II SA/Łd 190/09

Dnia 2 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. A.T.-P. II SA/Łd 190/09 UZASADNIENIE Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo - usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi (centralnego ogrzewania, ciepła technologicznego dla potrzeb wentylacji, węzła cieplnego, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz instalacji chłodu, wodno-kanalizacyjną, elektrycznymi i teletechnicznymi) oraz wewnętrznym układem komunikacyjnym na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...] przy ul. A 137, 139 w P. Organ uznał, że w sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja jest zgodna z prawomocną decyzją z dnia [...] o warunkach zabudowy, projekt posiada wymagane uzgodnienia, zaś inwestor złożył stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi inwestycją na cele budowlane Od powyższej decyzji odwołała się Spółdzielnia Mieszkaniowa "K" zarzucając naruszenie art. 107 § 3 i 4 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w której organ pierwszej instancji nie odniósł się do zastrzeżeń Spółdzielni wniesionych wobec projektowanego zamierzenia budowlanego, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i brak ustaleń co do powodów zmiany stanowiska inwestora w zakresie usytuowania śmietników na nieruchomości, gdzie ma być wybudowany pawilon handlowo-usługowy i wpływu tej zmiany na nieruchomość sąsiednią, będącą we władaniu Spółdzielni, art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez wydanie pozwolenia na budowę nie obejmującego całego zamierzenia inwestycyjnego, a w szczególności podnoszonej przez Spółdzielnię kwestii trwałego skomunikowania pawilonu handlowo-usługowego z osiedlem mieszkaniowym "S", art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane przez lokalizację śmietników w bezpośrednim sąsiedztwie wielorodzinnego budynku mieszkalnego oraz brak trwałego rozwiązania przewidującego skomunikowanie planowanego obiektu z osiedlem mieszkaniowym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 (zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi czy też utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi) powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką, przy czym zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. W rozpoznawanej sprawie w dokumentacji projektowej przewidziano miejsca do gromadzenia odpadów stałych w odległości 3,12 m od granicy z działką sąsiednią, a nadto w odległości 22 metrów od okien i drzwi budynku z pomieszczeniami przeznaczonym na pobyt ludzi. Lokalizacja śmietników nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, a tym samym pozostaje bez istotnego wpływu nieruchomość sąsiednią, bowiem jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu wydania pozwolenia na budowę nie obejmującego całego zamierzenia inwestycyjnego, to jest braku skomunikowania pawilonu handlowo-usługowego z osiedlem mieszkaniowym "S", organ wskazał, ze art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy przypadku, gdy zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt. Tylko w takim przypadku pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem i tylko w takiej sytuacji inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W omawianej sprawie zamierzenie inwestora dotyczy budowy pawilonu wraz z niezbędnymi urządzeniami, która to inwestycja ma mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej z ulicy A poprzez projektowany zjazd. W decyzji o warunkach zabudowy zawarto również zapis, iż w projekcie zagospodarowania nieruchomości w szczególności w przyjętych rozwiązaniach wewnętrznej obsługi komunikacyjnej obiektu należy przewidzieć możliwość docelowego skomunikowania terenu inwestycji z istniejącym układem komunikacyjnym osiedla położonym w sąsiedztwie - od strony północnej, co umożliwi w przyszłości mieszkańcom bezpośredni dostęp do obiektu (z wykluczeniem dostawy towaru). Złożona w organie I instancji dokumentacja projektowa przewiduje również i takie rozwiązanie przyszłościowe, które ma być objęte odrębnym opracowaniem. Jednak decyzja ustalająca warunki zabudowy nie obejmowała tych nieruchomości, inwestor nimi nie dysponował na cele budowlane i dlatego w obecnym postępowaniu inwestor nie mógł uzyskać pozwolenia na budowę takiego zjazdu. Nie zmienia to jednak faktu, iż takie rozwiązanie, jako docelowe, przewidziano. Wojewoda [...] podkreślił, że organ udzielający pozwolenia na budowę nie ma uprawnień do kwestionowania zastosowanych rozwiązań projektowych i ingerowania w nie, a bada jedynie ich zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Same rozwiązania projektowe nie mogą być też narzucane przez organ udzielający pozwolenia na budowę nawet w sytuacji sporu międzysąsiedzkiego czy też wcześniejszych ustaleń czynionych między stronami. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółdzielnia Mieszkaniowa "K" zarzuciła naruszenie art. 7, art.77 w związku z art. 107 § 3 i 4 k.p.a., art. 33 ust. 1 związku z art. 34 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła argumenty zbieżne z argumentami odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 2.06.2009r. pełnomocnik inwestora oświadczył, iż inwestor zawarł już umowę dzierżawy działek, przez które ma przebiegać zjazd na osiedle i trwają prace zmierzające do jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z uregulowań ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej jako p.p.s.a., w tym art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy przewidują wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jednakże nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w hipotezie powyższych wyłączeń. W tej sytuacji zasadniczym zadaniem organu było przeanalizowanie złożonego wniosku oraz załączonych do niego dokumentów pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego. Koniecznym zatem było poczynienie ustaleń warunków dla dokumentacji projektowej w zakresie wymienionym w art. 35 ust. 1 cyt. Ustawy. Wymogi te to szczególności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2), do których należy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz 690 ze zm.), kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Konsekwencją ustalenia, że planowana inwestycja spełnia stawiane jej przez przepisy warunki jest konieczność zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. (art. 35 ust. 4 ustawy). Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organy zadośćuczyniły nałożonemu na nich obowiązkowi, a wydana decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów strony co do umiejscowienia śmietników na działce inwestora wyjaśnić należy, że w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie, czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości w kontekście ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Kwestię umiejscowienia śmietników reguluje powołane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w rozdziale 4. Zgodnie z § 23 ust 1 cyt. rozporządzenia odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką, przy czym zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. W rozpoznawanej sprawie warunki te zostały zachowane. To właśnie przepisy rozporządzenia stanowią jedną z metod zabezpieczenia interesów osób trzecich, poprzez ustanowienie pewnych norm i zasad, które w ocenie ustawodawcy są wystarczające dla zapewnienia stronom procesu inwestycyjnego właściwej ochrony. Co więcej jednak, strona skarżąca nie wyjaśnia w żaden sposób w jaki sposób zgodne z przepisami prawa usytuowanie śmietników wpływa na jej uzasadnione interesy. Sąd ma oczywiście świadomość, że w każdym przypadku usytuowanie instalacji związanych z odpadkami jest kłopotliwe czy też uciążliwe, jednakże, jak już wyżej podkreślono, to ustawodawca zakreślił ramy, które mają tę uciążliwość zminimalizować, przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości realizacji rozmaitych celów inwestycyjnych. Słusznie wprawdzie skarżący podnosi, iż w uzasadnieniu decyzji organy nie wskazały , na jakiej podstawie ustaliły, iż śmietniki usytuowane są w odległości 3,12 m od granicy z działką uczestnika oraz 20 m od okien budynku mieszkalnego, niemniej uchybienie to o tyle nie ma znaczenia, że dane te wynikają z załączonej dokumentacji projektowej, w tym z mapy zagospodarowania i mapy zieleni, zawartych w I tomie dokumentacji projektowej. Trafnie natomiast organ przyjął, iż nie ma uprawnień do badania czy i z jakich przyczyn inwestor zmienił miejsce usytuowania śmietników, o ile projekt ich usytuowania odpowiada normom prawa budowlanego. Nie są to kwestie istotne w procesie pozwolenia na budowę. Tak więc zarzut zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i brak ustaleń w tym zakresie nie może odnieść skutku. Odnosząc się do zarzutu w zakresie skomunikowania pawilonu handlowo usługowego z osiedlem mieszkaniowym "S", wyjaśnić należy, że ten rodzaj dostępu do drogi nie był przedmiotem wniosku inwestora i złożonego projektu, a zatem nie mógł być brany pod uwagę przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Nie ulega też wątpliwości, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ również ograniczył się do wskazania konieczności docelowego ustanowienia takiego zjazdu nie uzależniające jednak od jego powstania czy zaplanowania wydania decyzji. Było to swojego rodzaju zalecenie, a nie warunek realizacji inwestycji. Powyższy zjazd zostanie zatem zrealizowany w ramach odrębnego zamierzenia inwestycyjnego inwestora, co potwierdził pełnomocnik strony podczas rozprawy. W tym też znaczeniu, skutku nie mógł odnieść zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 34 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Nie doszło przede wszystkim do naruszenia art. 7, art.. 77 w związku z art. 107 § 3 i 4 k.p.a., bowiem załączona do akt dokumentacja była wystarczająca do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w szczególności nie sposób zarzucić organom dokonania ustaleń noszących cechę dowolności. Pewna lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji została uzupełniona obszernym i szczegółowym uzasadnieniem decyzji organu odwoławczego. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..