II OSK 1738/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej BM od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 218/09 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi MS i BM na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy przeniesienia prawa własności nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 218/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę MS i BM na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy przeniesienia własności nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że skarżące zostały wezwane solidarnie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 2 odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł. W następstwie wniosku o przyznanie prawa pomocy BM została zwolniona od kosztów sądowych w całości. Wpis nie został jednak uiszczony przez MS. Żadna ze skarżących nie nadesłała także odpisów skargi. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej P.p.s.a.) skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu. Ponadto w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odrzuceniu podlega skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Skarżące zostały prawidłowo wezwane zarówno do nadesłania odpisów skargi, jak i do uiszczenia wpisu. Mimo to braki te nie zostały uzupełnione przez żadną z nich. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła BM, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie braku formalnego i odrzucenie skargi, podczas gdy okoliczności sprawy nie uzasadniały tak restrykcyjnego postanowienia. Skarżąca podkreśliła, że poza nią i jej matką oraz organem administracji, któremu treść skargi była znana, nie występowały w sprawie żadne inne strony, a zatem brak odpisów nie uniemożliwiał nadania sprawie dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z powołanymi w zaskarżonym orzeczeniu przepisami skarga powinna być opłacona, zaś ewentualne braki formalne – uzupełnione w terminie zakreślonym w wezwaniu. W przypadku niedopełnienia któregoś z powyższych warunków skarga podlega odrzuceniu. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia wpisu dotyczył wyłącznie MS, jako że BM została zwolniona od kosztów sądowych. Tym samym zerwany został węzeł solidarności łączący skarżące na mocy art. 214 § 2 P.p.s.a. Nieuiszczenie wpisu nie mogło zatem być podstawą odrzucenia skargi BM. Wspólną dla obu skarżących podstawą odrzucenia skargi był natomiast fakt nieuzupełnienia przez żadną z nich braku formalnego w postaci nienadesłania odpisów skargi. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej brak odpisów skargi stanowił w niniejszej sprawie brak formalny uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu, gdyż skarga podlegała doręczeniu m.in. występującym w sprawie uczestnikom: KS i Gminie K. Sąd nie naruszył zatem art. 49 § 1 P.p.s.a. uznając, iż należało wezwać skarżące do uzupełnienia dostrzeżonego braku. W konsekwencji, wobec niebudzącego wątpliwości brzmienia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych, bezprzedmiotowe są rozważania czy odrzucenie skargi było w niniejszej sprawie sankcją zbyt restrykcyjną. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w postanowieniu o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu, gdyż wynagrodzenie to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.