VI SA/Wa 2542/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu na M. G. kary pieniężnej w wysokości 66040 zł za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi z działek nr ewid. [...] i [...] na drogę zbiorczą drogi krajowej Nr [...] G. w km 342 + 690 strona prawa w miejscowości D. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 4 maja 2006 r. w czasie patrolowania drogi Nr [...] w km 342 + 690 drogomistrz stwierdził, że w pasie drogowym wykonywane są prace budowlane. Na okoliczność powyższego zdarzenia sporządzona została notatka służbowa oraz w dzienniku dojazdu dróg naniesiono stosowną wzmiankę, z których to dokumentów wynika, że w dniu kontroli wykonane już było koryto pod zjazd oraz ustawione obrzeża betonowe zaś wykonywane prace polegały na naniesieniu podsypki oraz układaniu kostki brukowej betonowej. Prace te wykonywało dwóch pracowników, którzy wskazali, że na wykonanie prac otrzymali zlecenie od M. G., zamieszkałego w Ł., ul. [...]. Drogomistrz otrzymał również numer telefonu do ww. osoby. Po skontaktowaniu się z nią drogomistrz polecił wstrzymanie robót i przywrócenie pasa drogowego do stanu pierwotnego. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, o którym Pan M. G. został powiadomiony pismem z dnia 4 maja 2006 r. W dniu 6 maja 2006 r. została sporządzona i dołączona do akt sprawy dokumentacja zdjęciowa i szkice przedmiotowego zjazdu. W dniu 26 maja 2006 r. odbyły się oględziny zjazdu, w których strona nie uczestniczyła. Na powyższe okoliczności został sporządzony protokół. Z zawartych w nim stwierdzeń wynika, że w km 342 + 690 str prawa drogi Nr [...] w miejscowości D. został wybudowany zjazd publiczny o szerokości 11 metrów, o nawierzchni z kostki brukowej betonowej. Boczne krawędzie zjazdu zabezpieczone zostały obrzeżem betonowym, natomiast w miejscu styku zjazdu z nawierzchnią drogi zbiorczej został ułożony krawężnik. Łączna powierzchnia zajętego pasa drogowego pod wykonany zjazd wynosi 127 m2. Wykonano domiar i dokumentację fotograficzną zjazdu. Pismem z dnia 6 lipca 2006 r. zarządca drogi wystąpił do Urzędu Miasta i Gminy w Ł. o potwierdzenie prawa własności działek nr ew. [...] i [...]. W odpowiedzi Urząd ten pismem z dnia 12 lipca 2006 r. poinformował, że działka nr ew. [...] i działka nr ew. [...] znajduje się w miejscowości D. i obie nieruchomości stanowią własność H. i M. małż. G. W dniu 16 sierpnia 2006 r. strona zapoznała się z aktami sprawy. Sporządzono protokół, w którym zawarte zostały wyjaśnienia dotyczące czasookresu użytkowania przez nią zjazdu i okoliczności związanych z jego modernizacją. Pan M. G. stwierdził, że z powyższego zjazdu korzysta od 1999 r. tj. od momentu otrzymania zezwolenia na budowę budynku magazynowego, a w roku 2006 zjazd został utwardzony przez położenie kostki brukowej celem m.in. zabezpieczenia przewodów i studzienki telefonicznej. Według strony, nie dokonała ona zajęcia pasa drogowego, a jedynie utwardziła wyjazd na drogę publiczną. Do akt sprawy dołączyła decyzję Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy Ł., zezwalającą na użytkowanie budynku magazynowego zrealizowanego na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w D. Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na Pana M. G. karę pieniężną w wysokości 66040 zł za wybudowanie zjazdu z drogi krajowej Nr [...] w km 342 + 690 str. prawa bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Organ wskazał, że wysokość kary pieniężnej za okres od dnia 4 maja 2006 r. do dnia 16 sierpnia 2006 r. obliczono na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. oraz w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w sposób następujący: - stawka opłaty za dzień zajęcia 1 m2 powierzchni drogi krajowej – 0,50 zł - mnożnik z tytułu kary x 10 - ilość dni – 104 - powierzchnia zajętego pasa drogowego – 127 m2. W tym stanie rzeczy kara wyniosła: 127,0 m2 x 0,50 zł x 10 x 104 dni = 66 040 zł. Zdaniem organu, materiał dowodowy w sprawie bezspornie wskazuje, że Pan M. G. wybudował zjazd bez zezwolenia zarządcy a zatem został naruszony art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dlatego też w świetle art. 29 a ust. 1 ww. ustawy organ był zobligowany do pobrania kary pieniężnej w wysokości podanej w decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. G. zarzucił, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a., albowiem z powodu kierowania wezwań pod niewłaściwy adres, nie mógł on aktywnie uczestniczyć