II GSK 726/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Maciej Nawrocki po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 404/09 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej zwrotu kosztów leczenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 404/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., rozpoznając sprawę ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia, oddalił skargę. Sąd ustalił następujący stan sprawy: Pismem z dnia [...] września 2008 r. M. M., zwany dalej "skarżącym", wystąpił do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o zwrot kosztów leczenia w wysokości 2.641,39 EURO, poniesionych w związku z leczeniem przeprowadzonym w Niemczech w dniach [...] marca 2008 r. Ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie zwrotu kosztów wspomnianego leczenia. Jako podstawę materialno-prawną decyzji wskazano art. 25 ust. 1, art. 5 pkt 32 i pkt 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.), art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U.UE.L.71.149.2) oraz art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania w/w rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U.UE.L.72.74.1 ze zm.). Zgodnie z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy Fundusz finansuje koszty leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju, udzielonych zgodnie z przepisami o koordynacji, oraz wynikające z art. 26. W myśl art. 26 tej ustawy Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, o którym mowa w art. 25, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy (ust. 1). W przypadkach określonych w ust. 1 Prezes Funduszu może wydać wnioskodawcy, na jego wniosek albo na wniosek jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, zgodę na pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) lub do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju, najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia (ust. 2). Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są ostateczne. Od tych decyzji przysługuje skarga do sądu administracyjnego (ust. 3). Koszty leczenia, badań diagnostycznych lub transportu wynikające z ust. 1 i 2 są finansowane z budżetu państwa (ust. 4). W myśl art. 5 pkt 32 powołanej ustawy przez przepisy o koordynacji należy rozumieć przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie udzielania rzeczowych świadczeń zdrowotnych, określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzeniu Rady (WE) Nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającym przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo oraz decyzje wydane na podstawie przepisów powyższych rozporządzeń. Zgodnie z art. 5 pkt 33 omawianej ustawy przez stan nagły rozumie się stan, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 ze zm.). Stosownie do art. 3 pkt 8 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym stan nagłego zagrożenia zdrowotnego oznacza stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia. W świetle art. 22 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, którzy spełniają warunki wymagane przez ustawodawstwo państwa właściwego w celu uzyskania prawa do świadczeń, z uwzględnieniem, w odpowiednim przypadku, przepisów art. 18 oraz: a) której warunki wymagają świadczeń niepieniężnych, które stają się niezbędne z przyczyn medycznych podczas pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego, biorąc pod uwagę charakter świadczeń oraz spodziewaną długość pobytu; lub b) która, po uzyskaniu prawa do świadczeń udzielanych na rachunek instytucji właściwej, uzyskała zgodę tej instytucji na powrót na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie zamieszkuje lub na przeniesienie swojego miejsca zamieszkania na terytorium innego Państwa Członkowskiego; lub c) której instytucja właściwa udzieliła zgody na udanie się na terytorium innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania tam odpowiedniej opieki, właściwej w jej stanie, ma prawo: i) do świadczeń rzeczowych udzielanych przez instytucję miejsca pobytu lub zamieszkania na rachunek instytucji właściwej, zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, tak jak gdyby była w niej ubezpieczona, przy czym okres udzielania świadczeń jest określany przez ustawodawstwo państwa właściwego; ii) do świadczeń pieniężnych wypłacanych przez instytucję właściwą zgodnie stosowanym przez nią ustawodawstwem. Jednakże na podstawie porozumienia między instytucją właściwą a instytucją miejsca pobytu lub miejsca zamieszkania, świadczenia te mogą być udzielane przez tę ostatnią instytucję na rachunek pierwszej instytucji, zgodnie z przepisami ustawodawstwa państwa właściwego. Stosownie do art. 34 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r., jeżeli formalności przewidzianych w art. 20 ust. 1 i 4 oraz w art. 21, 23 i 31 rozporządzenia wykonawczego nie można było dopełnić w trakcie pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż Państwo właściwe, instytucja właściwa zwraca, na wniosek pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek poniesione koszty, zgodnie ze stawkami stosowanymi przez instytucję miejsca pobytu (ust. 1); Instytucja miejsca pobytu udziela instytucji właściwej, na jej wniosek, niezbędnych informacji dotyczących tych stawek. Jeżeli instytucja miejsca pobytu i właściwa instytucja związane są umową, przewidującą bądź rezygnację z jakichkolwiek zwrotów, bądź zwrot zryczałtowany dotyczący świadczeń udzielonych zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i art. 31 rozporządzenia, instytucja miejsca pobytu przekazuje ponadto właściwej instytucji kwoty, którą należy zwrócić zainteresowanemu zgodnie z przepisami ust. 1 (ust. 2); W przypadku, gdy chodzi o poważne kwoty, właściwa instytucja może wypłacić zainteresowanemu właściwą zaliczkę, gdy zwróci się on do niej z wnioskiem o zwrot (ust. 3). Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, właściwa instytucja może przystąpić do zwrotu poniesionych kosztów, według stosowanych przez nią stawek zwrotu, pod warunkiem, że te stawki pozwalają na zwrot, że kwota tych kosztów nie przekracza kwoty określonej przez Komisję Administracyjną i że pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek lub emeryt lub rencista wyraził zgodę na zastosowanie wobec niego tego przepisu. W żadnym przypadku kwota zwrotu nie może przekroczyć kwoty poniesionych wydatków (ust. 4). Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego pobytu nie przewiduje stawek zwrotu, właściwa instytucja może dokonać zwrotu przewidzianego w ust. 4 bez konieczności uzyskania zgody zainteresowanego. W żadnym przypadku wysokość zwrotu nie może przekraczać wysokości rzeczywiście poniesionych kosztów (ust. 5). Jak wskazał organ kierowanie osób ubezpieczonych na leczenie poza granicami kraju odbywa się zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. z 2007 r. Nr 249 poz. 1867 ze zm.). Rozporządzenie to określa tryb składania i rozpatrywania oraz wzór wniosku o wydanie zgody przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na: 1) przeprowadzenie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) leczenia lub badań diagnostycznych, które przeprowadza się w kraju, w sytuacji, gdy zainteresowany nie może być w Polsce poddany leczeniu w terminie zwykle niezbędnym dla uzyskania leczenia; 2) przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju; 3) kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych w innym państwie członkowskim UE/EFTA. W celu uzyskania zgody na przeprowadzenie leczenia w w/w sytuacjach należy złożyć do Prezesa Funduszu za pośrednictwem oddziału wojewódzkiego NFZ stosowny wniosek, którego wzór określa wymienione rozporządzenie. W wyniku pozytywnego rozpatrzenia takiego wniosku i uzyskania zgody Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, ubezpieczony otrzymuje formularz E 112, który stanowi zaświadczenie uprawniające go do korzystania w innym państwie z leczenia lub badań diagnostycznych. Jak podniósł organ odwoławczy skarżący otrzymał refundację kosztów leczenia przeprowadzonego w K. w Niemczech w dniach [...] czerwca 2007 r., gdyż takie świadczenie opieki zdrowotnej zostało zakwalifikowane jako niezbędne z przyczyn medycznych. Natomiast leczenie odbyte przez skarżącego w omawianej klinice w dniach [...] marca 2008 r., polegające na usunięciu oleju silikonowego z oka, było planowane, a zatem nie ma do niego zastosowania art. 34 rozporządzenia wykonawczego Rady (EWG) Nr 574/72. Tym samym niemożliwy jest zwrot poniesionych kosztów leczenia. Ponadto, według organu, przeprowadzone w Niemczech usunięcie oleju silikonowego z oka mogło zostać przeprowadzone w wielu ośrodkach okulistycznych w Polsce w dopuszczalnym czasie oczekiwania. Skarżący, pomimo takiej możliwości, poddał się leczeniu w Niemczech, bez uzyskania zaświadczenia E112 oraz zachowania procedury jego uzyskania, określonej przez powołane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wniosku do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju (Dz. U. Nr 279, poz. 2769). Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. który, jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił. Generalną zasadą obowiązującą w przypadku leczenia poza granicami kraju, jak podniósł Sąd pierwszej instancji, jest konieczność uprzedniego uzyskania zgody właściwego organu (Prezesa NFZ) na takie leczenie. Dopiero w przypadku udzielenia wspomnianej zgody Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje koszty leczenia. Tylko w sytuacji przewidzianej w art. 22 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 w zw. z art. 34 rozporządzenia wykonawczego Nr 574/72 możliwe jest przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju bez wcześniejszego uzyskania zgody właściwego organu, a następnie uzyskanie zwrotu - na wniosek osoby, która poddała się leczeniu - poniesionych kosztów leczenia. Jednak jest to dopuszczalne tylko wówczas, gdy w trakcie pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego zaistniała potrzeba niezwłocznego przeprowadzenia leczenia i nie było możliwe dopełnienie formalności w trakcie tego pobytu. Taka sytuacja nie zaszła w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego co do planowego charakteru spornego leczenia. I tak, jak wynika z karty informacyjnej z pobytu skarżącego w klinice w Niemczech w czerwcu 2007 r., zalecono wówczas wypuszczenie oleju silikonowego z oka za 9 miesięcy. Leczenie odbyte w 2008 r. było zatem leczeniem planowanym, o konieczności przeprowadzenia którego skarżący wiedział już w czerwcu 2007 r. Nie zachodził więc tutaj stan nagły, który zaistniał w trakcie pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego UE lub EFTA. Zwrot poniesionych przez ubezpieczonego kosztów leczenia przysługuje natomiast tylko wówczas, gdy świadczenie lecznicze stało się "niezbędne z przyczyn medycznych podczas pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego" i nie było możliwe wcześniejsze dopełnienie wymaganych formalności (a więc uzyskanie zgody Prezesa NFZ i formularza E 112). Nie zachodził w omawianym przypadku również stan nagły, o którym jest mowa w art. 3 pkt 8 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, do której odsyła art. 5 ust. 33 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z tych względów Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że przed podjęciem spornego leczenia skarżący winien był, a czego nie uczynił, wystąpić do Prezesa NFZ o wydanie zgody na kontynuację leczenia w Niemczech, bądź poddać się leczeniu w Polsce. Skoro zatem omawianego leczenia nie można było zakwalifikować jako leczenia udzielonego w okolicznościach określonych w art. 22 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71, prawidłowo organy uznały, iż w sprawie nie mógł mieć zastosowanie art. 34 rozporządzenia wykonawczego z dnia 21 marca 1972 r. Nr 574/72. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych organy administracji publicznej mogą działać tylko w granicach prawa (art. 6 k.p.a.). Organy te mają więc tylko takie uprawnienia, jakie wynikają z aktów normatywnych. Żaden zaś przepis ustawy nie przyznaje osobom ubezpieczonym prawa do żądania zwrotu środków poniesionych na opiekę zdrowotną poza systemem powołanej ustawy. Od powyższego wyroku skargę skarżący wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie: • art. 68 Konstytucji RP przez uznanie, że skarżący nie ma prawa do kontynuowania leczenia w kraju Unii Europejskiej bez uprzedniej zgody Prezesa NFZ pomimo wskazań lekarskich i po pozytywnym wyniku pierwszej operacji i konieczności przeprowadzenia drugiej operacji u skarżącego, • art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez uznanie, że druga operacja u skarżącego, przeprowadzona w dniach [...] marca 2008 r., była kontynuacją leczenia przebytego w dniach [...] czerwca 2007 r., jednakże nie miała ona charakteru nagłego, lecz była to operacja planowana, gdyż skarżący znał jej termin, a co za tym idzie skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów leczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przypomniał historię leczenia. I tak, przebywając w Niemczech, skarżący doznał uszkodzenia oka i w efekcie poddany został operacji podczas pobytu w klinice w dniach [...] czerwca 2007 r. Udzielone skarżącemu świadczenie medyczne zostało zakwalifikowane jako niezbędne z przyczyn medycznych i dlatego otrzymał on refundację kosztów leczenia. Procedura przyznania refundacji kosztów leczenia zakończyła się po roku starań i ostatecznie koszty te skarżący otrzymał we wrześniu 2008 roku. Po przeprowadzeniu operacji skarżący