II SA/Gl 72/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) oddalić wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W piśmie procesowym z dnia [...] r. S. J. wystąpił o zwolnienie od obowiązku uiszczania wpisu od skargi ze względu na fakt, iż przebywając w zakładzie karnym nie uzyskuje żadnego dochodu, a więc nie stać go zarówno na poniesienie tego. Nadmienił również, że nie może oczekiwać wsparcia ze strony bliskich, gdyż znajdują się oni w trudnej sytuacji materialnej. Następnie, na skutek wezwania Sądu wniosek ów złożył na druku urzędowego formularza, poszerzając zakres wniosku o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na wezwanie referendarza sądowego przedłożone zostało zaświadczenie, z którego wynika, iż S.J. jest zatrudniony odpłatnie w placówce penitencjarnej. Na dzień wystawienia zaświadczenia na koncie depozytowym skarżącego brak było środków pieniężnych. Na skutek kolejnego wezwania ustalono, że wynagrodzenie wnioskodawcy wynosi 294,93 zł brutto miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, w której znalazł się skarżący uiszczenie nawet stosunkowo niewielkiej kwoty, jaką jest 100 zł, jest praktycznie niemożliwe. Z treści art. 126 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557 ze zm.) wynika, że ze środków finansowych otrzymywanych przez skazanego, z wyjątkiem zapomóg, o których mowa w art. 113 § 6 pkt 1 przywołanej ustawy, gromadzi się środki pieniężne, przekazywane skazanemu w chwili zwolnienia z zakładu karnego, przeznaczone na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie, do wysokości jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników; ze środków tych nie prowadzi się egzekucji i na wniosek skazanego można je przekazać na książeczkę oszczędnościową. Skarżący uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 294,93 zł brutto. Z tej kwoty, stosownie do treści art. 126 § 2 pkt 2 przywołanej ustawy, maksymalnie 123 zł przekazywane są do depozytu. Pozostała częścią swojego dochodu wnioskodawca może swobodnie dysponować. W rozpoznawanej sprawie wysokość znajdujących się w dyspozycji wnioskodawcy środków nie pozwala na poniesienie pełnych kosztów postępowania sądowego. Stąd też zasadnym jest zwolnienie go z obowiązku ich ponoszenia. Nie mniej jednak fakt, iż S. J. uzyskuje jakikolwiek dochód nie pozwala stwierdzić, że zasługuje on na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie można bowiem z cała pewnością stwierdzić, że w toku postępowania skarżący nie zgromadzi środków pozwalających mu na skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. Niezasadnym byłoby więc jego opłacenie ze środków publicznych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.