II SA/Kr 441/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Małgorzata Brachel –Ziaja WSA Barbara Pasternak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia 9 stycznia 2009r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 1998r. znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w K. orzekł o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu ustanowionego na rzecz Urzędu Wojewódzkiego w K. , w stosunku do 2/3 części nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] oznaczonej nr 1 o pow. 0,0323 ha, 2 o pow. 0,0265 ha, 3 o pow. 0,0160 ha w obr. [...], objętej księgą wieczystą [...], odpowiadających lokalowi użytkowemu nr 2 wyodrębnionemu na podstawie aktu ustanowienia odrębnej własności lokali Rep [...] z [...] października 1998r. Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. została wydana w oparciu o przepisy Działu I Rozdziału 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z ustaleniem zbędności części nieruchomości na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu. Następnie "A" Sp. z o.o. pismem z dnia 24 maja 1999r. wniosła o wznowienie postępowania sprawie zakończonej powołaną wyżej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w K. , twierdząc że posiada przymiot strony ze względu na okoliczność nabycia na podstawie aktu notarialnego z [...] 1992r. od Skarbu Państwa, działającego przez pełnomocnika Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, będącego organem założycielskim dla Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]" w likwidacji praw wynikających z posiadania 2/3 cz. nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], zabudowanej budynkiem biurowym, wybudowanym ze środków własnych przedsiębiorstwa. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] października 2000r. znak [...] wznowił postępowanie, przyjmując że podanie zostało wniesione w terminie i pochodziło od strony. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] października 2008r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 104, art. 105 § 1 w związku z art. 147 kpa oraz art. 4 pkt 9 b1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) i upoważnienia Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] lutego 2003r., umorzył postępowanie prowadzone w wyniku wznowienia. W uzasadnieniu organ podał, że po wznowieniu postępowania zostały podjęte działania zmierzające do zmiany powierzchni wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. [...] i wykonano dwa projekty podziału fizycznego (w dniu 11 marca 1991r. oraz w dniu 20 maja 1997r.) tego budynku, przy czym wyodrębnienia lokali użytkowych - powołanym aktem notarialnym - dokonano w o oparciu o dokumentację sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego A.K. w dniu 20 maja 1997r. Powyższe zakwestionowała spółka A i z tego powodu dokonano analizy obu opracowań, która wykazała istnienie różnic dotyczących odmiennie ustalonej powierzchni lokali zajmowanych w budynku przez Przedsiębiorstwo "[...]" (obecnie "A." - Spółka z o.o.) i Urząd Wojewódzki w K. Następnie z uwagi na nieustalenie przyczyn rozbieżności w powierzchniach wyodrębnionych lokali użytkowych, zlecono w 2004r. wykonanie projektu ustanowienia odrębnej własności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, budynku biurowego przy ul. [...]. Projekt opracowano zgodnie z aktualnym stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami prawa i w którym określono udziały w nieruchomości dla wydzielonych lokali nr 1 i nr 2. Podjęto też czynności w celu zmiany aktu notarialnego z [...] 1998 r. Rep. [...]. Trwały zarządca tj. [...] Urząd Wojewódzki w K. najpierw nie wniósł zastrzeżeń do projektu ustanowienia odrębnej własności lokali we wskazanym wyżej budynku, jednak pismem z dnia 6 lipca 2007r. i 22 sierpnia 2007r. wycofał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreślając że pomieszczenia biurowe znajdujące się na [...]piętrze w budynku położonym przy ul. [...] w K. , zajmowane bez tytułu prawnego przez inne podmioty, potrzebne są jednostce do realizowania statutowych celów. Prezydent, wskazując na utrwalony w piśmiennictwie i orzecznictwie pogląd, iż granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej, uznał, że jakiekolwiek próby regulowania spraw własności nieruchomości - zmiany wielkości udziałów w prawie poszczególnych podmiotów - nie powinny mieć miejsca we wznowionym postępowaniu dotyczącym wygaśnięcia prawa trwałego zarządu, a kwestie te mogą zostać rozstrzygnięte w odrębnych postępowaniach, nie tylko o charakterze administracyjnym. Ponadto Prezydent uznał, że podanie o wznowienie nie pochodziło od strony, gdyż z zebranej dokumentacji wynika, że A. Sp. z o. o nie dysponowała (i nadal nie dysponuje) jakimkolwiek tytułem prawnym do nieruchomości i decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania nie ingerowała