II OSK 1150/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer /spr./ Protokolant asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w S. oraz W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 81/09 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oraz rozbudowę oraz zatwierdzenie projektu zamiennego oddala skargi kasacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009r. sygn. akt II SA/Gd 81/09, po rozpoznaniu skargi W. B., na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, rozbudowę oraz zatwierdzenie projektu zamiennego w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...], w pkt II określi, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane, w pkt III zasądził od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego W. B. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. zmienił ostateczną decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oraz rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P. w S. w zakresie określonym w projekcie zamiennym dołączonym do wniosku inwestora, zatwierdził projekt zamienny i udzielił A. J. pozwolenia na budowę w zakresie przewidzianym projektem zamiennym z jednoczesnym stwierdzeniem, że pozostałe ustalenia i warunki zawarte w decyzjach z dnia [...] kwietnia 2005r. i [...] września 2007r. pozostają bez zmian. Decyzja została wydana na podstawie art.155 Kpa oraz art.36a ust.1 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od decyzji złożyli W. B. oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. w S. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2008r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na wniosek z dnia 30 sierpnia 2004r. E. i T. G. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego położonego przy ul.P w S., działka nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2007r. Prezydent Miasta S. przepisał pozwolenie na budowę na A. J. Po złożeniu wniosku przez A. J. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu zamiennego wydana została opisana wyżej decyzja z dnia [...] sierpnia 2008r. Organ II instancji stwierdził, że na wniosek autora projektu zamiennego wyłączył A. K. – Kierownika Oddziału Gospodarki Przestrzennej i Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania do decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2008r. Podano, że wydanie przez organ I instancji pozwolenia na budowę poprzedzone zostało w oparciu o przepisy art.32 ust.4 i art.35 ust.1 Prawo budowlane oceną poprawności złożonego wniosku. Wskazano, że przedmiotowy budynek leży na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr XXXVI/622/200 Rady Miasta Sopotu z dnia 27 kwietnia 2006r. Położony jest na obszarze zakwalifikowanym do terenu U/M – zabudowy usługowej z dopuszczeniem lokali mieszkalnych powyżej parteru budynku z wyjątkiem budynku przy ul. P. Ustalenia planu dla przedmiotowego budynku w punkcie 6.1b oraz 7.1f przewidują rekompozycję lub likwidację budynku. Zgodnie z § 14 pkt 1.9 planu, rekompozycja jest to zmiana formy zespołu lub budynku ( kompozycji elewacji i/lub materiałów, formy dachu) z dostosowaniem do ustaleń zawartych w planie. Organ odwoławczy stwierdził, że dołączony do wniosku projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia, przedłożony projekt spełnia warunki określone w art.35 ust.1 pkt 1 i 2, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art.32 ust.4 ustawy prawo budowlane. Projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do odwołań organ uznał za pozbawione podstaw zarzuty dotyczące przekroczonej powierzchni zabudowy, zbyt małej powierzchni biologicznie czynnej i o zabudowie na granicy działki. Przedmiotowy budynek zrealizowany wiele lat temu zlokalizowany został na granicach działek i posiada otwory okienne. W ścianach zewnętrznych umieszczono jedynie otwory naświetlające (lukswery). jednocześnie organ stwierdził, że zawarte w planie ustalenia dotyczą nowoprojektowanych obiektów. Organ uznał, że zastrzeżenia dotyczące decyzji Konserwatora Zabytków Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008r. nie są przedmiotem tego postępowania. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. B. Skarżący zarzucił naruszenie art.35 ust.1 pkt 1 oraz art.36 a ust.1 i 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w ocenie skarżącego projekt nie jest zgodny z tym planem. Nadto zarzucił naruszenie art.35 ust.1 pkt 3 i art.39 ust.3 Prawa budowlanego spowodowany brakiem postanowienia wojewódzkiego konserwatora zabytków zawierającego opinię dotyczącą zamierzonej inwestycji. Wskazując na te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnicząca w postępowaniu Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. w S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji z uwagi na sporządzenie projektu budowlanego przez A. K.- Kierownika Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G., okoliczność ta uzasadniała wyłączenie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, opisanym we wstępie wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009r. uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na treść art. 36 a ust.1 , art.35 ust.1, ust.4, oraz art.32 ust,4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Nadto przypominał, ze pierwotne pozwolenie na budowę z dnia 25 kwietnia 2005r., które dotyczyło przebudowy i rozbudowy parterowego domu jednorodzinnego, wydane zostało na podstawie decyzji z dnia 7 czerwca 2002r. ustalającej warunki zabudowy. W dniu 10 sierpnia 2006r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miasta Sopotu uchwałą Nr XXXVI/622/2006 z dnia 27 kwietnia 2006r. Plan ten nie miał wpływu na decyzję z dnia 25 kwietnia 2005r. i w oparciu o tę decyzję inwestor mógł realizować budowę w zakresie wynikającym z zatwierdzonego nią projektu budowlanego. Jednak pozwolenie na budowę zostało przepisane na nowego inwestora, który następnie wniósł o zmianę tej decyzji i udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z zmienionym projektem tj. budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym, zawierającym trzy lokale mieszkalne. W tej sytuacji organ orzekający w sprawie zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na budowę winien był dokonać oceny zgodności projektu budowlanego zmienionego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest co do zasady zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd odwołał się do treści planu, który przewiduje na tym terenie budynki o wysokości od 3 do 4 kondygnacji nadziemnych, oraz jako funkcję zabudowę usługową z dopuszczeniem funkcji mieszkalnych powyżej parteru budynków z wyjątkiem budynku przy ul. P., dla którego dopuszcza się funkcję mieszkalną również na parterze. Nadto w odniesieniu do tego konkretnego budynku plan przewiduje rekompozycję lub likwidację, w ocenie Sądu zapis ten oznacza, że do właściciela budynku należy wybór czy zostanie on poddany rekompozycji, czy zlikwidowany. Skoro zatem właściciel zdecydował się na rekompozycję, to zamierzenie takie jest co do zasady zgodne z treścią obowiązującego planu. Jednak zdaniem Sądu I instancji, organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w należyty sposób stwierdzając, że pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące przekroczonej powierzchni zabudowy, zbyt małej powierzchni biologicznie czynnej. jednocześnie organ stwierdził, że zawarte w planie ustalenia dotyczą nowoprojektowanych obiektów. Sąd stwierdził, że istotnie ustalenia przedmiotowego planu dotyczące powierzchni biologicznie czynnej, która powinna wynosić nie mniej niż 50%, a nawet zalecane jest zwiększenie do 60%, mogą mieć zastosowanie wyłącznie do inwestycji realizowanych na podstawie tego planu. W odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego objętego zamiennym projektem budowlanym powyższy wymóg nie miałyby zastosowania jedynie w sytuacji, gdyby zmiana nie pociągała za sobą zmiany projektu zagospodarowania działki w stosunku do zakresu wynikającego z pierwotnego pozwolenia na budowę. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że projekt zamienny nie zmienia istniejącego i zrealizowanego obrysu budynku. Tym czasem z treści pierwotnego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 275 m2, powierzchnia zabudowy 149,64 m2, natomiast powierzchnia biologicznie czynna 125,36 m2 co stanowi 45 %. Wielkość ta odpowiada treści decyzji o warunkach zabudowy przewidującej 40% powierzchni biologicznie czynnej. Natomiast z zamiennego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 234m2, powierzchnia zabudowy 151,67 m2, natomiast powierzchnia terenów biologicznie czynnych 82m2, co stanowi 35%. Powyższe okoliczności nie zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie wyjaśnione, o stanowi naruszenie art.7,75 § 1 kpa W ocenie Sądu I instancji nie jest zasadny podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art.39 ust.3 Prawa budowlanego