II OZ 55/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Po 293/09 w zakresie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie usunięcia drzew postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 6 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Po 293/09, uwzględnił skargę K. B. i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] stycznia 2009 r. Nr [...], uchylającą decyzję Burmistrza Gminy Mosina z [...] listopada 2008 r. Nr [...] i wymierzającą administracyjną karę pieniężną K. B. zam. C. [...], gmina K. w wysokości 2.255.655,45 zł (dwa miliony dwieście pięćdziesiąt pięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt pięć 45/100) za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 383 sztuk drzew. W punkcie drugim powyższego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 7.417 zł (siedem tysięcy czterysta siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zażalenie na punkt drugi wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu. W uzasadnieniu zażalenia organ wskazuje m.in., że skarżący został częściowo zwolniony od ponoszenia kosztów postępowania, tj. został zwolniony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 sierpnia 2009 r. z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. W ocenie organu "Zwolnienie od nieuiszczonego wpisu oraz fakt reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika stoją w sprzeczności z zasadą zwrotu poniesionych przez stronę niezbędnych kosztów postępowania." W oparciu o powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 227 § 1 w zw. z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania w części dotyczącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, tj. 7.200 zł (siedem tysięcy dwieście). W odpowiedzi na zażalenie, pełnomocnik skarżącego K. B. wniósł o oddalenie zażalenia w całości i o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia spraw." Pojęcie niezbędnych kosztów postępowania określone zostało w art. 205 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z nim: "Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa". Zasady i tryb przyznawania niezbędnych kosztów postępowania określają przepisy odrębne. W sprawie, ustanawiając wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, Sąd I instancji w pełni prawidłowo zastosował § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), który stanowi, że "Stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy: powyżej 200.000 zł (dwieście tysięcy) – 7.200 zł (siedem tysięcy dwieście). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.