II SA/Po 984/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2009r. sprawy ze skargi Miasta P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 06 października 2008r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B.Drzazga /-/ M.Kwiecińska /-/ W.Batorowicz Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 140 ust. 1-4, art. 152, art. 216 ust. 2, art. 217 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), działając jako organ wyznaczony do załatwienia sprawy postanowieniem Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2004 r., Starosta P. zwrócił S. S. część nieruchomości stanowiącej własność Miasta P., zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...]w P., położoną w P., oznaczoną w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy [...], część działki nr [...]– oznaczona w projekcie podziału jako działka nr [...]o powierzchni [...]ha. Ponadto organ powołał się na treść art. 96 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazując, iż ostateczna decyzja o zwrocie nieruchomości zatwierdza projekt podziału i stanowi podstawę do wyniesienia podziału w terenie, ujawnienia nowopowstałych działek w ewidencji gruntów oraz w księdze wieczystej (pkt I.). W pkt II organ orzekł, iż nie zobowiązuje S. S. do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Starosta P. ustalił, iż decyzją z dnia [...] lipca 1988 r., znak [...]Skarb Państwa wywłaszczył małoletnią S. S., reprezentowaną przez przedstawiciela ustawowego K. S., z nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...] obrębu [...], o pow. [...]m², wpisana w księdze wieczystej KW [...]; następnie decyzją z dnia 15 maja 1989 r. Skarb Państwa wywłaszczył wyżej wymienioną z nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...] obrębu [...], o pow. [...]², wpisana w księdze wieczystej KW [...]. Odjęcie prawa własności przedmiotowych nieruchomości nastąpiło na zasadzie art. 2 ust. 2, art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3, art. 51 ust. 1, art. 58 ust. 1 i 2, art. 59, art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74), na wniosek Z.P. i U.I. "X" działającego w imieniu X , zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny z dnia 28 marca 1986 r., znak [...] , z przeznaczeniem pod realizację Szkoły Podstawowej nr[...] na terenie jednostki "C" osiedla mieszkaniowego [...] oraz zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny z dnia 28 marca 1986 r., znak [...][...], ustalającej miejsce i warunki realizacji inwestycji i zatwierdzającej plan realizacyjny jednostki "C" osiedla mieszkaniowego [...], z przeznaczeniem pod realizację Szkoły Podstawowej nr [...] wraz z zapleczem sportowym na terenie jednostki "C". Na podstawie wymienionych w uzasadnieniu dokumentów organ I instancji ustalił, jaką część obecnej działki nr [...]obejmowały przejęte przez Skarb Państwa dawne działki nr [...] i [...]. W dniu 12 listopada 2007 r. organ I instancji zlecił wykonanie projektu podziału działki nr [...]celem wydzielenia zbędnej na cel wywłaszczenia części zajętej przez dawne działki nr [...],[...]w wyniku projektu miały powstać 2 nowe działki: nr [...]o powierzchni [...]ha i nr [...]o powierzchni [...]ha; działka oznaczona w projekcie podziału nr [...]spełnia przesłanki do zwrotu, a teren objęty projektowaną działką nr [...]nie jest przedmiotem postępowania. W trakcie oględzin nieruchomości organ ustalił, iż przedmiotowa część działki nr [...]w północno-wschodniej części jest zabudowana budynkiem 3-kondyganycjnym w stanie surowym otwartym, w wykonanym z płyt betonowych; w pozostałej część działka nr [...]stanowi ugór z pojedynczymi drzewami i krzewami oraz wysypiskami gruzu i śmieci. Na podstawie mapy zasadniczej organ ustalił, iż przez projektowaną działkę nr [...]przebiegają przyłącza wodne, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetyczne. Na postawie wyżej wskazanych oględzin, dokumentacji związanej z postępowaniem wywłaszczeniowym z 1988 r. i 1989 r. oraz pism: Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P. z dnia 21 kwietnia 2008 r., X w P. z dnia 28 listopada 2007 r. i Kuratorium Oświaty w P. z dnia 19 marca 2008 r. organ I instancji ustalił, iż realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku Szkoły Podstawowej nr [...] została przerwana na etapie stanu surowego otwartego w dniu 28 lipca 1992 r., a inwestorem było Kuratorium Oświaty i Wychowania; inwestor nie posiadał żadnej dokumentacji powykonawczej. Na podstawie aktualnego odpisu zupełnego księgi wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P., organ ustalił, iż działka nr [...]stanowi własność Miasta P . Organ zwrócił uwagę, iż wnioskodawczyni ostatecznie podtrzymała żądanie zwrotu części działki nr [...]odpowiadającej projektowanej działce nr [...]i nie zakwestionowała wartości nieruchomości ustalonej w operacie szacunkowym sporządzonym na potrzeby niniejszego postępowania oraz że z przedstawionych przez wnioskodawczynię dokumentów wynika, iż nie odebrała ostatniej (III) raty zwaloryzowanego odszkodowania za dawną działkę nr [...]