polegający na braku opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zgodnie z art.39 ust.1 Prawa budowlanego , prowadzenie robót budowlanych w obiekcie wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Natomiast art. 39 ust.3 dotyczy obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wówczas pozwolenie na budowę wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze zabytkowym, tj. zespole urbanistyczno-krajobrazowym miasta S., który został wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] lutego 1979r. W takiej sytuacji wymagane było uzyskanie przez inwestora pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, takie pozwolenie zostało uzyskane. Mianowicie do projektu budowlanego dołączona została decyzja Konserwatora Zabytków Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008r. wydana na podstawie art.39 ust.1 Prawa budowlanego. Sąd I instancji wskazał, że w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stwierdzono, że przedłożony przez inwestora zamienny projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że poza pozwoleniem zawartym w decyzji Konserwatora Zabytków Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008r., brak jest innych uzgodnień tego projektu. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że teren objęty planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w przeważającej części w obszarze pasa nadbrzeżnego brzegu morskiego. Zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej zmiany sposobu użytkowania i zagospodarowania terenu położonego w obrębie pasa nadbrzeżnego brzegu morskiego należy uzgodnić z właściwym terytorialnie organem administracji morskiej. Art.37 ust.3 powołanej ustawy stanowi, że ....decyzje o pozwoleniu na budowę ....wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Z treści planu wynika, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenie pasa ochronnego. Zamienny projekt budowlany nie został natomiast uzgodniony z dyrektorem właściwego urzędu morskiego, co stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ I instancji błędnie przywołał jako podstawę rozstrzygnięcia art.155 kpa, który nie ma zastosowania do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. podstawę wydania decyzji stanowi art.36a ust.1 Prawa budowlanego będący przepisem szczególnym w rozumieniu art.163 kpa. W ocenie Sądu prawidłowo został wyłączony od rozpatrzenia niniejszej sprawy w postępowaniu odwoławczym autor projektu budowlanego A. K. pełniący funkcję Kierownika Oddziału Gospodarki Przestrzennej i Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. Wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania brak było podstaw, aby z tego powodu w niniejszej sprawie podlegał wyłączeniu organ I instancji na podstawie art.25 § 2 kpa Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. B., oraz drugą skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. w S. Skargę kasacyjną W.B. oparł o przepis art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art.141 § 4 tej ustawy , przez brak wyjaśnienia stronie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego jej stanowisko jest prawidłowe bądź nie prawidłowe. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego na ternie na którym znajduje się przedmiotowy budynek powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 40%, zaś powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 50%. Pozwolenie na budowę, wydane w tej sprawie rygorów tych nie uwzględnia, zaś Wojewoda Pomorski wyraził pogląd, że zasady te dotyczą tylko nowoprojektowanych obiektów. Tym czasem okoliczność ta nie wynika z treści planu. Skarżący kasacyjnie podniósł także, że w planie przyjęto iż przedmiotowy budynek będzie poddany rekompozycji lub likwidacji, co wyklucza rozbudowę tego budynku. Wskazał, że planie określono budynek ten jako substandardowy i ustalono, że tego rodzaju budynki będą likwidowane, zaś na terenie powstałym po likwidacji zostaną utworzone miejsca postojowe. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do tych zarzutów zawartych w skardze, nie wyjaśnił czy są one prawidłowe bądź nieprawidłowe, tym samym uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało z naruszeniem art.141 § 4 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej, zarzucono wyrokowi Sądu I instancji naruszenie: 1. art.25 § 1 kpa, poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wyłączenia Prezydenta Miasta S. od rozpoznania sprawy, co miało wpływ na treść dokonanego rozstrzygnięcia, 2. przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na jakiej podstawie Sąd uznał, że niezachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie Prezydenta Miasta S. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie pkt 1 podniesiono, że wydanie przez Wojewodę Pomorskiego postanowienia na podstawie którego A.K. – pełnomocnik strony postępowania A. J. – został wyłączony od rozpoznania złożonego w sprawie odwołania, potwierdza podnoszone przez skarżącą fakty, że wynik sprawy wpływał na interesy majątkowe kierownika jednostki bezpośrednio nadrzędnej nad organem wydającym decyzję – Prezydentem Miasta S. Odnośnie pkt 2 w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z akt sprawy wynika, że osoba Kierownika Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego jest tożsama z pełnomocnikiem strony postępowania A.J. A.K. w dacie wydawania przez Prezydenta Miasta S. decyzji w sprawie pełnił funkcję o jakiej mowa w art.25 § 2 kpa co powoduje nakaz wyłączenia Prezydenta Miasta S. od rozpoznania sprawy. A. K. łączyła w omawianym czasie umowa zlecenia i w ramach tego stosunku prawnego działał w sprawie w imieniu i na rzecz strony prowadzonego postępowania administracyjnego. Prowadzenie takiej działalności miało na celu wzbogacenie majątku osoby prowadzącej działalność i przez sam ten fakt dotyczy interesów majątkowych takiej osoby w tym wypadku Kierownika Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego, tym samym spełniony była norma zawarta w przepisie art. 25 § 2 kpa, a mimo to nie została zastosowana. Wysuwane w tym przedmiocie zarzuty wyrażone w załączniku do protokołu rozprawy nie znalazły wyrazu w sporządzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uzasadnieniu wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art.174 p.p.s.a.. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art.174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Podstawą skargi kasacyjnej może być również zgodnie z art.174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W. B. skargę kasacyjną oparł o przepis art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art.141 § 4 tej ustawy przez brak wyjaśnienia stronie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego jej stanowisko jest prawidłowe bądź nie prawidłowe. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wbrew temu co podnosi skarżący kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku odniósł się do podnoszonych w zarzutach zagadnień. Odnosząc się do wielkości powierzchni zabudowy działki i powierzchni działki biologicznie czynnej , Sąd I instancji stwierdził, że ustalenia przedmiotowego planu dotyczące powierzchni biologicznie czynnej, która powinna wynosić nie mniej niż 50%, a nawet zalecane jest zwiększenie do 60%, mogą mieć zastosowanie wyłącznie do inwestycji realizowanych na podstawie tego planu. W odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego objętego zamiennym projektem budowlanym powyższy wymóg nie miałyby zastosowania jedynie w sytuacji, gdyby zmiana nie pociągała za sobą zmiany projektu zagospodarowania działki w stosunku do zakresu wynikającego z pierwotnego pozwolenia na budowę. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że projekt zamienny nie zmienia istniejącego i zrealizowanego obrysu budynku. Tym czasem z treści pierwotnego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 275 m2, powierzchnia zabudowy 149,64 m2, natomiast powierzchnia biologicznie czynna 125,36 m2 co stanowi 45 %. Wielkość ta odpowiada treści decyzji o warunkach zabudowy przewidującej 40% powierzchni biologicznie czynnej. Natomiast z zamiennego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 234m2, powierzchnia zabudowy 151,67 m2, natomiast powierzchnia terenów biologicznie czynnych 82m2, co stanowi 35%. Powyższe okoliczności nie zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie wyjaśnione, o stanowi naruszenie art.7,75 § 1 kpa. To te okoliczności m.in. spowodowały uwzględnienie skargi W. B. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Odnosząc się do drugiego zarzutu skarżącego kasacyjnie, który podniósł, że w planie przyjęto iż przedmiotowy budynek będzie poddany rekompozycji lub likwidacji, co wyklucza rozbudowę tego budynku, a nadto jako budynek substandardowy powinien być zlikwidowany, zaś na terenie powstałym po likwidacji powinny być utworzone miejsca postojowe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do powyższych zarzutów. Sąd I instancji prawidłowo wskazał na treść § 14 pkt 1.9 planu zgodnie z którym, rekompozycja jest to zmiana formy zespołu lub budynku ( kompozycji elewacji i/lub materiałów, formy dachu) z dostosowaniem do ustaleń zawartych w planie. Sąd odwołał się do treści planu, który przewiduje na tym terenie budynki o wysokości od 3 do 4 kondygnacji nadziemnych, z funkcją zabudowy usługową z dopuszczeniem funkcji mieszkalnych powyżej parteru budynków z wyjątkiem budynku przy ul. P., dla którego dopuszcza się funkcję mieszkalną również na parterze. Nadto w odniesieniu do tego konkretnego budynku plan przewiduje rekompozycję lub likwidację, w ocenie Sądu zapis ten oznacza, że do właściciela budynku należy wybór czy zostanie on poddany rekompozycji, czy zlikwidowany. Skoro zatem właściciel zdecydował się na rekompozycję, to zamierzenie takie jest co do zasady zgodne z treścią obowiązującego planu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pokreślenia wymaga, że zgodnie z § 14 pkt 1.9 planu dekompozycja to zmiana formy zespołu lub budynku z dostosowaniem do ustaleń zawartych w planie. Słusznie zatem Sąd I instancji odwołał się do treści planu, który określa jakie budynki przewidziane są na tym terenie mając na uwadze kryterium wysokości i kryterium funkcji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.141 § 4 p.p.s.a. dotyczący uzasadnienia wyroku jest niezasadny, albowiem Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do podnoszonych zarzutów. Natomiast w skardze kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej, zarzucono wyrokowi Sądu I instancji naruszenie: przepisu art.25 § 1 kpa, poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wyłączenia Prezydenta Miasta S. od rozpoznania sprawy (nie precyzując, czy przedmiotem naruszenia jest pkt 1, czy pkt 2 § 1, natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieść, że zarzuty dotyczą pkt 2 ), co miało wpływ na treść dokonanego rozstrzygnięcia, oraz przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na jakiej podstawie Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie Prezydenta Miasta S. Skarżący kasacyjnie nie odwołał się do art. 174 p.p.s.a. , który to przepis reguluje podstawy skargi kasacyjnej. Mając jednak na uwadze wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art.25 § 1 kpa oraz art.141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że podstawą skargi kasacyjnej jest art.174 pkt 2 p.p.s.a. , który to przepis stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo skontrolował działanie organu polegające na wyłączeniu od rozpatrzenia niniejszej sprawy w postępowaniu odwoławczym autora projektu budowlanego A. K., który pełnił funkcję Kierownika Oddziału Gospodarki Przestrzennej i Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. Prawidłowe jest również stanowisko Sądu I instancji, iż wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania brak było podstaw, aby z tego powodu w niniejszej sprawie podlegał wyłączeniu organ I instancji na podstawie art.25 ust.2 kpa.( powinno być art. 25 § 1 pkt 2 Kpa). Zgodnie z art. 25 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art.24 p 1 pkt 2 i 3. Z powyższego przepisu wynika, że pojęcie "sprawa dotycząca interesów majątkowych" osoby wymienionej w art.25 § 1 pkt 2 należy wiązać z pojęciem "interesu prawnego lub obowiązku", o którym mowa w art.28 kpa. Jest to zatem sprawa rozstrzygana w drodze decyzji, dotycząca interesu prawnego lub obowiązku tej osoby, która wskutek tego jest stroną postępowania administracyjnego. Przenosząc te rozważania na niniejszą sprawę należy stwierdzić, że A. K. nie był stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta S., tym samym nie została spełniona ustawowa przesłanka wyłączenia organu określona w art.25 § 1 kpa. Natomiast odrębnym zagadaniem jest wyłączenie pracownika organu administracji, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Takie stanowisko zajął Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, aczkolwiek można rozważać, czy w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji dostatecznie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia , jednak uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art.174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przedstawionych względów skargi kasacyjne podlegały oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.