w sferę praw i obowiązków Spółki. Wojewoda decyzją z [...] listopada 2000r. stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę K. nieodpłatnie, prawa własności mienia Skarbu Państwa obejmującego lokal użytkowy nr [...] o łącznej pow. 1677 m2, objęty księgą wieczystą nr [...], z własnością którego związany jest udział 2/3 części we współwłasności działek nr: 2, 3 i 1 obj. KW nr [...] oraz 2/3 części we współwłasności nie wydzielonych części wspólnych budynku, z którego lokal został wydzielony, a więc co do części dla której wygaszono prawo trwałego zarządu. Prezydent podkreślił też, że przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym odmówiły A. sp. z o. o. najpierw Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, a potem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2002r. (sygn. akt I SA 928/01) wskazując, że z uwagi na brak tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości, wydane decyzje nie wkraczają w sferę jej praw i obowiązków. Zdaniem Prezydenta analogiczne rozważania, należało odnieść do "wznowionej" sprawy wygaśnięcia prawa trwałego zarządu. Wyjaśniono, że przepisy Działu I Rozdziału 5 "Oddawanie w trwały zarząd" ustawy o gospodarce nieruchomościami nie dawały uprawnień A. Sp. z o.o. i dlatego Spółka, twierdząc, że posiada większą powierzchnię niż udział 2/3 we współwłasności działek nr 2, 3 i 1 obj. KW nr [...] odpowiadający lokalowi nr [...], ma jedynie interes faktyczny, który jednak nie daje jej przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym trwałego zarządu. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wniosła "A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. W obszernej i szczegółowo przedstawionej argumentacji odwołujący wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i z treści powołanych przepisów prawa wynika, że toczące się postępowanie dotyczy interesu prawnego A. Sp. z o.o., jajko podmiotu posiadającego ekspektatywę uzyskania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej w katastrze nieruchomości jako działki nr 1, 2 i 3, objętej księga wieczysta nr KW [...], oraz prawa własności do 2/3 części budynku biurowego , którym zabudowana jest powyższa nieruchomość, a to w drodze stwierdzenia nabycia tych praw z mocy prawa z dniem [...] 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]", którego skarżący jest następcą prawnym. Odwołanie A. Sp. z o.o. nie zostało uwzględnione i Wojewoda decyzją z dnia [....] stycznia 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Wojewody zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy jako prawidłową, zaś zarzuty podniesione przez stronę odwołującą uznać za nieuzasadnione. Wojewoda wskazał, że wśród przepisów Działu I Rozdziału 5 "Oddawanie w trwały zarząd" ustawy o gospodarce nieruchomościami brak jest normy prawa materialnego, dającej wnioskodawcy niniejszego postępowania tj. A. Sp. z o.o. uprawnienia, z których wynikałoby posiadanie przez ten podmiot interesu prawnego w tym postępowaniu. Sam interes faktyczny, o którego istnieniu w przypadku A. Sp. z o.o. można w niniejszym postępowaniu mówić z racji zajmowania przez ten podmiot przedmiotowej nieruchomości, nie jest w żadnej mierze wystarczającą przesłanką do uznania wnioskodawcy za stronę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wygaśnięcia prawa trwałego zarządu. Stronami tego typu postępowania są bowiem przede wszystkim: podmiot dysponujący tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości oddanej wcześniej w trwały zarząd (w niniejszej sprawie w chwili wydania kwestionowanej decyzji był nim Skarb Państwa) oraz trwały zarządca, a więc dana jednostka organizacyjna (w tym konkretnym przypadku jest to [...] Urząd Wojewódzki w K. ). Jak słusznie zauważył organ I instancji, w toku trwającego od blisko 10 lat postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, A. Sp. z o.o. nie udowodniła posiadania przez siebie na dzień wydania przez Kierownika Urzędu Rejonowego w K. decyzji z dnia [...] 1998r. jakiegokolwiek tytułu prawnorzeczowego do 2/3 części przedmiotowej nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. Wojewoda wskazał, że również na etapie postępowania odwoławczego podmiot ten nie przedstawił żadnych nowych dowodów na powyższą okoliczność. Skoro więc decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] 1998 r. orzekająca o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu ustanowionego na rzecz [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. , w stosunku do nieruchomości, jedynie zajmowanej fizycznie przez A. Sp. z o.o., nie wywiera żadnego wpływu na sferę praw i obowiązków tego podmiotu, to brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, by prowadzić w stosunku do tej nieruchomości postępowanie wznowieniowe, w oparciu o wniosek podmiotu którego kwestionowana decyzja w rozumieniu przepisów kpa nie dotyczy, gdyż nie wpływa na sferę jego praw lub obowiązków. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "A. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 28 kpa oraz art. 77 § 2 i art. 80 w związku z art. 140 kpa oraz błędną interpretację art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce :nieruchomościami. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powtarzając argumenty odwołania zarzucono, że wszystkie rozstrzygnięcia podejmowane w stosunku do przedmiotowej nieruchomości podejmowane są przez organy administracyjne bez uwzględnienia okoliczności, iż kwestia własności tejże nieruchomości zawiera w sobie szereg wątpliwości i jedynie w oparciu o treść obejmującej ją księgi wieczystej. Skarżący wskazał, że dnia 15 grudnia 1983r. Komitet [...] PZPR wystąpił do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wydanie decyzji o przekazaniu w użytkowanie nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Komitet [...] PZPR wraz z Przedsiębiorstwem Państwowym "[...]" wnioskowali o przekazanie im do wspólnego użytkowania przedmiotowej nieruchomości, która stanowiła własność Skarbu Państwa, Jako podstawę prawną wniosku wnioskodawcy wskazali ustawę z dnia 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Zgodnie z jej art. 3 tereny mogły być przekazywane jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie, innym zaś osobom fizycznym w użytkowanie wieczyste. Było to dopuszczalne, jeżeli było zgodne z celami ustalonymi w planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 10 ustawy przekazywanie terenów państwowych państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie następowało w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej rady narodowej, wydanej na wniosek jednostki ubiegającej się o przekazanie terenu, taka decyzja powinna była zawierać określenie warunków i czasu użytkowania. Jak wynika z pisma z dnia 15 grudnia 1983r. działki składające się na przedmiotową nieruchomość zostały na przestrzeni lat 1973 - 1974 wykupione przez Skarb Państwa, z przeznaczeniem na inwestycję w postaci garaży KK PZPR. W trakcie prac projektowych zmieniono rodzaj inwestycji na wspólny budynek KK PZPR i Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]". Z chwilą wykupienia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa rozpoczęto budowę tej inwestycji. Budynek został oddany do użytku dnia [...] grudnia 1981r. W zarządzie Przedsiębiorstwa "[...]" pozostawał budynek biurowy, natomiast w dyspozycji KK PZPR pozostawał teren, na którym znajdują się garaże. Pomimo takiego stanu faktycznego oraz uregulowania wspólnie przez KK PZPR i "[...]" kosztów poniesionych przez Skarb Państwa w związku z wykupem nieruchomości, nie została ona przekazana w sposób formalny w użytkowanie jej faktycznych posiadaczy. Według zapisów w księgach wieczystych, jako użytkownik nieruchomości wpisany był Wydział Gospodarki Narodowej Komunalnej Mieszkaniowej b. Prezydium Rady Narodowej Miasta K. , czyli jednostka, która dokonywała formalności związanych z wykupem nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w latach 1973-1974. Dnia 22 lutego 1990r. został złożony wniosek o sprostowanie tego wpisu. Zdaniem skarżącego istniały przesłanki uzasadniające przekazanie terenu Skarbu Państwa w użytkowanie w oparciu o przepisy cyt. ustawy. Protokołem zdawczo - odbiorczym z dnia [...] lutego 1991r. przedstawiciele SDRP w K. przekazali Urzędowi Wojewódzkiemu w K. kompleks garażowy wraz z zapleczem a decyzją nr [...] stwierdzono wygaśnięcie prawa użytkowania przysługującemu byłemu KW PZPR. W dniu [...] marca 1991r. pomiędzy "[...]" a Urzędem Rejonowym w K. zostało zawarte porozumienie w sprawie ustalenia zasad zniesienia współwłasności budynku położonego w K. przy ul. [...], poprzez ustanowienie odrębnej własności tym budynku. Skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stały się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Zgodnie zaś z treścią art. 2 ust. 2 tejże ustawy budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy, z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych stały się z tym dniem z mocy prawa własnością tych osób. Zdaniem skarżącego należy uznać, że Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" w W. przysługiwało w dniu wejścia w życie wskazanej ustawy prawo zarządu gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa oznaczonych w ewidencji gruntów numerami 1 , 2 , 3 objętych księgą wieczystą nr KW [...]