II SA/Kr 704/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 października 2008 r. znak: [....] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę J.T. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., podał, że wnosi skargę na "bezczynność Prezydenta Miasta K. działającego przez Dyrektora [....] Zarządu Komunalnego w K. i zaskarża postanowienie wydane w dniu 27 października 2008 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w sprawie [....] , uznające zażalenie skarżącego na bezczynność Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując, że od zaskarżonego postanowienia nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ jest ono niezaskarżalne. W uzupełnieniu skargi, pismem z dnia [....] maja 2009 r. skarżący wyjaśnił, że wnosi o rozpoznanie skargi w części dotyczącej bezczynności Prezydenta Miasta K. oraz o umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, organ zaś, za którego pośrednictwem skargę wniesiono, ma obowiązek przekazać ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga została złożona na pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , czyli organu, który wydał zaskarżone postanowienie z dnia 27.10.2008 r. Wprawdzie została zatytułowana jako "Skarga na bezczynność" (bez określenia organu), ale skoro skarżący wyraźnie wskazał, że żąda uchylenia postanowienia z dnia 27.10.2008 r., którego przedmiotem było uznanie za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta K. , a skarga nie została wniesiona za pośrednictwem tego organu, Sąd uznał, że skarga na bezczynność Prezydenta nie została wniesiona. Dlatego też zarządzeniem z dnia 23.03.2009 r. sprawa niniejsza wykreślona została z repertorium SAB (jako mylnie wpisana) i wpisana do repertorium SA. Dlatego też sprawa bezczynności Prezydenta Miasta K. nie jest przedmiotem rozważań sądu. Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi na postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie, podnieść należy, że kompetencje sądu administracyjnego określone zostały w art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z § 2 pkt 2 tego przepisu skarga do sądu administracyjnego przysługuje na takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienia wydanego w trybie art. 37 kpa przez organ wyższego stopnia w wyniku rozpatrzenia zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 nie sposób zaliczyć do którejś z przedstawionych wyżej kategorii postanowień. W celu przeciwdziałania bezzasadnemu przedłużaniu postępowania administracyjnego i poddania terminowości załatwiania spraw administracyjnych kontroli sądu administracyjnego ustawodawca przewidział w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skargę na bezczynność organu, którą - zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. - można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a zatem właśnie po wykorzystaniu zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 kpa . Przepis art. 58 § 1 pkt 1 ppsa przewiduje odrzucenie skargi przez sąd, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie należy również stwierdzić, że oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia [....] maja 2009 r., w którym cofnął skargę nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie (por. post. NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, post. NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., l OSK 1829/07) merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przeciwnym bowiem razie skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.