IV SA/Po 258/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 04 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych, oddala skargę /-/I. Kucznerowicz /-/J. Stankowski /-/M. Dybowski Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. J. W. zgłosiła zamiar przystąpienia w dniu [...] grudnia 2008 r. do budowy ogrodzenia i wykonania drogi dojazdowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Starosta O. na podstawie art. 104 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw w sprawie ww. zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu organ podał, iż zarówno ogrodzenie jak i utwardzenie terenu jest wg ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tek jednolity Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) definiowane jako budowle. Organ wyjaśnił, iż obiekty realizowane w trybie zgłoszenia winny być zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zauważył, iż przedmiotowe działki nr ew. [...] objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren miasta O. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej O. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Działka [...] wchodzi w skład jednostek bilansowych MN i ZP. Organ podniósł, iż dla jednostki bilansowej MN plan zezwala na realizację zamierzenia określonego we wniosku, to jednakże ustalenia dla jednostki bilansowej ZP (tereny zieleni urządzonej) nie przewidują możliwości budowy ogrodzenia. Zamierzenie polegające na budowie ogrodzenia i utwardzenia jest zdaniem organu sprzeczne z ustaleniami planu jako prawa miejscowego. W odwołaniu od powyższej decyzji J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, iż niezrozumiała jest dla niego odmowa wykonania ogrodzenia, gdy plan zagospodarowania przestrzennego takie budowle przewiduje, a zarząd drogi krajowej nie widzi przeszkód, tym bardziej, że grunty wykorzystuje rolniczo. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Wojewoda W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Działka nr [...] znajduje się na terenie, który zgodnie z planem częściowo oznaczony jest jednostką bilansową MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), a częściowo ZP (tzw. tereny zielone). Organ wyjaśnił, iż w świetle § 29 ust. 3 Planu w granicach terenów ZP obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. W uzasadnieniu organ wskazał również, iż Skarżący, aby móc w przyszłości skutecznie dokonać zgłoszenia budowlanego powinien dostosować zakres swojej inwestycji do zgodności z Planem lub wystąpić do Rady Miejskiej O. o jego zmianę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. W. wnosząc o jej uchylenie oraz wskazując, iż przywołane przepisy Prawa budowlanego jak również planu zagospodarowania przestrzennego stanowią inaczej niż przedstawiono to w decyzjach. Skarżący podniósł, iż plan zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie zmienia charakteru przeznaczenia działki nr [...], a tym samym wydzielona działka [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymuje przeznaczenie działki pod zabudowę, czyli wykonania dojazdu do działek i posesji dotychczas pozbawionych tych możliwości. Ponadto Skarżący wskazał, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie zakazuje wykonania ogrodzenia mającego charakter ochronny prowadzonych upraw jak i hodowli. Skarżący zwrócił również uwagę, iż odmowa wydania pozwolenia związana jest w jego zaangażowaniem się w konflikt własnościowy polegający na tym, że właściciel działki [...] wybudował płot niezgodnie z przebiegiem granicy. Zdaniem Skarżącego podjęte przez niego działania naruszają interes grupy ludzi, którym trudno pogodzić się z zaistniałą sytuacją, że zostały pozbawione możliwości legalizacji tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty odnoszące się do naruszenia przez organ przepisów Prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja ostateczna mająca charakter sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej od dokonanego przez Skarżącego zgłoszenia robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Natomiast stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 zgłoszenia wymaga również budowa polegająca na utwardzeniu gruntu. Stosownie zatem do przytoczonych wyżej przepisów prawa, stwierdzić należy, że skarżący miał obowiązek zgłoszenia planowanej budowy właściwemu organowi co też w niniejszej sprawie uczynił. W myśl art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany wnosi sprzeciw wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru wykonania robót budowlanych, jeżeli: 1. zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2. budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3. zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Treść tego przepisu oznacza, że rozstrzygnięcie co do wniesienia sprzeciwu nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji gdy nastąpi w/w przesłanka wymieniona w przepisie. W przedmiotowej sprawie u podstaw zgłoszenia sprzeciwu legło ustalenie, że zamierzona inwestycja tj. budowa ogrodzenia oraz utwardzenie terenu, sprzeczna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z § 29 ust. 2 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej O. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. wynika, iż w granicach jednostki bilansowej ZP obejmującej częściowo nieruchomość skarżącego, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. W tym miejscu należy wskazać, iż w świetle Prawa budowlanego zarówno budowę obiektu jak i utwardzenie terenu traktować trzeba jako obiekt budowlany. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; Natomiast jak wynika z art. 29 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego utwardzenie terenu zaliczono do robót budowlanych. Pod pojęciem robót budowlanych należy rozumieć m.in. budowę, którą stosownie do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Nie ulega również wątpliwości, iż ogrodzenie stawiane na działce niezabudowanej traktować należy jako obiekt budowlany. Wobec takiego uregulowania organ architektoniczno - budowlany po ustaleniu, że projektowane zmierzenie inwestycyjne należy do obiektów budowlanych, których wznoszenie na terenach zieleni w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta O. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej O. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. jest zakazane tzn. jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - wykonując obowiązek nałożony na organ artykułem 30 Prawa budowlanego zasadnie wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. Należy również zauważyć, iż co prawda część terenu, na którym planowana jest inwestycja przeznaczona jest z miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to jednakże oceniając budowę ogrodzenia i utwardzenia terenu jako inwestycję całościową obejmującą zarówno teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania terenu pod zabudowę jak również tereny przeznaczone pod tzw. tereny zielone zauważyć należy, że planowane zamierzenie inwestycyjne jako takie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał za stosowne wskazać również, iż organ nie mógłby wnieść sprzeciwu, co do całości inwestycji, jeżeli zgłoszenie obejmowałoby kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie. Wtedy organ mógłby wnieść sprzeciw tylko, co do części, która jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w niniejszej sprawie powyższe nie będzie miało zastosowania ponieważ budowę ogrodzenia, które to zamierzenie ma być realizowane zarówno na części działki przeznaczonej pod zabudowę jak i na części przeznaczonej pod tereny zielone należy traktować jako jedną robotę budowlaną. Podobnie jest w przypadku utwardzenia terenu. Powyższe roboty budowlane należy traktować jako jedną budowę, a nie jako dwie niezależne od siebie tzn. jedną wykonywaną na terenie przeznaczonym pod zabudową, a drugą wykonywaną na terenie zielonym. Nie ulega wątpliwości, iż budowa ogrodzenia czy też utwardzenie terenu jest jedną robotą budowlaną, jednym zamierzeniem inwestycyjnym, które jako całość jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący, jak słusznie zauważył organ II instancji, może w przyszłości skutecznie dokonać zgłoszenia pod warunkiem odpowiedniego dostosowania zakresu swojej inwestycji do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ewentualnie Skarżący może zwrócić się do Rady Miasta o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Ponadto skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. /-/M. Dybowski /-/J. Stankowski /-I/. Kucznerowicz