IV SA/Wa 1900/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. R., E. R., R. R. i L R. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu dotyczącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala - R., L., M., M. i E. R. pismem z dnia [...] września 2007 r. wnieśli zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego. W zarzucie wskazano, iż ustalenia planu naruszają interes p. R. gdyż: - całkowicie zbędne jest zakładane poszerzenie ul. [...] do 10 m. - wyznaczenie osi planowanej drogi wzdłuż osi drogi istniejącej, która jest zawężona i została wydzielona tylko z nieruchomości po jednej stronie drogi (kw. [...] - z nieruchomości tej została wydzielona działka, której właścicielami są wnoszący zarzut) stanowi nieuprawnione faworyzowanie właścicieli nieruchomości po przeciwnej stronie drogi (deweloperów), którzy nigdy nie oddawali na rzecz realizacji drogi swoich nieruchomości, - poszerzenie drogi także kosztem działek po południowej stronie pociągnie konieczność rozbierania ogrodzeń przez wszystkich właścicieli działek z tej strony, czego koszty obciążą podatników, - jako właściciele działki dodatkowo cofnęli ogrodzenie o ok. 60 cm, jednak szerokość drogi pozostała bez zmian, co oznacza, iż poszerzaniu ulegały działki po przeciwnej stronie - informowano o tym władze gminy pisemnie, - według ustaleń stron, w świetle powoływanych dokumentów geodezyjnych aktualna szerokość drogi powinna wynosić 5 m. nie zaś 3 m. Zwrócono także uwagę, iż w wyłożonym projekcie przyjęto inne wielkości odnośnie wymagań zapewnienia dostępu do drogi publicznej poprzez drogi wewnętrzne niż w przyjętym już palnie zagospodarowania (etap. I) - wnioskowano o ujednolicenie tych wielkości. Uchwałą z dnia [...] marca 2008 r. Rada Miejska K. odrzuciła zarzut p. R. W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż: - początkowo zakładano poszerzenie ul. [...] do szerokości 8 m. i miało się to odbyć kosztem działek po północnej stronie, w wyniku uchylenia przez Sąd Administracyjny (sygn. akt IV SA/Wa 1002/04) uchwały o odrzuceniu zarzutu właścicieli działek po północnej stronie Gmina zobligowana jest do równomiernego przeznaczenia powierzchni działek po obu stronach drogi na rzecz poszerzenia ulicy, - uznano, iż stosowną szerokością drogi będzie 10 m. (stąd konieczność wydzielania z działki wnoszących zarzut pasa gruntu o szerokości 3,5 m.); wynika to z potrzeby zapewnienia komunikacji terenów po ich zurbanizowaniu (powierzchnia terenu ok. 10 ha oznacza możliwość wydzielenia ok. 60 działek); konieczne jest albo wytyczenie nowej drogi albo doprowadzenie istniejącej do wymaganych parametrów (dla drogi dojazdowej D - 10 m. w liniach rozgraniczających). Wybrano poszerzenie, jako wariant mniej inwazyjny i obciążający właścicieli terenów; takie poszerzenie nie koliduje z zabudowa a jednocześnie zapewni umieszczenie całej niezbędnej infrastruktury; szerokość drogi ma również znaczenie w kontekście skomunikowania S. z bocznicą kolejową [...], - jak wynika z dokumentów wydzielenie istniejącej drogi było warunkiem parcelacji działki, której części nabyli wnoszący zarzut; właścicielką rozparcelowanej działki była p. F. S., a więc nabywcy działki powstałej w wyniku parcelacji (M. i E. R. właściciele działki nr ew. [...] - ½ działki nr ew. [...]) nie partycypowali w nieodpłatnym przekazaniu działki na drogę (o nr. ew. [...]); z dokumentów wynika, iż działki zostały wydzielone w 1961 roku, natomiast sprzedaży działek (w tym nr ew. [...]) dokonano po parcelacji w 1962 roku. W skardze na powołaną uchwałę, w dodatkowym piśmie procesowym (k. [...]) oraz na rozprawie p. R. podnieśli następujące zarzuty: - naruszenie przepisów postępowania w zakresie przyjmowania uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutu, rozpatrzono więcej zarzutów niż wynikało to z planowanego wcześniej porządku, spowodowało to, iż część zainteresowanych nie przybyła by bronić swojego interesu, także skarżący L. R. nie mógł się wypowiedzieć na sesji rady, - w trakcie drugiego wyłożenia skarżący nie mieli możliwości zapoznać się z prognozą wpływu planu na środowisko, - uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, - uprzednio nie przewidywano poszerzenia ulicy do 10 m., lecz do 8 