II SA/Ol 490/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2009r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Kierownik Oddziału Środowiska i Gospodarki Wodnej Urzędu Wojewódzkiego w O., działając z upoważnienia Wojewody, określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej Nr "[...]" na odcinku S. J. – G., od km ok. 112+000 do km ok. 123+728 - według wariantu 1, natomiast na odcinku od węzła "[...]" do ok. km 119+500 – według wariantu 2, realizowanego na terenach gmin G. i O., województwo w.. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 20 listopada 2007r. Pismem z dnia 7 kwietnia 2009r. Stowarzyszenie A zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się jej unieważnienia. Podnieśli, że wymieniona decyzja potwierdza nieprawdę, jest niezgodna z interesem społecznym i publicznym. Ponadto otwiera drogę do realizacji inwestycji mogącej skutkować klęską ekologiczną w regionie oraz drastycznym pogorszeniem warunków bytowania stałych mieszkańców i okresowo wypoczywających tam osób. W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w związku z przedmiotową decyzją nie toczy się obecnie żadne postępowanie administracyjne. Nawiązując do argumentów skargi, organ podniósł, iż obawy Stowarzyszenia są bezpodstawne. Podał też, iż zapewniono społeczeństwu udział w toczącym się postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Przede wszystkim zasadnym jest zauważyć, iż z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Stowarzyszenie A uczestniczyło na prawach strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organizacja ta pismem z dnia 19 października 2006r. zgłosiła wniosek o opracowanie innego wariantu rozbudowy drogi i o opracowanie ekspertyz ekologicznych. Następnie jej przedstawiciele uczestniczyli w dniu 27 października 2006r. w konsultacjach społecznych. Stowarzyszenie nie zgłosiło jednak chęci uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony, do czego obligował obowiązujący wówczas przepis art. 33 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też w skrócie jako p.p.s.a.), zasadą jest, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym stosownie do art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), stanowiącego lex specialis w stosunku do wyżej zacytowanej regulacji - organizacji ekologicznej służy skarga do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Przepis ten zatem uprawnia organizację ekologiczną do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nawet, gdy nie występowała ona na prawach strony w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Unormowanie to nie określa terminu dla wniesienia skargi przez organizację ekologiczną do sądu, co nie oznacza, iż prawo do wniesienia skargi w tym zakresie może być zrealizowane w każdym czasie. Wobec braku unormowania przez ustawodawcę odrębnego trybu wniesienia skargi na podstawie wskazanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zastosowanie mają ogólne zasady zaskarżenia działalności organów administracji publicznej, ustanowione w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 53 § 1, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Określając termin wniesienia skargi, powyższy przepis wyznacza początek jego biegu jedynie w wypadku doręczenia rozstrzygnięcia skarżącemu. Nie wskazuje natomiast wprost, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu, rozstrzygnięcia tego nie doręczono. Pomimo braku w tym zakresie wyraźnego uregulowania ustawowego należy uznać, że aktualny w tej kwestii jest pogląd wyrażony na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie tego postępowania. Jeżeli z tego uprawnienia nie skorzysta, nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Takie stanowisko jest zgodne z wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Według art. 110 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile Kodeks nie stanowi inaczej. Chodzi o doręczenie decyzji adresatom. Decyzja ostateczna wchodzi w takim wypadku do obrotu prawnego, wywołując skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego (C. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Zakamycze 2005, s. 188). Z akt administracyjnych wynika, iż ostatnim terminem, w jakim zaskarżona decyzja została doręczona jednej ze stron biorących udział w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia był 18 październik 2007r. Poza tym na zasadzie art. 32 ust. 2 Prawo ochrony środowiska, Wojewoda podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji. Obwieszczenia w tym przedmiocie wywieszone były przez okres 14 dni – do 7 listopada 2007r. w Urzędzie Wojewódzkim w O, Urzędzie Gminy w O i G. Żadna ze stron nie wniosła odwołania. W związku z tym zaskarżona decyzja Wojewody stała się ostateczna. Skoro zatem niniejsza skarga została wniesiona dopiero pismem z dnia 7 kwietnia 2009r, a więc przeszło rok po uprawomocnieniu się zaskarżonej decyzji, to nie może budzić wątpliwości, iż jest spóźniona. Z tego też względu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.