w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od powyższego naruszone zostało prawo materialne tj. art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 129, p. 1369) albowiem strona nie zajmowała pasa drogowego, tylko działała zgodnie z art. 30 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że utrzymanie zjazdów należy do właścicieli lub użytkowników gruntów przyległych do drogi. Przepis ten nie wymaga jednak zgody zarządcy. Taka zgoda jest niezbędna tylko w wypadku wykonywania bądź przebudowy zjazdu. Tymczasem w niniejszym stanie faktycznym M. G. poprawił zjazd, który istnieje już prawie 8 lat. W związku z powyższymi uchybieniami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 16 stycznia 2007 r. zgłoszone zostały uzupełniające dowody w postaci zeznań świadków na okoliczność potwierdzenia, że przedmiotowy zjazd na działki nr ew. [...] i [...] położone w D. istniał przed 1999 r. i był utwardzony trelinką. Po przesłuchaniu świadków organ decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 66 040 zł za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi z działek nr ew. [...] i [...] na drogę zbiorczą drogi krajowej Nr [...] G. – W. w km 342 + 690 strona prawa w miejscowości D. bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ powtórzył dotychczas podnoszone argumenty oraz wskazał, że zgłoszone przez M. G. wnioski dowodowe w postaci zeznań świadków nie dały podstaw do uchylenia i zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Świadkowie w osobie Pana T. M. i Pana H. Z. zgodnie przyznali, że w miejscu przedmiotowego zjazdu była droga polna, która służyła za dojazd do działek między P. a trasą [...]. Zjazd miał charakter zjazdu gruntowego, który w latach dziewięćdziesiątych został utwardzony m.in. gruzem. Świadkowie nie wiedzieli, kto ten zjazd wykonał. Prawdopodobnie była to Spółdzielnia R., która wydobywała piasek. Pan T. M. zeznał, że ułożył gruz na dawną drogę polną, która obecnie stanowi zjazd na przedmiotowe działki. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, bezspornym jest, że Pan M. G. dopuścił się wybudowania zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi, albowiem samodzielnie zadecydował o podwyższeniu parametrów technicznych i eksploatacyjnych dotychczasowego nieformalnego zjazdu. Powyższe prace nie miały charakteru utrzymaniowego w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2008 r. Pan M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w sprawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie dokładnego stanu faktycznego sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, - art. 10 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie mu wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, - art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego (np. pominięcie oględzin z udziałem pełnomocnika przedmiotowego zjazdu oraz przesłuchanie skarżącego w charakterze strony), - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie dokładnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, m.in. brak podania przyczyn, dla których organ I instancji odmówił wiarygodności dowodom, złożonym przez skarżącego, np. zeznaniom świadków, co do istnienia spornego "zjazdu" od kilkunastu lat, 2) naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), a m.in. art. 40 ust. 4 w zw. z art. 29, 29a i art. 30 ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat (Dz. U. Nr 129, poz. 1369) przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, co spowodowało wymierzenie skarżącemu kary w wysokości 66040 zł. Uzasadniając skargę strona podniosła, że organ nie wyjaśnił, jaki charakter ma "droga zbiorcza drogi krajowej Nr [...]". Według skarżącego jest to droga wewnętrzna na którą wyjazdy mają wszystkie znajdujące się przy niej posesje, przeważnie przedsiębiorcy. Od wielu bowiem lat grunty te są zabudowane i wszystkie posiadają utwardzone kostkę lub płytą wyjazdy z posesji. Niezależnie od powyższego organ nie ustosunkował się i nie rozważył należycie słusznego interesu skarżącego przy wydawaniu decyzji (art. 7 k.p.a.). Organ uchybił poza tym przepisom postępowania poprzez nienależyte i dogłębne rozpatrzenie materiału dowodowego. Nie poczynił w szczególności żadnych ustaleń, czy w rzeczywistości skarżący wybudował zjazd o parametrach przewidzianych przez prawo. Konsekwencją tych uchybień organu było niesłuszne wymierzenie skarżącemu horrendalnej kary w wysokości 66040 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 24 lutego 2009 r. skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę podniósł, że w niniejszej sprawie nie powinna mieć zastosowania ustawa o drogach publicznych. Trzeba bowiem odróżnić pojęcie "zjazdu" w rozumieniu art. 4 pkt 8 w zw. z art. 29 ustawy o drogach publicznych od pojęcia "dojazdu i dojścia" do posesji, które jest regulowane Prawem budowlanym, a szczególnie przepisami § 14 in. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Rozdział 2 Dojście i dojazdy (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przedmiotową nieruchomość nabył skarżący przed 1999 r. z dostępem do drogi publicznej (dojazdem do posesji). Dojazd ten już wcześniej był wykorzystywany przez byłych właścicieli. Ponieważ skarżący jest przedsiębiorcą i na przedmiotowej posesji prowadzi firmę budowlaną to zgodnie z § 15 ust. 1 cytowanego rozporządzenia miał prawo dostosować sporny dojazd do swoich potrzeb tj. wielkości i ruchu pojazdów ciężarowych, których dojazd do działki jest konieczny. Wykonane przez M. G. prace nie są samowolą budowlaną, gdyż nie stwierdzono kolizji z przepisami prawa budowlanego, o czym świadczy zaniechanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania administracyjnego, o które ubiegał się Generalny Dyrektor. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie jest ona zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie naruszają prawa. Skarżący w niniejszej sprawie podnosi w skardze dwojakiego rodzaju zarzuty tj. o charakterze formalnym, jak i naruszenie prawa materialnego. W pierwszym rzędzie rozpoznaniu Sądu podlegają wskazane w skardze uchybienia przepisom postępowania, albowiem dopiero po stwierdzeniu, że stan faktyczny sprawy został przez organ należycie ustalony zasadne jest rozważanie, czy prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa materialnego. Przechodząc więc do zarzutu pierwszego skargi i wskazanym w nim uchybieniem art. 7 k.p.a., 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Nie można bowiem stawiać zarzutu organowi, iż nie wyjaśnił należycie sprawy a zajętego stanowiska w sprawie nie uzasadnił zgodnie z przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zgromadził obszerny materiał dowodowy w postaci oględzin, dokumentacji fotograficznej, zwracał się do innych organów o ustalenie stanu prawnego działek z których został wykonany zjazd na drogę zbiorczą drogi krajowej nr [...]. Organ uwzględnił również wnioski dowodowe skarżącego i przesłuchał zgłoszonych przez niego świadków. Jak wynika z uzasadnień obu decyzji organ zdał relację z przeprowadzonych czynności i ocenił poszczególne dowody w sprawie. Nie można podzielić również słuszności zarzutu skarżącego o naruszeniu jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz o terminie oględzin skierowane zostało pod błędny adres, jednakże w toku dalszego postępowania skarżący mógł w nim aktywnie uczestniczyć. Z notatki urzędowej drogomistrza z dnia 4 maja 2006 r. wynika, iż przeprowadził rozmowę telefoniczną z M. G., nakazując mu wstrzymanie robót i przywrócenie pasa drogowego do stanu pierwotnego. Po uzyskaniu informacji od Urzędu Miasta i Gminy Ł. (pismo z 12 lipca 2006 r.) odnośnie stanu prawnego działek i o prawidłowym adresie skarżącego, organ pismem z dnia 26 lipca 2006 r. zwrócił się do skarżącego i poinformował go o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. Pismo to skarżący otrzymał i dniu 16 sierpnia 2006 r. zapoznał się z aktami sprawy i złożył stosowne wyjaśnienia co znalazło odzwierciedlenie w protokole sporządzonym przez pracownika organu. Dopiero po tym fakcie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r., która została prawidłowo doręczona skarżącemu, który w ustawowym terminie złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. pismem z 22 września 2006 r. organ zwrócił się do Pana M. G. o przedstawienie takich dokumentów, jak zgoda zarządcy drogi, pozwolenie na budowę, dokumentację techniczną, dziennik budowy lub inne dokumenty świadczące, że zjazd został wybudowany w 1999 r. a wykonywane w 2006 r. prace utrzymaniowe były robotami remontowymi. Na powyższe pismo skarżący odpowiedział, informując organ, że nie budował w 1999 r. zjazdu, gdy nabył działki zjazd już istniał, a ponieważ był zdewastowany skarżący wykonał tylko prace remontowe. Następnie Pan M. G. w piśmie z dnia 20 października 2006 r. prosił organ o przesunięcie terminu rozpatrzenia sprawy. W dniu 29 listopada 2006 r. skarżący wraz z ustanowionym