m., - orzeczenie, na które powołuje się Rada Miasta dotyczy innego fragmentu ulicy [...], - plan sporządzono na nieaktualnej mapie sytuacyjno - wysokościowej, co stanowi naruszenie § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002 r. Nr 1 poz. 12); Skarżący podnieśli, analogicznie do treści zarzutu, iż w świetle dostępnych dokumentów geodezyjnych (map. szkiców itp.) oraz danych w księgach wieczystych, z których cześć przedłożono Sądowi, aktualny przebieg drogi, a w zw. z tym granica ich działki są źle odwzorowane na mapie (przesunięcie w stronę południową), droga powinna mieć też szerokość 5 m.; kwestie te, podnoszone wcześniej, nie zostały załatwione przez urząd gminy, tymczasem wykorzystane do opracowania planu mapy zostały sporządzone według stanu na gruncie nie zaś według stanu własności wynikającego z innych dokumentów (dawnych map, ksiąg wieczystych itp.), - akt notarialny nabycia ich działki pochodzi z 1962 roku zaś przekazanie działki pod drogę (dz. ew. [...]) nastąpiło dopiero w 1963 roku; skoro przekazanie działki pod drogę nastąpiło z całej nieruchomości to Skarżący wnoszą z tego, iż także z ich działki; w takiej sytuacji ciężar w związku z koniecznością poszerzenia drogi powinni ponosić właściciele działek po stronie przeciwnej, którzy dotąd nie oddali gruntu pod drogę. Wskazano, iż w sprawie naruszono art. 32 i 64 Konstytucji w zakresie zasady równości stron oraz poszanowania własności prywatnej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o jej oddalenie. Wskazano, iż zainteresowani zostali imiennie powiadomieni o terminie sesji rady gminy, gdy był omawiany ich zarzut. Jak wynika z protokołu z obrad głosowanie w przedmiocie zarzutu p. R. zostało przyjęte do porządku obrad (ad II pkt VIII ppkt 30 a następnie ppkt 28). Z powodów lokalowych takie dokumenty, jak prognoza oddziaływania na środowisko, są udostępniane na etapie wyłożenia planu na prośbę zainteresowanych (przechowywane są w pokoju), z tekstu zawiadomienia wynikało, iż Skarżący mogą się z tym dokumentem zapoznać. Kwestii tej nie podniesiono w zarzucie do planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), mającej w sprawie zastosowanie z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy o odrzucenie zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Generalnie w polskim porządku prawnym brak jest szczegółowych normatywnych wymagań odnośnie treści planu, określających przykładowo takie parametry jak gęstość sieci drogowej. Szczegółowe rozwiązania są więc przyjmowane przy wzięciu pod uwagę wymagań ogólnych, w tym obowiązku uwzględnienia ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) czy innych przesłanek, jakimi ma się kierować organ planistyczny (art. 1 ust. 2 pkt 2-6). Jednocześnie, w procesie planistycznym, organ gminy musi uwzględnić zróżnicowane interesy poszczególnych grup mieszkańców (w ramach wykonywania zadania publicznego – art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) w tym, m.in. interes indywidualny poszczególnych właścicieli nieruchomości (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym z ustawy nie wynika aby prawodawca przyznał prymat uwzględnianiu uprawnień wynikających z prawa własności. Z uwagi na typowo ocenny charakter przyjmowanych w kwestii planu rozwiązań, wobec wskazanego wyżej generalnego braku szczegółowych regulacji normatywnych, określających standardy przy tworzeniu planu, ustalenie czy naruszenie interesu prawnego właściciela nieruchomości była prawnie dopuszczalna może być dokonywana w większości przypadków jedynie poprzez wyjaśnienie, czy argumentacja właściciela nieruchomości została wnikliwie rozważona a stanowisko organu gminy wyczerpująco i przekonywująco uzasadnione, z uwzględnieniem przesłanek prawnych i faktycznych. Można więc skonstatować, iż zakres ochrony interesu prawnego właściciela nieruchomości, kwestionującego ustalenia planu, jest w wielu przypadkach powiązany faktycznie wyłącznie z realizacją przez organ planistyczny obowiązku rozważenia artykułowanych przez właściciela zastrzeżeń. Z uwagi na faktyczną wielość uwarunkowań, jakie trzeba uwzględnić przy poszukiwaniu optymalnych rozwiązań planistycznych (wskazana mnogość interesów poszczególnych grup mieszańców czy właścicieli