II SA/Po 635/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 03 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz Decyzją nr (...) z dnia 14 listopada 2002 r. Burmistrz K., na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 3, art. 42 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił dla B. i Z. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: przebudowie silosów na oborę, rozbudowie płyty gnojowej, budowie zbiornika na gnojówkę, budowie silosów na kiszonki na działce położonej w L., ul. (...), działka nr (...) oraz L. ul. (...) działka nr (...). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzja została wydana na wniosek B. i Z. K. z dnia (...) listopada 2002 r., właścicieli przedmiotowych nieruchomości. W treści decyzji Burmistrz określił, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego Uchwałą nr VIII/43/93 z dnia 30 września 1993 r. Ponadto decyzja stwierdzała, że nie narusza ona warunków wynikających z przepisów szczególnych oraz wymagań dotycząca praw własności i uprawnień osób trzecich. Do decyzji dołączono załącznik graficzny zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne. Pismem z dnia (...) sierpnia 2003 r. E. W., właścicielka działki nr (...) w L. sąsiadującej z terenem inwestycji, złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego opisaną ostateczną decyzją Burmistrza nr (...) z dnia (...) 11.2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Burmistrz K. decyzją z dnia (...) sierpnia 2004 r., na podstawie art. 155 kpa, zmienił decyzję z dnia (...) listopada 2002 r. w sprawie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na przebudowę silosów na oborę, rozbudowę płyty gnojowej, budowie zbiornika na gnojówkę, silosów na kiszonkę, na działkach nr (...) ul (...) ul (...), poprzez zastąpienie zdania "Warunki zabudowy i zagospodarowania ternu dla inwestycji polegającej na budowie: 1. przebudowie silosów na oborę, 2. rozbudowę płyty gnojowej, 3. budowę zbiornika na gnojówkę, 4. budowę silosów na kiszonki" zdaniem "Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie: 1. przebudowie silosów na oborę, 2. przebudowę płyty gnojowej, 3. budowę zbiorników na gnojówkę, 4. budowę silosów na kiszonki na działce nr (...) położonej w L. ul. (...). Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określa się w odległości 8,0 m. od granicy działki nr (...)." Decyzja stwierdzała ponadto, że załącznik graficzny do decyzji z dnia (...) listopada 2002 r. otrzymuje formę jak załącznik do powyższej decyzji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż o zmianę decyzji zwrócili się inwestorzy B. i Z. K. Pismem z dnia (...) grudnia 2007 r. E. W. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia (...) sierpnia 2004 r., na mocy której zmieniono wcześniejszą decyzję Burmistrza o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2002 r. W opinii wnioskodawcy kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bowiem zapadła w trakcie trwania postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia (...) listopada 2002 r. Zdaniem skarżącej działanie powyższe stanowiło o rażącym naruszeniu konkurencyjności trybów postępowania. Następnie wnioskiem z dnia (...) grudnia 2007 r. E. W. wystąpiła do Kolegium z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia (...) listopada 2002 r. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestorów – B. i Z. K. Zdaniem wnioskodawcy decyzja powyższa została wydana w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przywoływała żadnych przepisów szczególnych, nie określała żadnych warunków w zakresie komunikacji, oraz nie zawierała jakichkolwiek wymagań dotyczących osób trzecich oraz linii rozgraniczających na mapie. Wskazano, że sama budowa silosów nie oznacza budowy zorganizowanej całości gospodarczej składającej się na zabudowę zagrodową. Ponadto silosy zostały zlokalizowane w odległości 5 m od budynku gospodarczego E. W., chociaż powinno być to co najmniej 8 m oraz inwestycje zlokalizowano po stronie wietrznej względem budynku mieszkalnego wnioskodawcy, co stanowiło naruszenie warunków technicznych względem osób trzecich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia (...) lutego 2008 r. wszczęło postępowanie w celu zbadania, czy w decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Pełnomocnik inwestorów – B. i Z. K. pismem z dnia (...) lutego 2008 r. odniósł się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. W piśmie z dnia (...) lutego 2008 r. pełnomocnik inwestorów wniósł odpowiedź na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) listopada 2002 r. Zdaniem uczestników postępowania kwestionowana decyzja nie naruszała przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie dokumentów stosowanych w sprawach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W załączniku graficznym do decyzji zostały zaznaczone linie rozgraniczające, w sprawie nie miały zastosowania żadne wymagania szczególne, oraz wymagania dot. osób trzecich, natomiast obsługa komunikacyjna miała odbywać się przez istniejącą infrastrukturę. Podkreślono, że decyzja nie naruszała obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a planowana zabudowa spełniała warunki zabudowy zagrodowej. Odnosząc się do zarzutu wadliwego określenia odległości planowanej inwestycji od granic z działką sąsiednią wskazano, że zarzut ten był bezpodstawny, bowiem odległość 5, 0 m. przewidziana w pierwotnej decyzji została zmieniona decyzją z (...) sierpnia 2004 r. Tym samym w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) listopada 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia (...) marca 2008 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia (...) listopada 2002 r. oraz zmieniającej ją decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. W opinii Kolegium planowana inwestycja spełniała wymagania zabudowy zagrodowej i tym samym była zgodna z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja, polegająca na budowie silosów na kiszonkę, stanowiących, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 07 