie kondygnacje budynku (w tym jedną kondygnację naziemną z antresolą i jedną kondygnację podziemną). Za budynek w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej też dalej "ustawą") w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 roku, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Organ wyjaśnił, że definicja ta różni się w sposób zasadniczy od ustawowego określenia budynku zawartego w prawie budowlanym. Budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. W związku z tym, że do końca 2002 roku w ustawie zdefiniowano pojęcie budynku na potrzeby tego podatku, dla celów wymiaru podatku należy przyjąć tę definicję. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w kategorii budynków podlegały do końca 2002 r. zarówno budynki trwale związane z gruntem, jak również umocowane na ziemi. Od 1 stycznia 2003 roku ustawa swoją definicję budynku odnosi do definicji zawartej w przepisach Prawa budowlanego. Organ dodał, że fakt, iż kondygnacja podziemna, na której zlokalizowano parking, stanowi część całego budynku, potwierdzają również ustalenia kontroli podatkowej. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. Spółka wskazała na naruszenie przez decyzję: 1. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z nieustosunkowaniem się przez Organ podatkowy do twierdzeń podnoszonych w trakcie postępowania, w szczególności do ekspertyzy prawnej sporządzonej na okoliczność zakwalifikowania miejsc postojowych zlokalizowanych pod budynkiem jako budowli w rozumieniu ustawy, 2. art. 3 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 1 punkt 1 i 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r. oraz art. 1a ust. 1 punkt 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wchodzące w skład obiektu kubaturowego - Centrum Handlowe "E. " miejsca parkingowe zlokalizowane pod budynkiem, stanowią jego część, co spowodowało uznanie, że do podstawy opodatkowania powinna być wliczana ich powierzchnia użytkowa, podczas gdy wniosek taki jest nieuprawniony w świetle będącej w dyspozycji strony dokumentacji budowlanej obiektu, 3. art. 1a ust. 1 punkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w decyzji, iż część miejsc parkingowych zlokalizowanych pod budynkiem ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem na podstawie art. 1 a ust. 1 punkt 3 ustawy nie może być traktowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, Ponadto Spółka wskazała m.in. na istotne braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji, które pozwalają stwierdzić, iż Organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję nie przeanalizował definicji budynku i budowli zawartych w ustawie pod kątem stanu faktycznego sprawy, co stanowi jednocześnie naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuciła też naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz sformułowała zarzut przedawnienia części zobowiązania podatkowego. W dniu [...] grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 233 § 1 punkt 2a Ordynacji podatkowej, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło: - o umorzeniu, na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji, postępowania podatkowego w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2002 w związku z przedawnieniem zobowiązań podatkowych, - na podstawie art. 21 § 3 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy oraz Uchwał Rady m. st. Warszawy Nr 11/10/2002 z dnia 9 grudnia 2002r., Nr XXI/351/2003 z dnia 27 listopada 2003r., Nr XLlI/961/2004 z dnia 25 listopada 2004r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości na, odpowiednio, 2003 r., 2004 r. i 2005 r. – o określeniu Skarżącej za okres styczeń 2003 r. - marzec 2005 r. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości oraz wysokość zaniżenia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu decyzji SKO uznało za uzasadnione odwołanie w części dotyczącej przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2002. SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 4 ust. 1 punkt 2 ustawy, podstawą opodatkowania budynków lub ich części jest powierzchnia użytkowa. Jednocześnie art. 1a ust. 1 punkt 5 ustawy zawiera definicję powierzchni użytkowej budynku lub jego części, zgodnie z którą użyte w ustawie pojęcie powierzchnia budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Przy tym za kondygnację, zgodnie z tym przepisem, uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Organ podkreślił, że Skarżący w deklaracjach na podatek od nieruchomości w okresie od stycznia 2003 r. do marca 2005 r. wykazał błędne podstawy opodatkowania w zakresie budynków związanych z działalnością gospodarczą oraz budowli co doprowadziło do zaniżenia przez Skarżącego zobowiązania podatkowego. Zdaniem Organu analiza pojęć "budowla" i "budynek" zawarta w opinii powołanej przez Skarżącą dokonana została przede wszystkim na gruncie przepisów Prawa budowlanego. W doktrynie ukształtowany został pogląd o autonomiczności