poszczególnych nieruchomości) obowiązek, co do stopnia szczegółowości odniesienia do zarzutów jest wyznaczony faktycznie zakresem zgłoszonych zarzutów oraz przetoczoną argumentacją strony zgłaszającej zarzut. Skarżący p. R., wnosząc zarzut zakwestionowali przyjęte w planie koncepcje: - poszerzenia drogi (ul. [...] do szerokości 10 m. - przeznaczenia na cel poszerzenia drogi równych pasów gruntu po obu stronach od obecnej osi drogi (mającej według podkładu geodezyjnego szerokość 3 m.). Podniesiono, iż poszerzenie drogi do tak znacznej szerokości nie jest zasadne skoro uprzednio przewidywano (na etapie poprzedniego wyłożenia planu, po uwzględnieniu zarzutu) drogę o szerokości 8 m. Odnosząc się do tej kwestii należy stwierdzić, iż generalnie rada gminy reprezentuje interesy ogółu mieszkańców, przy czym w rozpoznawanej sprawie mogą one pozostawać w oczywistej opozycji. W interesie części z nich może być pozostawienie jak największej części gruntów w ich posiadaniu, co może przemawiać za ograniczaniem parametrów technicznych planowanych dróg, inna część społeczności może być zainteresowana zapewnieniem wygodniejszej komunikacji (w tym przejezdności) czy ułatwieniem w wyposażanie działek w urządzenia infrastrukturalne, które prowadzi się z reguły na terenach wydzielonych pod drogi. W rozpoznawanej sprawie, w zaskarżonej uchwale w sposób jasny i zrozumiały Rada Miasta w obecnym skaldzie wyraziła swoje preferencje. Wskazano, iż społeczność lokalna zainteresowana jest realizacją układu drogowego spełniającego parametry wynikające ze stosownych wymagań technicznych (co nie koliduje z istniejąca zabudową). Poszerzenie ulicy uznano za rozwiązanie korzystniejsze niż budowa nowej, a potrzeba realizacji drogi jest uzasadnione konkretnymi uwarunkowaniami (skomunikowanie mogących powstać 60 działek oraz komunikacja z bocznicą [...]). Takie rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Bez znaczenia pozostaje kwestia, iż Rada Miasta w uprzednim składzie uwzględniła zarzut odnośnie zwężenia drogi do 8 m. Odnosząc się do kwestii planowanego równomiernego poszerzenia planowanej ulicy kosztem działek po obu stronach osi istniejącej drogi, należy wskazać, iż o ile brak jest szczególnych okoliczności uzasadniających inne rozwiązania (sposób zabudowy działek przyległych, szczególny ich kształt, uwarunkowania terenowe i in.), przyjęcie takiej opcji należy ocenić jako prawidłowe, w szczególności jako realizujące zasadę równości w kontekście ochrony prawa własności. Analogiczne stanowisko legło u podstaw przywołanego w uzasadnieniu uchwały orzeczenia sygn. akt IV SA/Wa 1002/04. Wyrok ten w prawdzie nie jest wiążący w rozpatrywanej sprawie, w pierwszym rzędzie z uwagi na fakt, iż dotyczył on przebiegu tej samej drogi, lecz w innym jej fragmencie, co oznacza, iż w rozpatrywanym przypadku mogą potencjalnie występować istotne okoliczności różnicujące sytuacje faktyczną. Jednak, wbrew twierdzeniom skarżących, tego rodzaju okoliczności, które powinna uwzględnić Rada Miejska podejmując uchwałę o odrzuceniu zarzutów nie wystąpiły. Gdy chodzi o kwestie wcześniejszego wydzielenia części gruntu pod drogę wewnętrzną od strony południowej, okoliczność ta mogłaby odgrywać znaczenie jedynie w przypadku, gdyby wydzielanie nastąpiło kosztem aktualnych właścicieli gruntu przyległego. Natomiast, jak trafnie podniosła Rada Gminy w zaskarżonej uchwale, z zawartych w aktach dokumentów (także przedłożonych przez skarżących) wynika jednoznacznie, iż przekazania wydzielonej działki pod drogę dokonała uprzednia właścicielka parcelowanej nieruchomości objętej księgą wieczystą KW [...] – F. S. vel S. Plan parcelacji został zatwierdzony [...] grudnia 1961 r. a więc przed nabyciem działki przez rodzinę p. R. Wydzielona pod drogę działka nr ew. [...] nie został wydzielona z konkretnej parceli, będącej przedmiotem późniejszego nabycia przez Skarżących. W takiej sytuacji wcześniejsze wydzielanie pod drogę pasa gruntu po stronie południowej nie może stanowić uzasadnienia dla nierównego traktowania wszystkich aktualnych właścicieli nieruchomości po przeciwnych stronach drogi. Okolicznością uzasadniającą nierówne traktowanie właścicieli przeciwległych działek nie może być także sama kwestia istnienia