. W posiadaniu "[...]" nie zachowały się wprawdzie dokumenty potwierdzające przysługujące Przedsiębiorstwu Państwowemu prawo zarządu przedmiotową nieruchomością, jednak zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 97) prawo do zarządu nieruchomością może być stwierdzone za pomocą zeznań świadków lub oświadczeń stron potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym jednostkom organizacyjnym, złożonych zgodnie z art. 75 kpa. Podniesiono, że ustawa zmieniająca wprawdzie utraciła moc z dniem 1 stycznia 1998 r., wraz z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, nowa ustawa zaś określiła tylko zasady załatwiania spraw uwłaszczeniowych wszczętych na podstawie ustawy zmieniającej i niezakończonych w czasie jej obowiązywania (art. 200). nowa regulacja nie odnosi się do samego uwłaszczenia, co nastąpiło z mocy samego prawa w dniu 5 grudnia 1990r. i stwierdzenie ustawowego skutku, co jest celem postępowania uwłaszczeniowego, nie może zostać dokonane z pominięciem istniejącego w tym dniu stanu prawnego, tak co do zarządu, jak i co do własności. Ponieważ decyzja stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa i własności budynków ma charakter deklaratoryjny, w ocenie skarżącego posiada on w postępowaniu przymiot strony z uwagi na fakt, iż Spółce przysługuje prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oraz prawo własności budynku w części, jaka w dniu 5 grudnia 1990 r. znajdowała się w zarządzie Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]", a co najmniej ekspektatywa stwierdzenia nabycia tych praw przez Spółkę. Spełnione zostały bowiem wszystkie przesłanki wydania stosownej decyzji deklaratoryjnej przez właściwy organ administracji. Ponadto skarżący wskazał na okoliczności potwierdzające fakt, że "A. " Sp. z o.o. w jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]" w W. , a "przysługujące przedsiębiorstwu państwowemu prawo zarządu gruntami oraz budynkami, innymi urządzeniami i lokalami znajdującymi się na tych gruntach, przechodzi - na podstawie art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 lipca 1990r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 ze zm.) na spółkę, powstałą w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego"(Uchwała SN z dnia 19.05. 1992 r. III CZP 49/92). Skoro majątek przedsiębiorstwa obejmujący aktywa i pasywa (a więc niewątpliwie także prawo zarządu) staje się z mocy art. 8 ust. 2 i 3 ustawy prywatyzacyjnej majątkiem spółki, to tym samym jednoosobowa spółka uzyskuje zarząd gruntów i budynków oraz innych urządzeń i lokali, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Korzysta ona zatem z uprawnień wynikających z tych przepisów odnośnie przekształcenia zarządu w użytkowanie wieczyste (grunty) lub własność (budynki, urządzenia, lokale). Skarżący podkreślił, że Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" było uważane przez organy administracji za użytkownika gruntu państwowego, na którym znajduje się budynek biurowy położony w K. przy ul. [...], a bezspornym jest również fakt, iż w dniu 5 grudnia 1990r. 2/3 części tego budynku pozostawało w jego posiadaniu. Aktem notarialnym z dnia [...]1998r., rep. [...], w przedmiotowej nieruchomości położonej przy ul. [...] została ustanowiona odrębna własność lokali i wydzielone zostały dwa lokale - jeden obejmujący lokale odpowiadające 1/3 cz. budynku i drugi odpowiadający 2/3 cz. budynku. Dla lokalu użytkowego Nr l urządzona została księga wieczysta nr [...] i z jego własnością związany jest udział we współwłasności działek 2, 1, 3 objętych KW nr [...] oraz we współwłasności niewydzielonych części wspólnych budynku. Natomiast dla lokalu użytkowego nr 2 urządzona została księga wieczysta Nr [...] i z jego własnością związany jest udział we współwłasności działek: 2 , 1, 3 objętych KW [...], oraz we współwłasności niewydzielonych części wspólnych budynku. Wydzielenie lokali, o których mowa w obu powołanych powyżej księgach wieczystych nastąpiło stosownie do udziałów, jakie użytkowały była PZPR i "[...]". Udział w 1/3 części opisanego wyżej budynku pozostający w użytkowaniu b. PZPR jako majątek zlikwidowanej partii przejęty został przez b. Urząd Wojewódzki w K. na podstawie protokołu z dnia 9 sierpnia 1991r. Podstawą prawną przekazania niewydzielonej 1/3 części nieruchomości oznaczonej jako działki 2 , 1 , 3 wraz z częścią położonego na tej części nieruchomości była ustawa z dnia 9 listopada 1990 r. o przejęciu majątku byłej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (Dz. U. z 1991 r. Nr 16, poz. 72). Następnie, w stosunku do lokalu nr 2, który odpowiadał 2/3 cz. budynku, została wydana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] 1998r. wygaszająca zarząd przysługujący Urzędowi Wojewódzkiemu w K. W tej właśnie sprawie postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2000r. wznowione zostało niniejsze postępowanie i w ocenie odwołującego się nastąpiło to na wniosek uprawnionego podmiotu. Zdaniem skarżącego nie jest trafne twierdzenie organu odwoławczego, że podejmowanie w niniejszym postępowaniu działań w zakresie ustalenia powierzchni wyodrębnionych lokali stanowi wykroczenie poza granice postępowania zakreślone dyspozycją art. 145 §1 kpa, gdyż wskazana decyzja z dnia [...] listopada 1998r. w istocie uregulowała powyższą kwestię. 