VII SA/Wa 516/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane tekst jednolity (Dz. U. Nr. 163 poz. 1364 z 2005 r.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu sprawy Z. D. dotyczącej wagi samochodowej wraz z budynkiem obsługi, zlokalizowanej w J. przy ul. [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowej wagi oraz budynku obsługi zlokalizowanych na działce w J. przy ul. [...] z powodu niewykonania obowiązków polegających na przedłożeniu 3 egzemplarzy inwentaryzacji obiektu, zaświadczenia Wójta Gminy J. o zgodności wybudowanej wagi samochodowej wraz z budynkiem obsługi z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawo budowlane, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...] stwierdził jej nieważność z powodu rażącego naruszenia prawa, tj. art. 62 k.p.a. z uwagi na to, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji zawiera w sobie łączne rozstrzygnięcie dotyczące dwóch różnych obiektów, a to urządzeń wagi samochodowej oraz budynku obsługi. Organ przyjął, że nastąpiło niedopuszczalne połączenie odrębnych spraw, wagi i budynku a w przypadku współuczestnictwa formalnego (art. 62 k.p.a.) postępowanie, w którym łącznie rozpoznawanych jest kilka spraw, winno kończyć się wydaniem w każdej sprawie odrębnych decyzji. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu jednego, wspólnego postępowania dowodowego wydał - z naruszeniem art. 104 k.p.a w związku z art. 62 k.p.a. - jedno orzeczenie rozstrzygające o sytuacji prawnej dwóch różnych obiektów - wagi samochodowej, tj. urządzenia wagowego o wymiarach: 3,60 m x 12,50 m (niecka betonowa wraz z pomostem wagowym) oraz budynku obsługi parterowego konstrukcji murowanej o wymiarach: 3,20 m x 4,60 m. Organ stwierdził Sygn. akt VII SA/Wa 516/09 nadto, że uzasadnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nie jest wyczerpujące, nie zawarto w nim uzasadnienia prawnego, a zaprezentowany stan faktyczny jest bardzo okrojony i lakoniczny. Jednocześnie zarzucono rozstrzygnięciu niepodporządkowanie się treści artykułów 7 i 77 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. D., twierdzącego, że decyzja dotyczy wprawdzie dwóch obiektów budowlanych, lecz posiadających jedną wspólną funkcję użytkową, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] znak : [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy powyższą decyzję, podzielając opinię organu I instancji i wskazując, że powiatowy organ nadzoru budowlanego, wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie nie ustalił w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności, a w szczególności tego, czy waga samochodowa jest powiązana w sposób funkcjonalny z budynkiem, określanym mianem "budynku obsługi wagi". Organ nie ustalił także daty powstania przedmiotowej inwestycji. Zastosowany przez organ w postanowieniu z dnia [...] Nr [...] zwrot "około 2004 r." należy uznać za niewystarczający. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. D., zarzucając, że zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy prawa zarówno materialnego jak i procesowego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla treści rozstrzygnięcia oraz błędy w ustaleniach faktycznych przyjęte za podstawę wydanej decyzji. Ponadto zarzucił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 7 i 77 k.p.a., bezpodstawnie twierdząc, że istnieje wątpliwość co do daty inwestycji, gdyż przedmiotowy obiekt budowlany w postaci urządzenia wagowego oraz budynku jego obsługi został wybudowany w 2004 r. Podniósł też, że inwentaryzacja obiektu wykazała, iż budynek obsługi wagi mieści się w odległości zaledwie 0,5 m od granicy działki nr [...]. Tym samym stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z ewidentnym naruszeniem przepisu ustawy dotyczącym warunków usytuowania obiektów budowlanych, czego organ w ogóle nie wziął pod uwagę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty, zawarte w zaskarżonej decyzji, i wniósł o oddalenie skargi. Sygn. akt VII SA/Wa 516/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż w postępowaniu administracyjnym naruszone zostało prawo materialne przez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 62 k.p.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Organy wadliwie oceniły naruszenie przepisów prawa przyjmując bezpodstawnie, że organ nakazując łącznie w jednej decyzji rozbiórkę wagi oraz budynku jej obsługi rażąco naruszył art. 62 k.p.a. Odnosząc się do poczynionych przez organy ustaleń, należy stwierdzić, że przepis art. 62 k.p.a. stanowi, że w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. O tym zaś, czy mamy do czynienia z jedną sprawą będącą przedmiotem postępowania, decyduje tożsamość sprawy administracyjnej. Wskazać należy, że wielość spraw administracyjnych formalnie łącznie prowadzonych w jednym postępowaniu określane jest, wzorem prawa procesowego cywilnego, współuczestnictwem formalnym, którego istotą jest połączenie do prowadzenia w jednym postępowaniu administracyjnym odrębnych spraw administracyjnych, które łączy tylko tożsamość zewnętrzna, czyli że są to pod względem materialnoprawnym sprawy administracyjne jednego rodzaju. W kontrolowanej sprawie stan faktyczny sprawy, podstawa prawna wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wagi i budynku jej obsługi jest taka sama jak również ten sam organ właściwy jest do jej rozpoznania. Jak wynika z akt, organ nie Sygn. akt VII SA/Wa 516/09 miał, na bazie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podstaw do twierdzenia, że oba obiekty nie zostały wybudowane w tym samym czasie i przez tę samą osobę, a także, że waga samochodowa nie jest powiązana w sposób funkcjonalny z budynkiem określonym mianem "budynku obsługi wagi" i stanowi jeden obiekt budowlany, posiadający wspólną funkcję użytkową. W ocenie Sądu, nie było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...], z uwagi na łączne rozstrzygnięcie w jednej decyzji co do dwóch obiektów zlokalizowanych na działce w J. przy ul. [...], gdyż z okoliczności tej sprawy nie wynika, aby art. 62 k.p.a. został naruszony. Podnieść także należy, że organy nie ustosunkowały się do kwestii podnoszonej przez inwestora, a dotyczącej braku podpisu na doręczonej mu decyzji, chociaż z akt sprawy wynika, że decyzja znajdująca się w aktach jest podpisana przez odpowiednią osobę. Kwestie dotyczące zarzutu skarżącego, dotyczącego odległości budynku obsługi wagi od granicy działki nr [...] w aspekcie zgodności z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), a także to, czy sąsiadująca z działką inwestora działka nr [...] jest działką budowlaną miałyby znaczenie, ale dopiero na etapie postępowania legalizacyjnego, gdyby doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę. Dodać trzeba, że decyzja nie odpowiada treści art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie oznaczenia stron. W treści decyzji, a nie w odrębnym rozdzielniku powinny zatem znajdować się oznaczenia stron tj. imiona i nazwiska stron postępowania. Natomiast w rozdzielniku do decyzji, niestanowiącym jej części, wskazać można osoby z imienia i nazwiska oraz ich miejsca zamieszkania, by określić, komu należy doręczyć wydaną przez organ decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany będzie do uwzględnienia wyżej wskazanych uwag i wytycznych oraz wydania stosownego rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzec należało o uchyleniu zarówno decyzji zaskarżonej, jak i jej poprzedzającej.