ogrodzenia i zagospodarowania działki skarżących, skoro, jak wynika z podkładu geodezyjnego (okoliczność ta nie byłą też kwestionowana na rozprawie), w przeważającej mierze działki przyległe po południowej stronie drogi nie są zagospodarowane (analogicznie jak po północnej). Istnienie ogrodzenia pojedynczej działki nie uzasadnia ingerencji w uprawnienia właścicielskie posiadaczy wszystkich działek po przeciwnej stronie drogi. Nie może być również wystarczającym uzasadnieniem prowadzenia drogi liniami wygiętymi, bowiem nie pozostaje to bez znaczenia dla bezpieczeństwa ruchu. W tym świetle nie można, podzielić argumentacji Skarżących, iż uchwała o odrzuceniu zarzutów jest wadliwa, gdyż naruszono zakres władztwa planistycznego i nie uwzględniono w wystarczającym zakresie konstytucyjnie chronionego prawa własności czy zasady równości. W procedurze planistycznej dopuszcza się naruszenie prawa własności, gdy zostanie wykazane, że wynika to z potrzeb interesu publicznego. Co do zarzutu nie właściwego uzasadnienia uchwały trzeba wskazać, iż ustosunkowanie się w uzasadnieniu uchwały do zastrzeżeń właściciela odnośnie występowania przesłanek naruszenia jego interesu prawnego musi być adekwatne do stawianych zarzutów, co jak wskazano w rozpatrywanej sprawie miało miejsce. Reasumując, prawo gminy do naruszenia interesu prawnego właściciela mieści się, w rozpatrywanym przypadku, w zakresie władztwa planistycznego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd miał na uwadze, iż w treści zarzutu podnoszona była kwestia domniemanej niezgodności mapy geodezyjnej, stanowiącej podstawę sporządzania planu, ze stanem prawnym (nie właściwe wytyczenie granic działek po stronie południowej i północnej) i faktycznym (zawężenie pasa drogi). Rad Miejska nie odniosła się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Jednak okoliczność ta nie mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a więc nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny jego wadliwości. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania przestrzennego. Z kolei, w myśl przywołanego w skardze a mającego w sprawie zastosowanie § 8 rozporządzenia w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rysunek planu sporządza się na mapie poświadczonej za zgodność, przechowywanej w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jedynie w przypadku braku takiej mapy dopuszcza się wykorzystanie dodatkowych map zawierających dodatkowe dane. Treść wskazanych regulacji dopuszcza jedynie uzupełnienie treści mapy danymi nie zawartymi w zasobie, jednak wyklucza możliwość samodzielnego weryfikowania przez organ planistyczny danych zawartych na aktualnych mapach ewidencyjnych pobranych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego (np. w zakresie kwestionowanych granic nieruchomości) na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Weryfikacja danych objętych ewidencją gruntów, może się odbyć jedynie w ramach odrębnych procedur wskazanych w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz stosownych aktach wykonawczych. Organem właściwym w tej kwestii nie jest rada gminy ani inny organ jednostki samorządu terytorialnego tego szczebla. Należy podkreślić, iż ze stosownymi wnioskami dotyczącymi dokonania zmian w ewidencji gruntów może wystąpić bezpośrednio zainteresowana osoba. Odrębną kwestią jest ocena przez właściwy organ administracji, czy istnieją przesłanki do dokonania zmian w ewidencji w konkretnym przypadku. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie Skarżący nie dowiedli, a nawet nie podnosili, jakoby dane na mapie, stanowiącej podstawę sporządzenia projektu planu, były niezgodny z aktualnym rysunkiem zawartym w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, co mogłoby mieć wyłącznie znaczenie w sprawie. Podnosili jedynie, zarówno w zarzucie jak i na sesji Rady w trakcie jego rozpatrywania, iż wykorzystana mapa nie odzwierciedla stanu rzeczywistego (prawnego, co do granic nieruchomości i faktycznego, co do przebiegu drogi). Mając na względzie powyższe uwarunkowania trzeba stwierdzić, iż podnoszone kwestie wadliwości mapy nie mogły mieć znaczenia dla meritum rozstrzygnięcia przez Radę Gminy, w kwestii zarzutu p. R. (nota bene, jak wynika z