został poinformowany, że w jego przypadku konieczna będzie druga operacja, która może być przeprowadzona za 9 miesięcy. Taką też operację wykonano u skarżącego w dniach [...] marca 2008 r. Procedura refundacji kosztów leczenia za pierwszą operację nadal była prowadzona i skarżący nie był w stanie przewidzieć jej wyniku, a mianowicie czy otrzyma refundację kosztów, czy też nie. I tak, decyzją z dnia [...] września 2008 r. skarżącemu przyznano uprawnienie do otrzymania zwrotu kosztów za pierwszą operację, a więc po upływie wyznaczonego terminu drugiej operacji. Nie sposób więc twierdzić, że skarżący mógł cokolwiek planować w sprawie terminu spornej operacji. Jak wywodzi skarga kasacyjna przebyta przez skarżącego operacja oka ze względów medycznych przeprowadzana jest w dwóch etapach. Takie są obecne standardy leczenia uszkodzenia oka i są one niezależne od decyzji ubezpieczonego. Dopiero druga operacja zagwarantowała pomyślny efekt pierwszej operacji. Dlatego niewłaściwe jest stanowisko organu, że drugi zabieg należało wykonać w Polsce. Wskazane przepisy prawa nie przewidują dla kontynuacji leczenia przesłanki nagłości zdarzenia. Brak przedłożenia formularza E 112 nie może dyskwalifikować refundacji kosztów leczenia, gdyż jest to brak formalny, usuwalny i to organ winien wezwać skarżącego do usunięcia tego braku w określonym terminie. Termin do złożenia formularza E 112 nie jest ani terminem zawitym, ani terminem przedawnienia, dlatego też stanowisko Sądu oraz Prezesa NFZ jest błędne i niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W niniejszej sprawie, co wymaga podkreślenia, skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej na wspomnianym wyżej zarzucie wywiera ten skutek, że w sprawie są miarodajne wszystkie ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji. Skazana jest zatem na niepowodzenie próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji przez zarzut naruszenia prawa materialnego, stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie 2, str. 373). Taka zaś sytuacja ma miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, gdyż w rzeczy samej skarga kasacyjna polemizuje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji, podzielającymi stanowisko organów. Dotyczy to w szczególności istotnej dla sprawy kwestii, którą przesądzono na niekorzyść skarżącego, a mianowicie że sporny zabieg przeprowadzony w omawianej klinice w Niemczech dniach [...] marca 2008 r. był przypadkiem leczenia planowanego, o konieczności którego skarżący wiedział już w czerwcu 2007 r. W odniesieniu do skarżącego, jak ustalił Sąd pierwszej instancji, a czego skutecznie nie podważyła skarga kasacyjna, bo nie zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, nie zachodził więc stan nagły, uzasadniający leczenie, zaistniały w trakcie pobytu skarżącego na terytorium innego państwa członkowskiego UE lub EFTA, który uzasadniałby zwrot kosztów leczenia, z uwagi na nagłość przypadku i niezbędność przeprowadzenia leczenia. Ponadto w obowiązującym trybie, bo nie postawiono zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarga kasacyjna nie zakwestionowała ustalenia przyjętego przez Sąd pierwszej instancji co do możliwości przeprowadzenia w kraju spornego zabiegu. Skoro zatem w skardze kasacyjnej nie podważono istotnych dla wyniku sprawy ustaleń Sądu pierwszej instancji, o których wyżej mowa, Sąd pierwszej instancji nie naruszył zarzucanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w myśl którego odwołanie od decyzji wydanej w sprawach, o których mowa w ust. 1, wnosi się do Prezesa Funduszu w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania. Powyższa regulacja ma charakter przepisu kompetencyjnego, a więc nie dotyczy istoty sprawy. Zresztą, przepisu tego nie mógł naruszyć organ odwoławczy, skoro, zgodnie ze swymi kompetencjami, rozpoznał odwołanie. Skarga kasacyjna, o czym była już mowa, zarzuciła także naruszenie art. 68 Konstytucji RP. Jednakże w skardze kasacyjnej nie sprecyzowano, który z pięciu ustępów tego artykułu został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Uniemożliwia to skontrolowanie zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Nie jest bowiem rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego czynienie ustaleń, jaki przepis prawa mógł naruszyć Sąd pierwszej instancji, gdyż wskazanie takiego przepisu jest powinnością kasatora (art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W tym stanie sprawy skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.).