2/3 części przedmiotowej nieruchomości odpowiadające lokalowi użytkowemu nr 2, których dotyczy powyższa decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego, oznaczono na podstawie aktu notarialnego ustanowienia odrębnej własności lokali z dnia [...] października 1998r., którym jednak nie dokonano precyzyjnego podziału fizycznego nieruchomości. Wyodrębnienia lokalu nr 2 dokonano w tymże akcie notarialnym w sposób jedynie opisowy, nie posiadał on żadnego załącznika w postaci planu podziału fizycznego. W tym stanie rzeczy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 1998r. doprecyzowała treść aktu notarialnego i uregulowała kwestię dotyczącą powierzchni wyodrębnionej części nieruchomości, opierając się na projekcie podziału fizycznego sporządzonym w dniu [...] 1997r., które to opracowanie, zdaniem skarżącego nie uwzględnia rzeczywistego udziału nakładów dokonanych przez Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" przy finansowaniu budowy przedmiotowego obiektu biurowego. Te okoliczności powodują, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 1998r. dotyczy interesu prawnego Spółki. Zatem zakres postępowania, które toczyło się - w sposób zgodny z art. 145 §1 kpa - m.in. w przedmiocie prawidłowego ustalenia powierzchni wyodrębnionych lokali w przedmiotowym budynku pokrywa się z zakresem przedmiotowym decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" prawa użytkowania wieczystego oraz prawa własności, jaką A. zamierza uzyskać. Ostateczne rozstrzygnięcie powyższego problemu rzutować może na sposób ustalenia stosowną decyzją w sprawie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków z dniem 5 grudnia 1990 r. zakresu praw przysługujących Spółce, wpływając na sposób ustalenia przez właściwy organ powierzchni lokali nr 1 i nr 2 oraz przypadających na nie udziałów w nieruchomości gruntowej. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że wnioskodawca w sprawie prowadzonej w wyniku wznowienia postępowania w sprawie wygaśnięcia trwałego zarządu, nie posiada przymiotu strony, a co za tym idzie do zastosowania art. 105 § 1 kpa i wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji o umorzeniu postępowania. Powyższe okoliczności potwierdzają istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego z uwagi na ekspektatywę uzyskania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] oznaczonej w katastrze nieruchomości jako działki nr 1 , 2 i 3 , objętej księgą wieczysta nr [...], oraz prawa własności do 2/3 części budynku biurowego , którym zabudowana jest powyższa nieruchomość, a to w drodze stwierdzenia nabycia tych praw z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "[...] ", którego skarżący jest następcą prawnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na badaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.), stwierdzenie ich nieważności (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), bądź też stwierdzenia wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.). Sprawując tę kontrolę sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była ostateczna decyzja umarzająca postępowanie toczące się po wznowieniu, wszczęte podaniem strony skarżącej o wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, Możliwość wznowienia postępowania uzależniona została od łącznego wystąpienia dwóch przesłanek pozytywnych, przy braku istnienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 146 § 1 § 2 kpa. Pierwszą z przesłanek pozytywnych jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą – wystąpienie co najmniej jednej z podstaw wznowienia wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1, oraz art. 145a kpa. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że wznowienie postępowania jest niedozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn, niewymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a (chyba, że możliwość taką przewidują ustawy szczególne). Z uwagi na treść powyższej regulacji, oraz ustanowioną w art. 16 § 1 kpa zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia podstaw wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a kpa (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, 10 wydanie , Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009, str. 517, G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2003, str. 782, M. Jaśkowska, A. Wróbel, KPA Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, kom. do art. 145 ustawy). Zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia - art. 148 § 1, a w przypadku złożenia podania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji - art. 148 § 2 kpa. We wstępnej fazie postępowania organ bada wyłącznie, czy podanie o wznowienie zostało wniesione w terminie, czy wniosek oparty został na