I OZ 892/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 25 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 528/09 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2009r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2009r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał w żaden sposób, że w związku z jej wykonaniem zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył skarżący podnosząc, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji – zachodzą okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał on, że skierowanie na badania lekarskie może wyrządzić mu znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem nie ma on zaufania służby zdrowia i jego zdaniem badanie takie może zostać przeprowadzone w sposób nieprawidłowy co z kolei może spowodować pozbawienie go prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych. W konkluzji zażalenia skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo zastosował art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), nie uwzględniając wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Wałeckiego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w sprawie skierowania na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. B. składając skargę na powołaną na wstępie decyzję wniósł o jej wstrzymanie podnosząc, że jej wykonanie narazi go na niepowetowaną szkodę, a jednocześnie "naruszone zostaną jego prawa do rzetelnego i sprawiedliwego postępowania". Ograniczenie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie daje podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. (post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., II FZ 666/06). Istotnym jest przy tym, że przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia przez stronę wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji gdy nie można sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia prawa. Podnieść należy, że skarżący wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie wskazał w nim okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak nie sposób uznać, aby "brak zaufania skarżącego do służby zdrowia" i związana z tym "możliwość bezpodstawnego pozbawienia go prawa do powadzenia pojazdów mechanicznych" stanowiły podstawę do wstrzymania wykonania decyzji. Strona skarżąca powołując w uzasadnieniu określone okoliczności, powinna uprawdopodobnić ich wystąpienie, czego w niniejszej spawie nie uczyniła. Reasumując powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie odpowiada prawu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.