protokołu z sesji stanowisko, takie zostało wyrażone w trakcie dyskusji Rady na zarzutem). Nie odniesienie się do tego zarzutu w treści uzasadnienia uchwały stanowi uchybienie, które nie może jednak mieć wpływu na ocenę legalności uchwały o odrzuceniu zarzutu, gdy pozostała argumentacja przywołana w uzasadnieniu uchwały jest trafna i zgodna z prawem oraz spełnia wymagania wynikające z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ gminy nie odniósł się również do podniesionej w zarzucie kwestii przyjęcia innych kryteriów skomunikowania działek drogami wewnętrznymi w obowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenach przyległych, w stosunku do procedowanego obecnie projektu planu. W treści pisma nie wskazano, w jaki sposób zróżnicowanie wymagań dotyczy indywidualnego interesu prawnego skarżących (w rozumieniu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), zawarto jedynie wniosek, aby były one jednolite. W takim przypadku, organ gminy mógł potraktować sugestie Skarżących nie jako zarzut do planu, lecz protest w myśl art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (wystąpienie w interesie powszechnym), co oznacza brak potrzeby ustosunkowania się do tego zagadnienia, co do meritum w uchwale o odrzuceniu zarzutu, choć zasadniczo kwestia ta powinna być odnotowana w uzasadnieniu uchwały. Trafność kwalifikacji, jako protest potwierdza okoliczność, iż w toku postępowania sądowego (w skardze, dalszych pismach procesowych ani w trakcie rozprawy) Skarżący nie podnosili wskazanych kwestii. W tym przypadku uchybienie polegające na nie odnotowaniu tego zagadnienia w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, jako podnoszonego w zarzucie, trzeba uznać za nieistotne uchybienie. Nie trafne są również pozostałe zarzuty skargi, Gdy chodzi o prawidłowość procedowania w kwestii odrzucenia zarzutu, należy podkreślić, iż ocenie Sądu podlega jedynie legalność czynności Rady Miejskiej na stosownej sesji, odnośnie podjęcia uchwały dotyczącej zarzutu skarżących (zakres sprawy wyznaczony jest ich interesem prawnym). W tym kontekście bez znaczenia pozostaje kwestia ogólnej ilości omawianych na sesji zarzutów. Istotne znaczenie ma jedynie okoliczność, iż Skarżący zostali prawidłowo powiadomieni o terminie sesji rady gminy, gdy omawiany był zarzut, co potwierdza zwrotka (art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), omawianie ich zarzutu znajdowało się w porządku sesji (co potwierdza protokół w części dotyczącej uchwalenia porządku obrad) oraz fakt, iż zarzut był omawiany i Skarżący mogli w sprawie zabrać głos (co potwierdza również stosowna część protokołu - wskazano, iż wypowiadał się p. R. bez wskazania bardziej dokładnych personaliów). Z treści protokołu nie wynika, aby skarżący L. R. nie mógł się wypowiedzieć w przedmiocie zarzutu (w szczególności nie odnotowano, jakoby nie udzielono mu głosu lub głos ten odebrano). W tej sytuacji zarzuty w tym zakresie, sformułowane na rozprawie przed Sądem, należy uznać za gołosłowne. Podobnie nie może być uwzględniony zarzut skargi, iż zainteresowani nie mogli zapoznać się z prognoza oddziaływania na środowisko, na etapie powtórnego wyłożenia planu. W pierwszym rzędzie kwestia ta nie była podnoszona we wniesionym zarzucie, co oznacz, iż Rada nie odnosiła się do niej w zaskarżonej uchwale. Trzeba stwierdzić, iż podniesiono ją na etapie wniesienia skargi, bez przedstawienia wiarygodnych dowodów przemawiających za prawdopodobieństwem wywodzonych tez, co do braku dostępu do dokumentu. W świetle wyjaśnień Rady Miejskiej, iż były one dostępne na prośbę zainteresowanych w określonym pokoju, sugerowana okoliczność faktyczna nie może być uznana za uzasadniającą skuteczne zakwestionowanie uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutu. Zauważyć można również, iż Skarżący nie wskazali, jaki związek może mieć wadliwość uchwały o odrzuceniu zarzutu z faktem braku dla nich dostępu do prognozy oddziaływania na środowisko (w szczególności, jakimi danymi zawartymi w prognozie nie dysponowali skarżący, co prowadziło do nie podniesienia pewnych istotnych okoliczności w zarzucie a zatem ich nie rozważenia przez Radę). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono, jak w sentencji.