ustawowej podstawie wznowienia także, oraz czy podanie wniesione zostało przez podmiot, który był stroną postępowania. Niewystąpienie tych okoliczności skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Wyjątkiem jest sytuacja, gdy jako podstawę wznowienia wnoszący podmiot wskazuje art. 145 §1 pkt. 4 kpa. W takim przypadku ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki wznowienia łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia postępowania. Może to nastąpić wyłącznie w wyniku przeprowadzenia postępowania po wydaniu postanowienia o wznowieniu, a celem tego postępowanie jest ustalenie, czy podmiot, który wniósł podanie o wznowienie jest stroną postępowania "zwykłego". W takim bowiem tylko przypadku organ może zakończyć wznowione postępowanie w sposób, o którym mowa w art. 151 kpa. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza, czy wniosek jest merytorycznie uzasadniony, to znaczy czy faktycznie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 kpa. Odnosząc powyższe uwagi do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia dotyczyła prawidłowości ustaleń organów w przedmiocie braku istnienia podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt., 4 kpa. Prowadzić to musiało do konieczności ustalenia, czy skarżącej Spółce przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w K. decyzji z dnia [...] 1998 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na art. 11 i art. 46 ust. 1, 2 pkt. 6 Ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 115 ze zm.) zwanej dalej u.g.n. Art. 11 u.g.n. jest przepisem określającym organy, które reprezentują Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego w zakresie gospodarowania nieruchomościami. W dacie wydania decyzji – [...] 1998 r. organem reprezentującym Skarb Państwa był kierownik urzędu rejonowego (do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24.07.1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa, Dz.U. nr 106, poz. 668, tj. do 1 stycznia 1999 r.). Natomiast art. 46 u.g.n. określa przesłanki wygaśnięcia trwałego zarządu. Zgodnie z jego ust. 1 trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu. Zgodnie z ust. 2 pkt. 6 u.g.n. właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu. Art. 46 w ust. 3 stanowi, że wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd, była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona. Wskazać nadto należy na treść art. 199 ust. 2 u.g.n. zgodnie z którym zarząd nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność gminy, sprawowany w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przez jednostki organizacyjne, przekształca się z tym dniem w trwały zarząd tych nieruchomości. Jest to więc przekształcenie z mocy samego prawa, nie wymagające wydania decyzji administracyjnej. Treść i zasady gospodarowania w ramach tej formy prawnej zostały uregulowane w art. 43-50 u.g.n. Jak wynika z uzasadnienia ostatecznej decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczyło podanie o wznowienie, nieruchomość objęta księgą wieczystą nr [...], stanowiąca własność Skarbu Państwa, pozostawała w trwałym zarządzie Urzędu Wojewódzkiego od dnia 1 stycznia 1998 r., na mocy art. 199 ust. 2 u.g.n. stanowiącego podstawę przekształcenia zarządu w trwały zarząd. Wobec zaistnienia przesłanki z art. 46 ust. 2 pkt. 6 u.g.n. orzeczono o wygaśnięciu trwałego zarządu w stosunku do części nieruchomości. Przesłanka z art. 46 ust. 2 pkt. 6 u.g.n. została spełniona, ponieważ – jak wynika z w/w decyzji, część nieruchomości stanowiąca wyodrębniony na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...]. 10. 1998 r. lokal użytkowy nr 2 stała się zbędna podmiotowi sprawującemu trwały zarząd tj. Urzędowi Wojewódzkiemu. Odpowiedz na pytanie, czy skarżącej spółce przysługiwał status strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu Urzędu Wojewódzkiego w stosunku do części nieruchomości musi być poprzedzona przytoczeniem zasadniczych kwestii dotyczących pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dla tak przyjętej definicji strony zasadnicze znaczenie ma ustalenie treści pojęcia "interes prawny lub obowiązek". Pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w przepisach kpa., natomiast jest ono przedmiotem licznych rozważań doktryny, z której dorobku wskazać należy na definicję interesu prawnego, zgodnie z którą "treścią tego pojęcia będzie publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, bo orzeka się o nich przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny powinien znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego. (G.Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, op. cit, kom. do art. 28 kpa i powołane tam poglądy). Według poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22. 2. 1984 r. (I SA 1748/85 (niepubl.) "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby". Z kolei w wyroku z dnia 23. 