. Organ I instancji powołując się na treść art. 136 ust. 3, art. 137 i art. 216 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznał, iż tak ustalony stan faktyczny wskazuje na to, że na części nieruchomości objętej wnioskiem – części działki nr [...] (na projektowanej działce nr [...]) nie zrealizowano celu wywłaszczenia, stąd też spełnione zostały przesłanki zbędności, określone w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i projektowana działka nr [...]podlega zwrotowi w takim stanie, w jakim znajduje się w dniu zwrotu. Powołując się na treść art. 140, art. 217 ust. 2 i art. 227 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ uznał, iż S.S. a nie jest zobowiązana do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazując na treść operatu szacunkowego organ stwierdził zmniejszenie wartości nieruchomości o kwotę 432.889 zł; aktualną wartość nieruchomości dla potrzeb z art. 140 ust. 2 powołanej ustawy określono na kwotę 14.592.969 zł. Organ I instancji nie uwzględnił przy aktualnych obliczeniach wysokości rewaloryzacji odszkodowania faktu niepodjęcia przez wnioskodawczynię ostatniej raty odszkodowania za wywłaszczenie działki nr [...]. Organ określił, iż po denominacji waloryzacja wynosi 78.888,43 zł, a łączna kwota, uwzględniająca ubytek 9 m², zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie 108.637,30 zł podlega zmniejszeniu o kwotę 432.889 zł odpowiadająca zmniejszeniu wartości nieruchomości, ustalonemu przez rzeczoznawcę majątkowego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Miasto P. zarzucając naruszenie art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa i domagając się uchylenia tej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy. W ocenie odwołującego organ nie dokonał niezbędnych ustaleń dotyczących sposobu zagospodarowania nieruchomości w okresie pierwszych dziesięciu lat od jej przejęcia, stąd też nie można wiążąco stwierdzić, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, a nie ulega wątpliwości, że realizację tego celu, to jest budowę szkoły, rozpoczęto przed upływem terminu, o którym mowa w art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący podniósł równie, iż organ nie zbadał, czy w terminie 10 lat od wywłaszczenia nieruchomość nie była w jakikolwiek sposób (choćby przejściowy) wykorzystywana zgodnie z celem wywłaszczenia, czy nie służyła obsłudze osiedla mieszkaniowego, ewentualnie czy nie obsługiwała innych nieruchomości, oraz że organ nie ustalił, kto był inwestorem infrastruktury technicznej znajdującej się na części nieruchomości objętej zwrotem, w jakich latach ją zrealizowano i czy nie obsługuje ona osiedli mieszkaniowych - jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania osiedla mieszkaniowego. Ponadto odwołujący zakwestionował prawidłowość sporządzonego projektu podziału stanowiącego podstawę do wydzielenia nieruchomości podlegającej zwrotowi na rzecz byłego właściciela i zwrócił uwagę na fakt, że linia planowanego podziału biegnie przez część budynku szkoły, a na dzień dzisiejszy nie wiadomo, czy przedmiotowy budynek podlegał będzie rozbiórce. Odwołujący podniósł także zarzut co do prawidłowości wyceny nieruchomości, nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż znajdujący się na nieruchomości budynek niedokończonej szkoły wpływa na zmniejszenie wartości nieruchomości, gdyż budowa przedmiotowego obiektu może zostać dokończa z wykorzystaniem nakładów istniejących na gruncie, a w razie rozbiórki niedokończonej budowli należy uwzględnić wartość powstałego tą drogą materiału budowlanego. Decyzją z dnia [...]października 2008 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Między innymi wskazał na to, że: przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona na pod realizację Szkoły Podstawowej nr [...], której inwestorem było Kuratorium Oświaty i Wychowania, a inwestorem zastępczym X; budowa szkoły została przerwana w dniu 28 lipca 1992 r. na etapie stanu surowego otwartego; na podstawie operatu z dnia 19 marca 2008 r., w którym wyceniono nieruchomość podejściem porównawczym metodą korygowania ceny średniej, ustalono, iż ruiny szkoły obniżają wartość nieruchomości w stosunku do jej wartości pierwotnej o 432.889 zł, a zwaloryzowane odszkodowanie wypłacone stronie wyniosło 108.637,30 zł, stąd też - ze względu na utratę wartości nieruchomości przewyższającą wypłacone odszkodowanie - na podstawie art. 140 ust. 1 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami strona nie została zobowiązana do jego zwrotu. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 w zw. z art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i uznał, że tak cel wywłaszczenia, jak i aktualne przeznaczenie nieruchomości zostały prawidłowo określone. W ocenie organu dowody zgromadzone w sprawie wskazują, iż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, bowiem przedmiotowa szkoła nigdy nie powstała, przy tym na nieruchomości nie zrealizowano innego celu publicznego, na co wskazują między innymi protokoły przeprowadzonych oględzin oraz pismo Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P. z dnia 21 kwietnia 2008 r. Ponadto organ odnosząc się do faktu, że na projektowanej działce nr [...]znajdują się urządzenia infrastruktury technicznej stwierdził, iż znajdowanie się na nieruchomości podlegającej zwrotowi takich urządzeń (jak rura od wody, która nie stanowi części infrastruktury spółki wodno-kanalizacyjnej "X", kanalizacja czy fragment linii energetycznej) nie ma żadnego wpływu na kwestie zwrotu nieruchomości, gdyż infrastruktura taka stanowi zbyt małą ingerencję w grunt. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych organ II instancji podkreślił konieczność ścisłej wykładni pojęcia zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Ponadto organ podzielił poglądy organu I instancji co do określenia wartości nieruchomości i uznał sporządzony operat za miarodajny do ustalenia tej wartości, bowiem rzeczoznawca określił wartość nieruchomości w podejściu kosztowym, metodą kosztów likwidacji, z zastosowaniem średniego wskaźnika cenowego kosztów likwidacji uwzględniającego alternatywnie odzyskanie materiału i jego wykorzystanie pod budowy dróg. Organ odwoławczy podkreślił również, że odwołujący miał możliwość ustosunkowania się do operatu szacunkowego oraz projektu podziału działki, z której to możliwości strona nie skorzystała; organ zwrócił także uwagę na fakt, iż rzeczoznawca za najbardziej racjonalne uznał założenie o rozbiórce obiektu, zatem linia podziału może biec przez część tego budynku, a obowiązujące przepisy nie wykluczają przeprowadzenia linii podziału przez budynki (§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, Dz.U. z 2004 r. Nr 268, poz. 2663 ze zm.). Skargę na decyzję organu II instancji złożyło Miasto P. zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 107 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 96 ust. 1b i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 ust. 1 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Skarżący podtrzymał zarzuty przytoczone w odwołaniu i dodatkowo podniósł, że organ skoro ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział, to załącznikiem do tej decyzji powinna być mapa z projektem podziału nieruchomości. Organ zauważył, że wprawdzie § 10 wyżej przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów odnosi się wyłącznie do decyzji zatwierdzających podział wydawanych przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, jednakże decyzja o zwrocie nieruchomości zatwierdzająca podział, o której mowa w art. 96 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wywołuje tożsame skutki w zakresie podziału geodezyjnego z jednoczesną zmianą własności, jak decyzja podziałowa wydawana przez organ wykonawczy gminy. Powołując się na funkcjonalne dyrektywy wykładni skarżący uznał za konieczne odpowiednie uzupełnienie zaskarżonej decyzji przed jej wprowadzeniem do obrotu prawnego. Ponadto wątpliwości skarżącego wzbudziło umieszczenie w decyzji klauzuli: "...projekt podziału (...) stanowi podstawę do (...) ujawnienia nowopowstałych działek (...) w księdze wieczyste ... ." w sytuacji, gdy w dziale I-O podstawą wpisu mogą być tylko dokumenty katastru nieruchomości, sporządzone na skutek zmian wynikających z decyzji; dokumentów takich do decyzji nie dołączono. Skarżący zarzucił także, iż przygotowany projekt podziału, zatwierdzony zaskarżoną decyzją, narusza § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia, gdyż dokonuje podziału istniejącego budynku w sposób, który nie gwarantuje wydzielenia dwóch odrębnych części, mogących ewentualnie funkcjonować samodzielnie. W ocenie skarżącego przedmiotowa decyzja nosi cechy decyzji niewykonalnej, co skutkuje jej nieważnością zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 kpa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż w sprawie wystąpiły podstawy do zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości określone w art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), a mianowicie zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Organy prawidłowo ustaliły, iż celem tym miało być wybudowanie szkoły, a niewątpliwie