VIII SA/Wa 798/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009 r. sprawy ze skarg R. K., S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty O. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących R. K. i S. K. kwoty po 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Nr 664 P/07, Starosta O., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2007 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. L.-B. oraz P.B. pozwolenia na budowę budynku usługowego - zespołu gabinetów lekarsko-stomatologicznych na terenie objętym dz. nr ew. [...] w obr. [...], przy ulicy [...], bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami oznaczonymi nr ew. [...] i [...] obręb [...] w K.; kategoria obiektów budowlanych – XI; z zachowaniem warunków określonych w art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Organ I instancji wskazał, że obszar oddziaływania obiektu/-ów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje nieruchomości: dz. nr ew. [...] i [...] obręb [...] w K. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego swoje zastrzeżenia do projektowanego obiektu zgłosił S.K., podnosząc sprawę lokalizacji parkingu na terenie projektowanego obiektu, kwestię długości bryły projektowanego budynku w związku z możliwością ewentualnego zacienienia nieruchomości, jak również sprawę cofnięcia linii zabudowy do linii zabudowy już istniejących budynków. Po przeanalizowaniu ww. zastrzeżeń Starostwa stwierdził, że na terenie własnym nieruchomości inwestor przewiduje lokalizację trzech miejsc postojowych (w tym jedno dla osób niepełnosprawnych), dodatkowo obiekt obsługiwany będzie z parkingu ogólnodostępnego usytuowanego przy ulicy [...]. Powyższe pozostaje zgodne z ustaleniami warunków obsługi komunikacyjnej zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] wydanej przez Burmistrza Miasta K. Z załączonej do akt sprawy analizy zacienienia opracowanej zarówno w formie graficznej, jak również opisowej, wynika, że budynkami sąsiednimi, które będą okresowo zacieniane przez projektowaną inwestycję będą budynki mieszkalne z częścią handlową umiejscowioną w parterze zlokalizowane na terenie działek oznaczonych nr ew. [...] i [...] w obr. [...]. Wśród nich znajdują się zabudowania należące do A. i S.K. Z analizy wynika iż obiekty będą nasłonecznione w czasie zgodnym z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury, które dla zabudowy śródmiejskiej dopuszcza ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Z załączonego do wniosku projektu zagospodarowania wynika, że projektowany obiekt usytuowany jest zgodnie z linią zabudowy określoną w decyzji o warunkach zabudowy Nr 114/05. Sprawę określenia linii zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). W związku z powyższymi ustaleniami Starosta stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne leży w zgodności z obowiązującymi przepisami. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości, S.K. twierdząc, że decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a mianowicie, nie zachowano warunku nieprzekraczalnej linii zabudowy, ponieważ budynek będący ich własnością sięga w głąb działki na odległość ok. 10 m, gdy tymczasem projektowany budynek ma długość ok. 20 metrów. Decyzją z dnia [...] października 2008 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że argumenty przedstawione przez skarżących są bezzasadne, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z obowiązującym prawem, ponieważ projekt nie przekracza linii zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy Nr [...]; projektowany budynek nie narusza w odniesieniu do nieruchomości sąsiednich warunków w zakresie dostępu pomieszczeń do nasłonecznienia wg przepisu § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ponieważ spełnia warunek doświetlenia światłem dziennym co najmniej 1,5 h dziennie. Przepis § 60 ww. rozporządzenia mówi o śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej. W ocenie organu projektowany budynek znajduje się w takiej zabudowie, z uwagi na jego lokalizację w centrum miasta, pośród otaczających go budynków. Dodatkowo wymóg zachowania ciągłości pierzei ul. [...], świadczy o charakterze przedmiotowej lokalizacji jako zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. Ponadto zdaniem Wojewody nie można także podzielić poglądu, wyrażonego przez skarżących, w kwestii ograniczenia możliwości korzystania z sąsiednich działek ze względu na projektowany parking na działce nr 60. Z projektu budowlanego wynika, że w ramach przedsięwzięcia przewiduje się lokalizację zaledwie trzech miejsc postojowych, a dodatkowo obiekt będzie obsługiwany z parkingu ogólnodostępnego przy ul. [...]. Powyższe rozwiązanie jest zgodne z ustaleniami warunków obsługi komunikacyjnej, zawartymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Skargi na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli R. i S.K. R.K. wskazał, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., posiada interes prawny do wniesienia swojej skargi, ponieważ jest synem A.K. zmarłej w dniu [...] marca 2005 r., która była współwłaścicielką nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], sąsiadującej z działką inwestora. Jako spadkobierca ustawowy A.K. stał się współwłaścicielem ww. nieruchomości wraz z ojcem S.K. Prawomocne postanowienie w przedmiocie nabycia spadku niezwłocznie przedłoży do Sądu. R.K. i S.K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...]; oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez wybudowanie budynku o dużych gabarytach, nieadekwatnie do istniejącej zabudowy, co spowoduje zacienienie nie tylko domu skarżącego, ale i jego działki. W ocenie skarżących zarówno Wojewoda [...], jak i Starosta O. w swoich decyzjach całkowicie pominęli wytyczne dotyczące warunków zabudowy dla przedmiotowej działki wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz decyzji o warunkach zabudowy Nr [...]