05. 1994 r. I SA 979/93 (ONSA nr 1/1995, poz. 50) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł :"Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę". Podkreślenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy wymaga konieczność aktualności interesu prawnego, oraz bezpośredniego wpływu na sferę prawną. Polega ona na tym, że: "występująca z roszczeniem osoba musi, ze względu na swoje cechy lub okoliczności, w których się znajduje, należeć do koła osób, których przepis dotyczy, musi istnieć przewidziany stan faktyczny, muszą być spełnione warunki, zachowane terminy, itd. (tak. Cz. Martysz...op. cit.). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że przepis art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt. 6 u.g.n. dotyczy sytuacji, w której właściwy organ orzeka w drodze decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu, a więc dotyczy podmiotu wykonującego trwały zarząd w rozumieniu art. 43 i nast. u.g.n. Z jego treści nie wynika, aby rozstrzygnięcie o wygaśnięciu trwałego zarządu dotyczyło interesu prawnego skarżącej Spółki. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia jest tylko i wyłącznie utrata przez jednostkę wykonującą trwały zarząd jej uprawnień w stosunku do nieruchomości, lub części nieruchomości, wynikających z art. 43 ust. 2 u.g.n. Przepis ten wyraźnie określa uprawnienia i kompetencje, jakie przyznaje się zarządcy, wobec tego decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu powoduje utratę przez jednostkę dotychczas wykonującą trwały zarząd tych uprawnień i kompetencji w stosunku do nieruchomości lub jej części. Dotyczy więc ona tylko podmiotu wykonującego trwały zarząd nieruchomością lub częścią nieruchomości. Z treści art. 46 ust. 2 pkt 6 u.g.n. nie wynika, aby na jego podstawie mogło być wydane jakiekolwiek władcze rozstrzygnięcie mające wpływ na prawa i obowiązki skarżącej Spółki. Postępowanie o wygaśnięcie trwałego zarządu zostaje wszczęte z urzędu, w stosunku do podmiotu wykonującego trwały zarząd, w przypadku zaistnienia przesłanki w postaci zbędności nieruchomości lub jej części na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu (w przypadku, gdy trwały zarząd powstał w wyniku przekształcenia na podstawie art. 199 ust. 2 u.g.n. zbędność ta musi być ustalana w oparciu o treść decyzji, o której mowa w art. 34 ustawy z dnia 29. 04. 1985 r. gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, j.t. Dz.U. z 1991 r. nr 30, poz. 127). Oczywiste jest nadto, iż treść i istota trwałego zarządu sprawia, że decyzja o jego wygaśnięciu nie powoduje zmiany statusu nieruchomości, która nadal pozostaje własnością Skarbu Państwa, co miało miejsce w niniejszej sprawie, aż do wydania przez Wojewodę ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa przez Gminę K. prawa własności lokalu użytkowego nr 2 objętego KW nr [...] wraz z udziałem w 2/3cz. we współwłasności działek nr 2 , 3 i 1 obj. KW nr [...] i udziałem w 2/3cz. we współwłasności niewydzielonych części wspólnych budynku. Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia[...] listopada 1998 r. nie powoduje jakichkolwiek skutków w sytuacji prawnej skarżącej Spółki, będącej tak w dacie jej wydawania, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji posiadaczem części nieruchomości. Art. 46 ust. 3 u.g.n. stanowi, że wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy, lub użyczenia, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona. W wyroku z dnia 25 stycznia 2008 r. I OSK 1995/06 (dostępne w Internecie https//orzeczenia.gov.pl.pl) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym o wygaśnięcie trwałego zarządu dzierżawca nieruchomości, w stosunku do której wygasł trwały zarząd (względnie podmiot, który twierdzi, że jest dzierżawcą, lecz nie potrafi tego wykazać), ponieważ skutek prawny w postaci wypowiedzenia umowy dzierżawy następuje z mocy prawa, a nie na mocy decyzji administracyjnej. Skoro więc podmiot, z którym jednostka wykonująca trwały zarząd zawiera umowę dzierżawy, o której mowa w art. 43 ust. 2 pkt. 3 u.g.n. nie ma legitymacji do udziału w postępowaniu o wygaśnięcie trwałego zarządu, to nie posiada również takiej legitymacji skarżąca Spółka, będąca posiadaczem części nieruchomości, która okazała się zbędna jednostce wykonującej trwały zarząd. Skarżąca kwestionuje sposób wydzielenia tej części nieruchomości z powodu niezgodności z rzeczywistą wielkością nakładów na nieruchomość, poniesionych przez poprzednika swojego poprzednika prawnego - Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]". Kwestionowana jest zatem w istocie treść aktu notarialnego z dnia [...] października 1998 r. rep. [...], ustanawiającego odrębną własność lokali, a ściślej projekt podziału fizycznego, na podstawie którego dokonano wyodrębnienia lokali, nie uwzględniający zdaniem skarżącej rzeczywistej wysokości poniesionych przez "[...]" nakładów na nieruchomość Przymiot strony w postępowaniu o wygaśnięcie trwałego zarządu Urzędu Wojewódzkiego w K. nie może wynikać z faktu, że w akcie notarialnym sporządzonym na podstawie Ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw wskazano na "prawa wynikające z posiadania 2/3 części nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] zabudowanej budynkiem biurowym", ani z tego, że skarżąca Spółka powołuje się na ekspektatywę uzyskania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości opisanej szczegółowo w toku postępowania. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi, iż przedmiot postępowania administracyjnego podlegającego kontroli sądu w niniejszej sprawie dotyczył m.in. prawidłowego ustalenia powierzchni wyodrębnionych lokali, co pokrywa się z zakresem przedmiotowym decyzji stwierdzającej nabycie przez "[...]" stwierdzającej z mocy prawa użytkowania wieczystego, jaką skarżąca zamierza uzyskać. Oczywiste jest, że postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu wykonywanego przez Urząd Wojewódzki w K. w żaden sposób nie dotyczyło ustalenia powierzchni wyodrębnionych lokali. Ani wyodrębnianie lokali ani tym bardziej ustalanie powierzchni lokali podlegających wyodrębnieniu nie może być w ogóle przedmiotem rozstrzygnięć organów administracji, co wynika z treści art. 1 kpa regulującego przedmiotowy i podmiotowy zakres obowiązywania kodeksu. Fakt zlecenia w toku postępowania przez organ pierwszej instancji czynności zmierzających do "prawidłowego ustalenia" powierzchni lokali nie może przesądzać istnieniu po stronie skarżącej Spółki interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją z [...]. 11. 1998 r.. Były to czynności zbędne w świetle wyżej przedstawionego stanowiska determinującego podjęte przez sąd rozstrzygnięcie. Nie mogą mieć również znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności podnoszone w skardze, dotyczące zajmowania budynku i sposobu korzystania z gruntu położnego przy ul. [...] przez kolejne podmioty, począwszy od 1973 r., ani treść porozumień zawieranych przez te podmioty co do sposobu korzystania z nieruchomości, wysokości ponoszonych nakładów i ewentualnego sposobu zniesienia współwłasności w przyszłości. Okoliczności te pozostają bez wpływu na prawa i obowiązki podmiotów uczestniczących w postępowaniu o wygaśnięcie trwałego zarządu. Z tej przyczyny nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 77 § 2 i art. 80 w zw. z art. 140 kpa. Podstawą wznowienia było twierdzenie skarżącej, że nie brała ona udziału w postępowaniu, mimo przysługującego jej statusu strony, zatem organ obowiązany był badać przede wszystkim, czy status ten posiada w świetle regulacji art. 46 ust. 2 pkt. 6 u.g.n. Organy słusznie uznały, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony, bezprzedmiotowy jest więc zarzut błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wobec przedstawionego stanowiska w przedmiocie legitymacji skarżącej spółki do udziału w postępowaniu o wygaśnięcie trwałego zarządu nie może się utrzymać także zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 pkt. 6 u.g.n. poprzez jego błędną interpretację. Skoro podmiotowi A. spółka z o.o. w K. nie przysługiwał status strony w postępowaniu o wygaśnięcie trwałego zarządu zakończonym decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 1998 r., wydaną na podstawie art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt. 6 u.g.n. , to podmiot ten nie mógł się skutecznie domagać wznowienia postępowania poprzedzającego wydanie powyższej decyzji, w oparciu o podstawę wskazaną w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. W takiej sytuacji organ zasadnie umorzył postępowanie. Sąd przychyla się do stanowiska zaprezentowanego przez organy, zgodnie z którym, jeśli w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie, pomimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Stanowisko takie jest szczególnie zasadne, jeżeli chodzi o sytuację, w której wznowiono postępowanie na skutek podania podmiotu, nie będącego legitymowanym do skutecznego żądania wznowienia postępowania i w konsekwencji ponownego rozstrzygnięcia sprawy, celem wydania jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 151 kpa. Zaskarżona decyzja jest więc prawidłowa i nie narusza prawa w stopniu uzasadniaj cym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w przypadku stwierdzenia naruszeń, o których mowa w pkt. 1 tego przepisu, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach – art. 145 § 1 pkt. 2 i 3 p.p.s.a. Art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzlędnienia skargi sąd skargę oddala. Wobec niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 1, 2 i 3 p.p.s.a., należało na podstawie art. 151 ustawy orzec jak w sentencji.