szkoła taka w przedmiotowej lokalizacji nie powstała. Jakiekolwiek inne rozważania i ustalenie czy na inny cel obiekt ten – w stanie surowym otwartym – nie był wykorzystywany uznać należy za bezprzedmiotowe w świetle uznania za niekonstytucyjny przepisu art. 229a powołanej ustawy (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., K 6/05, OTK-A 2008/3/41, Dz.U. z 2008 r. Nr 59, poz. 369). Zarzut skargi co do nieprawidłowego wyliczenia odszkodowanie ocenić należy jako niezasadny. Skarżący nie przedstawił żadnych racjonalnych argumentów pozwalających uznać za błędną zawartą w operacie szacunkowym konkluzję, że budynek w stanie surowym otwartym, którego budowa została przerwana w 1992 r., zmniejsza wartość działki, a nie ją podnosi. Ustalenia przyjęte w tym zakresie w operacie i zaakceptowane przez organy uznać trzeba za prawidłowe, zważywszy na upływ czasu i fakt podziału przedmiotowej działki, na której wzniesiono niedokończony obiekt budowlany. Co od zarzutu, iż organ powinien podziału nieruchomości zabudowanej dokonywać zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268, poz. 2663), wskazać należy, że skarżący nie wykazał ani nawet nie twierdził na żadnym etapie postępowania, iżby obiekt wzniesiony na spornej działce stanowił budynek w rozumieniu § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia w związku z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – wskazany przepis tej ustawy zawiera definicję legalną budynku. Przeciwnie, z materiału dowodowego sprawy nie wynika, że przedmiotowy obiekt, którego stan w wyniku oględzin (z dnia 26 kwietnia 2007 r. – k. 98 akt adm.) określono jako: surowy otwarty, posiada zadaszenie (zadaszenie stanowi istotny element definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Przyjąć natomiast należy, iż trafne okazały się zarzuty skargi dotyczące obowiązku uwzględnienia w treści zaskarżonej decyzji takich elementów, które pozwolą na zidentyfikowanie i wydzielenie nowoutworzonej działki, a w konsekwencji na dokonanie jej wpisu w księdze wieczystej. Decyzja o zwrocie nieruchomości, która zastępuje decyzję o podziale, musi zawierać wszystkie elementy niezbędne do wydzielenia działki i dokonania wpisu w księdze wieczystej. Nawet jeżeliby uznać, że § 10 rozporządzenia wykonawczego nie ma wprost zastosowania do niniejszej sytuacji, to i tak w świetle przepisu art. 112 kpa i wobec faktu, że taka decyzja stanowi podstawę wpisu w KW (art. 96 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami), to projekt podziału (który w niniejszej sprawie został sporządzony) winien stać się elementem decyzji (czy to jako załącznik, czy też poprzez wprowadzenie bezpośrednio do decyzji). Jeżeli decyzja o zwrocie części nieruchomości zatwierdza podział, to należy tego podziału dokonać i rozstrzygnięcie w tym zakresie obligatoryjnie powinno znaleźć się w decyzji; nie wystarczy samo zacytowanie przepisu, "że ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział". Należy przypomnieć, że decyzja administracyjna powinna zawierać nie tylko składniki strukturalne określone w art. 107 § 1 kpa, ale również inne składniki, określone przepisami szczególnymi. To, jakie elementy (poza ogólnymi określonymi wart. 107 § 1 kpa) powinna zawierać decyzja o zwrocie nieruchomości (stanowiąca równocześnie decyzję podziałową – zatwierdzającą podział) określa wyżej powołane rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r., które w niniejszej sprawie należy posiłkowo stosować. W tych warunkach słusznie skarżący zarzuca, iż przed określeniem tych wszystkich elementów podziałowych, nie można do decyzji wprowadzać klauzuli, że stanowi ona podstawę dokonania odpowiednich wpisów dotyczących nowych działek – przedmiotowa decyzja będzie stanowić podstawę takich wpisów zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale dopiero po przeprowadzeniu prawidłowego podziału (kiedy to rozstrzygnięcie w tym zakresie stanie się integralną częścią decyzji, a nie projektem podziału funkcjonującym poza decyzją). Dostrzeżone przez Sąd uchybienia wskazanym przepisom prawa materialnego i procesowego uznać odpowiednio należy za mające wpływ (naruszenie prawa materialnego) i mogące mieć wpływ (naruszenie przepisów postępowania) na wynik sprawy. W konsekwencji konieczne okazało się uchylenie tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy uwzględnić wszystkie powyżej poczynione rozważania, tak by wydana decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy, a zwłaszcza elementy konieczne dla decyzji podziałowej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy (pkt II), zaś rozstrzygnięcie co do wykonalności zaskarżonej decyzji oparto na treści art. 152 wskazanej ustawy. /-/ B.Drzazga /-/ M.Kwiecińska /-/ W.Batorowicz BR