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, budowle rolnicze, uzupełniała istniejącą zabudowę zagrodową gospodarstwa rolnego inwestorów. Stąd nie było konieczne ustalenie dla planowanej inwestycji planowanych zjazdów czy dostępu dla infrastruktury. Linie rozgraniczające teren inwestycji zakreślono w załączniku graficznym do decyzji. Podnoszony zarzut wadliwego usytuowania inwestycji w stosunku do granic działki okazał się bezpodstawny z uwagi na zmianę pierwotnej decyzji z dnia (...) listopada 2002 r. przez decyzję z dnia (...) sierpnia 2004 r. E. W. wniosła w dniu (...) kwietnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wadliwie wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wbrew przepisom postępowania administracyjnego prowadziło jedno postępowanie w sprawie dwóch różnych decyzji, dopuściło się zwłoki w doręczeniu decyzji jak również nie podało podstawy prawnej do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W dalszej kolejności podniesiono prezentowane uprzednio zarzuty dotyczące sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego braku określenia warunków w zakresie komunikacji, oraz wadliwego zawarcia stwierdzenia, że decyzja nie narusza praw osób trzecich. Podtrzymano, że budowa silosów nie oznacza budowy zorganizowanej całości gospodarczej składającej się na zabudowę zagrodową oraz zarzut wadliwej lokalizacji inwestycji. Wskazano wreszcie, że na załączniku graficznym do decyzji z dnia 2002 r. nie zaznaczono linii rozgraniczających. Decyzją z dnia (...) maja 2008 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia (...) marca 2008 r. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało wydane w celu umożliwienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Podkreślono, że decyzja Burmistrza K. była zgodna z obowiązującym w dacie jej wydania planem zagospodarowania przestrzennego oraz dotyczyła dwóch działek i dotyczyła nie tylko budowy silosów, lecz także innych elementów budownictwa zagrodowego, tworzących zorganizowaną całość gospodarczą. Zmiana pierwotnej decyzji została jedynie ograniczona do wyraźnego wskazania odległości, w jakiej muszą być usytuowane silosy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E. W. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia (...) maja 2008 r., poprzedzającej jej decyzji Kolegium z dnia (...) marca 2008 r., a także decyzji Burmistrza K. nr (...) z dnia (...) listopada 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i zmieniającej jej decyzji burmistrza z dnia (...) sierpnia 2004 r. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zaprezentowane w treści odwołania od decyzji Kolegium z dnia (...) marca 2008 r. Ponadto wskazano, że Kolegium nie powiadomiło skarżącej o rozprawie, na której zapadła decyzja z dnia (...) maja 2008 r. oraz nie została powiadomiona o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania umożliwiającym wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Możliwość podważenia zapadłego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest dopuszczalna jedynie w przypadku zaistnienia jednej z kwalifikowanych wad. Usunięcie nieprawidłowości, które mogły wystąpić w trakcie trwania procesu administracyjnego, stanowi nadrzędny cel postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i usprawiedliwia podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. W opinii ustawodawcy służyć ma to zapewnieniu prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia oraz umożliwia realizację zasady sprawiedliwości proceduralnej jak również podnosi zaufanie obywateli do organów administracji. Mając na względzie powyższe uwagi Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom skarżącego wydanie postanowienia w przedmiocie prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak trafnie wskazało Kolegium wydanie powyższego postanowienia umożliwiło uczestnikom postępowania wypowiedzenie się w jego przedmiocie. Służyło ono wypełnieniu zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, określonej w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Również prowadzenie jednego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarówno decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. oraz decyzji z dnia (...) listopada 2002 r. nie stanowiło naruszenia zasad procedury administracyjnej. Sąd podkreśla, że decyzja z dnia (...) sierpnia 2004 r. zmieniła decyzję z dnia (...) listopada 2002 r. formułując tym samym jedną decyzję o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji w brzmieniu nadanym przez decyzję z dnia (...) sierpnia 2004 r. Podkreślić należy, iż ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej z dnia (...) listopada 2002 r. i wyeliminowanie jej w całości z obrotu, prowadziłoby do utraty bytu prawnego decyzji zmieniającej z dnia (...) sierpnia 2004 r. Za niezasadny uznać również należy zarzut niepowiadomienia skarżącego o rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym oraz nieumożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jak bowiem wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę z dnia (...) lipca 2008 r. zaskarżona decyzja została wydana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zebrany dotychczas materiał dowodowy. Sąd wskazuje jednakże, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) maja 2008 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia (...) marca 2008 r. zostały wydana z naruszeniem art. 40 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), a więc z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającymi wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 kpa, a więc z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W treści kwestionowanej decyzji z dnia (...) listopada 2002 r., Burmistrz K. stwierdził, iż planowana inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. z dnia 30 września 1993 r., zatwierdzonego Uchwałą nr VIII/43/93. Według tejże decyzji obowiązujący wówczas plan miejscowy przewidywał dla terenu inwestycji przeznaczenie pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową o jednostce bilansowej 8.20 MR, MN. Z analizy rysunku wymienionego planu miejscowego, na którym zaznaczono teren planowanej inwestycji (działki nr 323 i 269/1), a który załączono do akt sprawy sądowej (koperta k. 45), wynika jednak, że inwestycja miała zostać zlokalizowana na terenach obejmujących aż trzy różne jednostki bilansowe: 8.20.MR, MN; 8.21.RO oraz 8.22.MR. Sąd wskazuje, że o ile jednostki 8.20.MR, MN oraz 8.22. MR przewidywały teren zabudowy zagrodowej (MR) oraz tereny budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności (MN), który był do pogodzenia z inwestycją polegającą na przebudowie silosów na oborę, rozbudowie płyty gnojowej, budowie zbiornika na gnojówkę oraz budowie silosów na kiszonki – jako elementów zabudowy zagrodowej, o tyle jednostka bilansowa 8.21.RO oznaczała tereny upraw ogrodniczych i sadów. Zgodnie z zapisami planu na terenach 8.21.RO przewidziano prawo wznoszenia obiektów kubaturowych niezbędnych dla prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego lub sadowniczego wraz z budynkami mieszkalnymi. Powyższa okoliczność w ogóle nie stała się przedmiotem rozważań Kolegium, które oceniając zgodność z planem miejscowym przedmiotowej inwestycji pominęło wymienione zapisy. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w decyzji o warunkach zabudowy właściwe organy administracji zobowiązane są określić linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczony na mapie w stosownej skali. Jak wynika z treści decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. załącznik graficzny do decyzji z dnia (...) listopada 2002 r. otrzymał formę jak załącznik do decyzji z sierpnia 2004 r. Analiza oryginalnej części graficznej decyzji z sierpnia 2004 r. (k. 55 akt sądowych) wskazuje, że Burmistrz K., wbrew dyspozycji art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaznaczył linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji. Jak wynika bowiem z powyższej mapy, określono na niej, zamiast linii rozgraniczających teren inwestycji, konkretne usytuowanie planowanych budynków oraz wskazano dokładne odległości inwestycji od granic działek sąsiednich. W ten sposób organ orzekający przekroczyły kompetencje określone w art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W kwestii usytuowania budynku i jego odległości od granic działki rozstrzygają bowiem organy właściwe do wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę w oparciu o przepisy techniczno-budowlane. To samo odnieść należy do określenia w części tekstowej decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r., że planowana inwestycja ma zostać usytuowana w odległości 8.0 m. od granicy działki nr (...). Powyższy zapis w części tekstowej decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. oraz określenie odległości od granicy działki w części graficznej powyższej decyzji stanowiło naruszenie właściwości rzeczowej Burmistrza K. Sąd podkreśla, że kwestia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie może być rozpatrywana wyłącznie w trakcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazania wymaga, że prawidłowe wyznaczenie linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji pozwala na ocenę jej dopuszczalności w świetle przepisów szczególnych. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie może naruszać interesów osób trzecich. Stąd Burmistrz K. wydając decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany był do wskazania inwestorom, że planowana inwestycja musi zostać zlokalizowana w zgodzie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 07 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r. Nr 132 poz. 877). Sąd podkreśla, że pouczenie inwestora o konieczności zrealizowania postanowień powyższego rozporządzenia stanowiło obowiązek Burmistrza, natomiast samoistne określenie dokładnych odległości naruszało jego kompetencje jako organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Analogiczne uwagi dotyczące określenia usytuowania i odległości projektowanych obiektów od granicy działki odnieść należy do części graficznej pierwotnej decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 2002 r. (karta 58 akt sądowych). Również w tym przypadku Burmistrz K. naruszył przysługujące mu kompetencje, rozstrzygając o kwestiach, które winny być rozpatrywane dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenie na budowę. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza K. nr (...) z dnia (...) listopada 2002 r. oraz zmieniającej ją decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie rozważyło w sposób wystarczający, czy obie kwestionowane decyzje nie zawierały wady skutkujących koniecznością stwierdzenia ich nieważności w całości lub w części. Nie rozważono, czy planowana inwestycja była do pogodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy kwestionowane decyzje zawierały wszystkie, wymagane przepisami prawa elementy, w szczególności czy na załączniku graficznym do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, jak również czy wskazano przepisy umożliwiające ochronę interesów osób trzecich, a także czy niektóre z zapisów wymienionych decyzji nie wykraczały poza kompetencje organu orzekającego w sprawach o ustalenia warunków zabudowy. Tym samym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) maja 2008 r. jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia (...) marca 2008 r. zostały wydana z naruszeniem art. 40 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a więc z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającymi wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 kpa, a więc z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium winno rozważyć, czy wskazane powyżej uchybienia stanowią rażące naruszenie prawa i uzasadniają wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji z Burmistrza K. z dnia (...) listopada 2002 r. oraz zmieniającej ją decyzji z dnia (...) sierpnia 2004 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2008 r. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz