I SA/Sz 54/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Kawa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 maja 2009 r. sprawy ze skargi "M." Spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. i określenie nadpłaty w tym podatku oddala skargę M. Spółka z o.o. z siedzibą w G. (poprzednie nazwy: T. Spółka z o.o., T. Spółka z o.o.), zwana dalej "Spółką", złożyła [...] r. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za [...]r., wykazując brak jakichkolwiek przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu Spółka podała, że składając pierwotnie deklarację dokonała błędnej kwalifikacji posiadanych składników majątkowych, przyjmując, że stanowią one podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w [...] r. Następnie [...] r. Spółka wystąpiła do Prezydenta Miasta Ś. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł, powołując się na okoliczności wskazane w uzasadnieniu do korekty deklaracji podatkowej. Natomiast w dniu [...] r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za [...] r., w której wykazała do zapłaty podatek w wysokości [...] zł z tytułu budowli położonych na terenie miasta Ś. – kanalizacji teletechnicznej N. Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł oraz za [...] r. w kwocie [...] zł. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że kabel światłowodowy jest elementem sieci telekomunikacyjnej, która stanowi budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ ten nie znalazł również podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r., a ponadto ustalił, że wysokość zobowiązania za ten rok wykazana w pierwotnie złożonej deklaracji jest nieprawidłowa. Z kolei, uzasadniając decyzję w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za [...] r., organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na określenie zobowiązania za ten rok, albowiem podatnik zadeklarował to zobowiązanie w niewłaściwej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję z [...] r., w pełni podzielając stanowisko wyrażone przez organ podatkowy pierwszej instancji. Powyższa decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., który wyrokiem z dnia [...]r., sygn. [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ś. z [...] r., Nr [....], w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r., a w pozostałej części oddalił skargę strony skarżącej. Spółka złożyła skargę kasacyjną od tego wyroku. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...], uchylił w całości opisany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku dokonał błędnej wykładni pojęcia "budowla", które zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i przedstawił własną wykładnię tego pojęcia. Sąd II instancji za nieuprawnione uznał także powoływanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na definicję "sieci telekomunikacyjnej", zawartą w art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), czy też definicję "sieci uzbrojenia terenu" zawartą w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1983 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), albowiem nie są to – według Sądu II instancji – przepisy prawa podatkowego, a ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła do tych przepisów. W konsekwencji powyższego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...], uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] r., uznając, że skarga Spółki jest uzasadniona. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przedmiotem sporu w sprawie jest pojęcie budowli, które zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 2 wskazanej ustawy podatkowej, jako: "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem". Sąd wskazał także, że dokonując interpretacji pojęcia "obiektu budowlanego" NSA w ww. wyroku z dnia [...] r. o sygn. akt [...] stwierdził, że art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wskazuje, że rozumieć przez nie należy m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, przy czym budowlą w rozumieniu w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemnie i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowlane, sportowe, cmentarne, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Według NSA, z regulacji tej wynika, że aby uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi ona być: a) obiektem budowlanym (art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy in principio), a więc budowlą (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane) stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, b) a także urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 in fine ustawy). Odnosząc się do pojęcia budowli, przyjętego na gruncie ustawy Prawo budowlane, NSA zauważył, że choć zaliczono do niej także "sieci techniczne", to jednak nie można tracić z pola widzenia, że są one budowlą w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Poza