. Zgodnie z powyższymi wytycznymi, powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej oraz architektonicznej. Projekt budowlany dla przedmiotowej działki powinien uwzględniać m.in. funkcję obszaru oraz parametry i cechy zabudowy i zagospodarowania terenu, linię zabudowy, intensywność wykorzystania terenu, jak również gabaryty i formę architektoniczną obiektów budowlanych już istniejących. W jego ocenie planowana inwestycja w sposób rażący odbiega od przyjętego w tej okolicy ładu przestrzennego, nie realizuje wymaganej przepisami prawa kontynuacji funkcji, parametrów, cech. W odróżnieniu od dominującej funkcji mieszkaniowo-rekreacyjnej w terenie, przedmiotowy budynek pełni funkcję wyłącznie usługową, a planowany na terenie przedmiotowej inwestycji parking umieszczony od strony posesji skarżącego i związany z tym wzmożony ruch samochodów, emisja spalin i hałas, uniemożliwi skarżącemu swobodne korzystanie z przydomowego ogródka. Ponadto skarżący wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany przewiduje, iż projektowany budynek znacznie dłuższy, wchodzący w nieruchomość głębiej o ok. 10m, niż budynki sąsiednie. Działka skarżącego jest wąska i długa, dlatego wybudowanie na sąsiedniej działce długiego budynku spowoduje, obudowanie podwórka, co wywoła "efekt studni". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) . Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem Sądu decyzja stanowiąca przedmiot zaskarżenia wydana została z naruszeniem art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim spełnieniu warunków określonych w art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, na wniosek inwestora legitymującego się decyzją o warunkach zabudowy (jeżeli była wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obowiązkiem organu administracyjnego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest dokonanie sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie spornym jest: zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2005 r. Na wstępie należy przywołać art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. 03.80.717), zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy (w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r.) wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ten ostatni organ nie może dokonywać weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy, a tym bardziej postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji. Decyzja ta stanowi z punktu widzenia organu wydającego pozwolenie na budowę, sformalizowaną gwarancję zgodności inwestycji z polskim ustawodawstwem, w zakresie oceny dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu, który jest przygotowany pod zamierzenie inwestycyjne. To związanie organu właściwego w sprawie o pozwoleniu na budowę decyzją o warunkach zabudowy, podkreśla art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, który od projektu budowlanego wymaga spełnienia wymagań określonych w tej decyzji. Podkreślenia wymaga, iż kwestionowanie zasadności całości czy części decyzji o warunkach zabudowy na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i w ramach tego postępowania, jest niedopuszczalne. Mogło to bowiem mieć miejsce w postępowaniu zwykłym, w którym ta decyzja została wydana lub w postępowaniu nadzwyczajnym przewidzianym k.p.a. Z tego powodu Sąd nie mógł uwzględnić zarzutów podniesionych przez skarżących dotyczących charakteru zabudowy, ładu przestrzennego, funkcji budynku, intensywności zabudowy, ponieważ w tym zakresie organy związane były ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta wiąże również Sąd w niniejszej sprawie. Zgodzić się również należy z organami administracji, iż bezzasadne są zarzuty skarżących dotyczące linii zabudowy. Z projektu wynika, iż linia zabudowy określona w decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] nie została naruszona. Ponadto projektowany budynek nie narusza warunków w zakresie dostępu pomieszczeń do nasłonecznienia określonych w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ponieważ spełnia warunek doświetlenia światłem dziennym co najmniej 1,5 h dziennie, z uwagi na to, że zamierzona inwestycja, jak również sąsiadujące budynki znajdują się w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej. Natomiast Sąd kontrolując niniejszą sprawę, wbrew stanowisku organów orzekających w sprawie uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest w części niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Z decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...] listopada 2005r. o warunkach zabudowy – pkt 4 - wynika, iż na danym terenie "w 50% zapotrzebowanie na miejsca parkingowe, w niezbędnej ilości należy zapewnić na terenie własnym inwestycji z wjazdem od strony ulicy [...], dodatkowo obiekt będzie obsługiwany z parkingu ogólnodostępnego przy ulicy [...]". Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Starosty O. z dnia [...] maja 2007r. o pozwoleniu na budowę wynika, iż na działce inwestorów przewidziano 3 miejsca postojowe, w tym 1 dla osób niepełnosprawnych. Tymczasem w zatwierdzonym powyższą decyzją projekcie budowlanym (s. 4 Projektu budowlanego architektonicznego), projektant wskazał, iż ilość miejsc postojowych niezbędna dla projektowanej przychodni to 12 miejsc ( przyjmując 2 miejsca postojowe na gabinet lekarski, 1 miejsce postojowe na lekarza i 1 miejsce postojowe na 3 osoby personelu pomocniczego). Niewątpliwie zatem decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w niezgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym w tym planem zagospodarowania terenu. Wskazane wyżej niejasności nie zostały przez orzekające w sprawie organy wyjaśnione. Pomimo ich istnienia organ I instancji zatwierdził przedłożony mu projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę, a decyzję tę utrzymał w mocy organ drugoinstancyjny. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem by rozpoznający wniesione doń odwołania organ II instancji samodzielnie podjął dodatkowe czynności celem zbadania poprawności przedłożonych dokumentów, bądź by skorzystał w tej mierze z możliwości określonej w art. 136 k.p.a. W konsekwencji, w myśl powyższych uwag, zaskarżoną decyzję uznać należy za naruszającą przepisy postępowania administracyjnego art. 7 i 77 k.p.a. oraz przepisy materialne art. 34 ust. 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).