pełnomocnikiem uczestniczył w spotkaniu z pracownikami organu celem uzgodnienia stanowisk w sprawie nałożonej kary pieniężnej (protokół z 29 listopada 2006 r.). Pismem z dnia 16 stycznia 2007 r. skarżący zgłosił wnioski dowodowe w postaci zeznań świadków, które zostały uwzględnione i świadkowie zostali przesłuchani przez organ w obecności pełnomocnika skarżącego. Wprawdzie organ przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. nie poinformował skarżącego o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący był wtedy już reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który miał możliwość wypowiedzenia się na piśmie a poza tym skarżący nie wykazał jakie jeszcze czynności zamierzał dokonać w swojej obronie przed wydaniem decyzji z [...] listopada 2008 r. W tym stanie rzeczy za gołosłowne należy uznać zarzuty skargi o wadliwości przeprowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, która miała wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu skargi, podnoszącego naruszenie prawa materialnego należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika, iż w dniu 4 maja 2006 r. na zlecenie skarżącego były wykonywane prace polegające na kładzeniu kostki brukowej na specjalnie przygotowane podłoże na dotychczas istniejącym nieformalnym zjeździe gruntowym z działek, należących do skarżącego i jego żony na drogę zbiorczą drogi krajowej Nr [...]. Zjazd ten istniał już w momencie nabywania działek przez skarżącego, ale był to zjazd urządzony samowolnie przez właścicieli działek. Brak jest bowiem uprzedniej zgody organu na wykonanie tego zjazdu. Droga zbiorcza, do której prowadzi zjazd jest elementem pasa drogowego drogi krajowej Nr [...]. Na podwyższenie parametrów owego zjazdu skarżący nie uzyskał zezwolenia zarządcy drogi, działając w przekonaniu, że wykonuje prace związane z utrzymaniem istniejącego już zjazdu (art. 30 ustawy o drogach publicznych). W tym stanie rzeczy organ prawidłowo wymierzył skarżącemu karę pieniężną za wybudowanie zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 129, poz. 1369 ze zm.) zjazd jest połączeniem drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze stanowiącym miejsce dostępu do drogi publicznej. Jest to zupełnie inna kategoria od "dojścia i dojazdu" funkcjonującego na gruncie prawa budowlanego. Oczywiście do działek budowlanych i do urządzeń i budynków z nimi związanych musi być zapewniony dojazd czy też dojście, ale na "styku" z drogą publiczną mamy do czynienia ze zjazdem, umożliwiającym połączenie nieruchomości z tą drogą. Gdyby przyjąć rozumowanie skarżącego instytucja zjazdu, istniejąca w ustawie o drogach publicznych nie miałaby racji bytu. W myśl art. 29 ustawy o drogach publicznych budowa zjazdów wiąże się z koniecznością uzyskania stosownych zezwoleń i spełnienia formalności, które należy załatwić przed rozpoczęciem inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że skarżący przez przeprowadzeniem robót związanych z utwardzeniem dotychczas istniejącego faktycznie w terenie zjazdu powinien uzyskać zgodę zarządcy drogi. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998 r. sygn. akt II SA 438/98 Lex nr 41660, na które trafnie powoływał się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "za zjazd, w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych może być uznany nie każdy dojazd urządzony przez właścicieli czy użytkowników nieruchomości przyległych do drogi publicznej, ale tylko ten, który został wykonany przez zarząd drogi lub jego zgodą. Podwyższenie i utwardzenie samowolnie urządzonego przez mieszkańców zjazdu nie może być uznane za wykonywanie obowiązków związanych z utrzymaniem zjazdu, w rozumieniu art. 30 ustawy o drogach publicznych". Z identyczną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący przed przystąpieniem do robót budowlanych powinien uzyskać zgodę zarządcy drogi i załatwić formalności związane z pozwoleniem na budowę, albowiem w świetle prawa budowlanego zjazd uznawany jest za obiekt budowlany. Skoro skarżący nie uzyskał zgody zarządcy drogi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stosownie do art. 29a ust. 1 wymierzył skarżącemu karę pieniężną. Treść ww. przepisu jest kategoryczna tzn. nie zależy od uznania organu, w przypadku wybudowania lub przebudowania zjazdu jest on zobligowany do nałożenia kary pieniężnej stosownie do art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369). Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.