tym, muszą one spełniać kryterium własności lub posiadania samoistnego (art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Oznacza to, że kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych (słupów kanalizacji technicznej), zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas gdy budowla stanowi przedmiot opodatkowania. Jeżeli natomiast takie kable stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, wówczas nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są częścią składową całości techniczno-użytkowej budowli. Tym samym, można skonstatować, stwierdził NSA, że sieci techniczne (światłowody) mogą być przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane) tylko jako budowla (część składowa) stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo jako część składową urządzenia budowlanego (art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), ale nigdy samodzielnie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", oraz mając na uwadze, że organy podatkowe w sprawie tej uznały kable światłowodowe za budowlę bez odniesienia się do tego, czy były one częścią składową budowli w postaci sieci technicznej stanowiącej z instalacjami i urządzeniami całość techniczno-użytkową i uznając, że przyjęcie przez organy podatkowe za budowlę światłowodów podwieszonych na trakcji energetycznej nie spełnia wymogów budowli, jak wynika to z wyżej powołanej wykładni przepisów prawa budowlanego - stwierdził, że organy podatkowe dokonywały błędnej wykładni przepisów ustawy podatkowej, co miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Następnie organ przytoczył in extenso uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...] r. i wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Ś. powinien ustalić stan faktyczny sprawy, w zakresie niezbędnym do rozpoznania wniosku strony z dnia [...] r. o stwierdzenie nadpłaty, w szczególności fakt i wysokość uiszczonego podatku. Organ pierwszej instancji winien przy tym wziąć pod uwagę treść zapadłego w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. o sygn. akt [...] oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. o sygn. akt [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 63 § 1, art. 74a i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1a pkt 2, art. 1c, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 9, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 4 i ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz § 1 pkt 6 uchwały Nr III/18/2002 Rady Miasta Ś. z [...] r. w sprawie podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 91, poz. 1964), określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł oraz wysokość nadpłaty w tym podatku w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał m.in., że od [...] r. zgodnie z definicją budowli dla celów podatkowych zamieszczoną w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz urządzenia budowlane, związane z obiektem budowlanym zdefiniowane w art. 3 pkt 9 przywołanej ustawy. Z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowe światłowody to sieć techniczna, telekomunikacyjna relacji S. – Ś. (koncesja Nr [...] oraz zezwolenie z dnia [...] r., dokumentacja powykonawcza budowy traktu światłowodowego), podzielona na odcinki. W wyniku inwestycji, w okręgu Ś., do sieci podłączonych miało zostać [...] nowych abonentów telefonicznych. Od roku [...] Spółka jest właścicielem linii światłowodowej międzymiastowej, na skutek przeprowadzonego remontu w części przestarzałego systemu łączy telekomunikacyjnych i zainstalowaniu przewodu optotelekomunikacyjnego A., stanowiącego 6-tubowy kabel światłowodowy samonośny 18-włóknowy, podwieszony na słupach linii 110 kV. Łączenie przewodu samonośnego na trasie linii zostało zaprojektowane za pomocą skrzynek połączeniowych rozgałęźnych i przelotowych. Elementami pomocniczymi linii są zawiesia przelotowe i odciągowe, uchwyty mocujące, tłumiki drgań oraz skrzynki połączeniowe. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest budowla w rozumieniu Prawa budowlanego, a także urządzenie techniczne umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budowlę stanowią zatem poszczególne obiekty, urządzenia, elementy składowe wzajemnie ze sobą powiązane, służące określonej działalności (Sebastian Wlazły, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" z 2008 r. Nr 1 (83), str. 16). Do budowli zaliczone zostały również wszelkie sieci techniczne. Wynika to z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz z załącznika do Prawa budowlanego, który wszedł w życie dnia 10 lipca 2003 r., przy okazji zmiany ustawy Prawo budowlane. Stanowi on integralną część regulacji, dotyczącej wymierzenia kary administracyjnej Ustawodawca podzielił w nim obiekty budowlane na 30 kategorii i każdej z nich przypisał inny współczynnik do obliczania tolerancji odstępstw od projektu. W podziale tym