prawa podatkowego w stosunku do innych gałęzi prawa, czego konsekwencją jest między innymi to, że nazwy przejęte przez to prawo z innych dziedzin prawa nie oznaczają najczęściej tych samych pojęć (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 czerwca 1996 r., sygn. akt FPK 6/96, ONSA 1996/3/106). Nazwy te bowiem służą do budowania określonych pojęć w prawie podatkowym, a pojęcia te uzyskują cechy szczególne, niezbędne do założonych przez ustawodawcę celów opodatkowania. Organ podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności projektu budowlanego przedmiotowego budynku, wynika, iż parking podziemny jest kondygnacją budynku i stanowi z budynkiem architektoniczną całość, całkowicie więc, zdaniem SKO, niezasadnym byłoby opodatkowanie go jako budowli. Organ odwoławczy ponadto stwierdził, iż decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W., która – według Spółki – ogranicza ją w korzystaniu z parkingu, w żaden sposób nie stwierdziła, iż garaż podziemny nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, nakłada jedynie pewne obowiązki na Skarżącą, których wykonanie poprawi warunki ochrony przeciwpożarowej obiektu. Przy czym wykonanie obowiązków zależy od Skarżącej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia 9 grudnia 2008 r. Spółka wskazała na naruszenie przez decyzję: - art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1, 2, 5 i 8 ustawy poprzez określenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w sposób łączny za okres od stycznia 2003 r. do marca 2005 r. oraz określenie wysokości zaniżenia podatkowego za ten sam okres, - naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak w uzasadnieniu szczegółowego sposobu wyliczenia kwoty zobowiązania podatkowego, - naruszenie 210 § 4 Ordynacji podatkowej ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego decyzji i przyjęcie, iż parking podziemny stanowi kondygnację budynku i podlega opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości na takich samych zasadach jak budynki, - naruszenie art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak interpretacji pojęcia "budynek" i "budowla" zawartych w przepisach ustawy, - naruszenie art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych oraz zasady przekonywania, - naruszenie art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 180 § 1, 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zbadania wszystkich okoliczności stanu faktycznego i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, - naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową ocenę znaczenia i wartości dowodowej zgromadzonego materiału dowodowego, - naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1 a ust. 1 punkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż w sprawie nie istnieją względy techniczne pozwalające uznać, iż część parkingu nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka oceniła, że rozumowanie Organu podatkowego prowadzi do wniosku, że garaże podziemne stanowią zawsze kondygnację, w związku z tym są one częścią powierzchni użytkowej budynku i w konsekwencji podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na zasadach właściwych dla opodatkowania budynku. Taki wniosek, zdaniem Skarżącej, jest całkowicie błędny i wynika z faktu, że SKO dokonując interpretacji przepisów ustawy, pominęło fakt, że jej art. 1 a ust. 1 punkt 5 mówi o powierzchni użytkowej budynku lub jego części, a nie powierzchni użytkowej każdego obiektu budowlanego, a zatem kondygnacja, o której mowa w tym przepisie, musi znajdować się w obiekcie budowlanym, który w rozumieniu przepisów ustawy jest uznawany za budynek. Skarżąca wskazała ponadto, że przedstawiony w zaskarżonej decyzji tok rozumowania Organu II instancji, a w konsekwencji także rozstrzygnięcie tego Organu, był oparty na niewłaściwej interpretacji przepisów oraz jest całkowicie oderwany od istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem Skarżącej obiekt budowlany, w którym znajduje się parking podziemny, nie może być z powodu braku przegród budowlanych (ścian) uznany za budynek w rozumieniu przepisów ustawy i nie jest on obiektem małej architektury. Należy przyjąć, że na podstawie obowiązujących przepisów ustawy powinien zostać uznany za budowlę w rozumieniu ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wniosło o jej oddalenie. Ponownie uznało, że przedmiotowy parking podziemny podlega opodatkowaniu jak budynek, a nie budowla. Decyzja organu Straży Pożarnej nie pozwala pomniejszyć powierzchni podlegającej opodatkowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, przy czym jej uwzględnienie konieczne było z innych powodów, niż wynikające z treści skargi. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sześcioma decyzjami wydanymi w postępowaniu podatkowym – dwie decyzje Prezydenta m. W. były uchylane przez dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, i dopiero trzecia decyzja Prezydenta z dnia [...] grudnia 2007 r. została utrzymana w mocy (w części, gdyż w innej części Organ odwoławczy umorzył postępowanie) przez zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym decyzję SKO. Decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...] grudnia 2006 r. została uchylona decyzją SKO z dnia [...] września 2007 r. z uwagi na fakt, że – jak wynika z jej uzasadnienia – decyzja Prezydenta nie została skutecznie doręczona Stronie. SKO uznało zresztą, że większość pism kierowanych do Spółki nie została doręczona skutecznie, stosownie do wymogów Ordynacji podatkowej – doręczenia następowały albo bezpośrednio do Spółki, pomimo ustanowienia pełnomocników w sprawie, albo do osób, które nie mogły wylegitymować się skutecznie udzielonym pełnomocnictwem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ocenę SKO, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r. nie została skutecznie doręczona Spółce. Przywołane przez SKO przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące doręczeń (art. 145, 148, 150) nie pozwalały uznać, że doręczenie opisane w notatce służbowej z dnia 29 grudnia 2006 r. (k. o nr 17 akt podatkowych) odpowiadało wymogom skutecznego doręczenia pism procesowych. Skoro jednak decyzja Prezydenta nie została skutecznie doręczona (Spółka otrzymała jedynie kopię tej decyzji, wnioskując o taką kopię pismem z dnia 4 stycznia 2007 r.), to wniesione odwołanie od niedoręczonej decyzji nie mogło być rozpatrzone, gdyż w obrocie prawnym nie pojawiła się decyzja będąca przedmiotem odwołania Spółki. Skoro mimo tego takie odwołanie zostało wniesione, to w wyniku jego wniesienia Organ odwoławczy zobowiązany był wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania z powodów przedmiotowych – braku przedmiotu odwołania. Wymagał tego art. 228 § 1 punkt 1 Ordynacji podatkowej. Wydając decyzję z dnia [...] września 2007 r. SKO popadło w zasadniczą sprzeczność, która następnie skutkowała istotną wadliwością wszystkich kolejnych wydanych w sprawie decyzji. Postępowanie podatkowe niejako zatrzymało się bowiem na etapie decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2005 r., uchylającej decyzję Prezydenta z dnia [...] września 2005 r. z powodu braku wszczęcia postępowania podatkowego, tj. naruszenia art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Odnotować należy, że Spółka w odwołaniu od decyzji z [...] grudnia 2006 r. wskazała na brak skutecznego doręczenia tej decyzji Prezydenta, a swoje odwołanie wniosła "z ostrożności procesowej", zaś zasadniczym, pierwszym wnioskiem tego odwołania było uznanie, iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe ze względu na nieskuteczne doręczenia zaskarżonej decyzji. Powtórzyć należy, że w świetle przepisów Ordynacji taką "bezprzedmiotowość" stwierdza się w trybie art. 228 § 1 punkt 1. Analizując decyzję SKO z dnia [...] września 2007 r. nie można jednak podzielić oceny, iż Prezydent m. W. nieskutecznie doręczył postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. o wszczęciu postępowania podatkowego. Zawiadomienie takie jest pierwszym aktem procesowym w danej sprawie i wszczyna ono postępowanie podatkowe. Dopiero od chwili wszczęcia postępowania, tzn. doręczenia stronie postanowienia w tym przedmiocie, możliwe jest ustanowienie pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie. Doręczenie postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. bezpośrednio Spółce było więc prawidłowe, zaś kolejne postanowienie z dnia [...] lipca 2006 r. w tym przedmiocie doręczone pełnomocnikowi A. M. uznać należy za zbyteczne. Zbyteczne zatem było także postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2007 r. Mając powyższe na uwadze Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny stanowisk prezentowanych przez Strony, tj. stwierdzić, czy powierzchnia parkingu podziemnego podlega opodatkowaniu według stawek przypisanych budynkom, czy budowlom, a także jaka część tej powierzchni podlega opodatkowaniu. Ocena taka nie została dokonana przez Organy, gdyż na obecnym etapie w obrocie prawnym pozostaje jedynie kasacyjna decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2005 r. uchylająca decyzję Prezydenta z dnia [...] września 2005 r. W efekcie dotychczas w tej merytorycznej, zasadniczej kwestii Organy w ogóle się nie wypowiedziały. W dalszym postępowaniu Prezydent m. W. skutecznie doręczy decyzję wydaną w wyniku wymienionej wyżej kasacyjnej decyzji SKO. Ewentualnie wniesione odwołanie od decyzji Prezydenta uruchomi dalsze postępowanie podatkowe w sprawie. Niezależnie od powyższego konieczne staje się przypomnienie o obowiązujących w postępowaniu podatkowym terminach załatwiania spraw. Z akt wynika, że te terminy w niniejszej sprawie były rażąco naruszane. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c), art. 134 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odnośnie do wstrzymania wykonania uchylonych decyzji podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.