uwzględniono sieci (kategoria [...] - sieci, jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe), zatem ustawodawca pierwotnie uważał, że sieci to kategoria budowli. Również podatnik zgadza się z taką interpretacją, o czym świadczy fakt, iż od [...] r. - przy niezmienionym załączniku, nie kwestionuje obowiązku opodatkowania kabli zawieszonych na terenie Gminy Ś. Z przedłożonych przez Spółkę dokumentów wynika, iż została ona zakwalifikowana jako przedsiębiorca, a przedmiotem jej działalności jest m.in. świadczenie usług telekomunikacyjnych, realizowanych przy pomocy urządzeń telekomunikacyjnych oraz infrastruktury teleinformatycznej. W dniu [...] r. Minister Łączności udzielił Spółce koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz zezwolenia na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego na okres do dnia [...] r., z możliwością jej przedłużenia na czas określony. Koncesja wraz z zezwoleniem obejmuje zakładanie i używanie strefowej (a w tym miejscowej) sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego oraz świadczenie usług telekomunikacyjnych. Powyższe ustalenia dają, zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji, podstawę do stwierdzenia, że linie kablowe wraz z całą, szeroko rozumianą infrastrukturą telekomunikacyjną (urządzeniami telekomunikacyjnymi), na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinny być traktowane nie jako jednorodny obiekt, lecz jako budowla, składająca się z poszczególnych urządzeń, obiektów, funkcjonalnie ze sobą powiązanych, służących wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej. Kable światłowodowe stanowią część składową budowli sieciowej - służącą prowadzeniu działalności gospodarczej i właśnie od tych obiektów (urządzeń) powinien być naliczany podatek od nieruchomości. Wobec tego, że istnieje budowla, zachodzą okoliczności, powodujące powstanie obowiązku podatkowego. Ponieważ na terenie Gminy Ś. położona jest tylko część tej budowli, a zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podlega również część budowli, to na podstawie art. 4 ust 9 ww. ustawy, kable światłowodowe podlegają opodatkowaniu, a ich wartość określa się proporcjonalnie do długości odcinka budowli, położonego na terenie danej gminy. Kable światłowodowe są integralną i nierozłączną częścią sieci telekomunikacyjnej, ergo budowli według art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, bez względu na to czy są podwieszone na słupach, zakopane w ziemi, czy umieszczone w kanalizacji kablowej, ponieważ o ile zachowana jest ciągłość kabla światłowodowego, to spełnia on swoje zadanie jako część budowli, służąca do przesyłu danych bez względu na sposób umocowania. Mając na uwadze powyższe ustalenia, po dokonaniu analizy złożonej korekty, Prezydent Miasta Ś. stwierdził, iż wykazana w niej wysokość zobowiązania podatkowego jest nieprawidłowa, wobec czego organ dokonał wyliczenia wysokości należnego zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł. Organ wskazał także, że Spółka dokonała już zapłaty podatku od nieruchomości za ten rok w kwocie [...] zł, a zatem na koncie Spółki powstała nadpłata w wysokości [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności w zakresie przepisów art. 2 i art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, niewyjaśnienie okoliczności prawnych i faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i naruszenie tym samym przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Odwołująca się podniosła, że kabel światłowodowy, miedziany, a także urządzenia teleinformatyczne, składające się na sieć telekomunikacyjną M. Sp. z o.o. w Ś. są w istotnej części własnością M. Sp. z o.o., nie są one jednak budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Na potwierdzenie tej tezy, strona załączyła kopie pism Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z [...] r., [...] r. oraz odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z [...] r. o sygn. akt [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1a pkt 2, art. 1c,art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3, art. 4 ust. 1 i ust. 9 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko wyrażone w decyzji organ pierwszej instancji i nie stwierdza w tym zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego. Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem sporu w sprawie jest pojęcie budowli, które zostało zdefiniowane w art. 1a pkt 2 o podatkach i opłatach lokalnych oraz przywołało interpretację wskazanego pojęcia dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...], z której wynikało, że sieci techniczne (światłowody) mogą być przedmiotem opodatkowania tylko jako budowla (część składowa) stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo jako część składową urządzenia budowlanego, ale nigdy samodzielnie. Dalej Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika że przedmiotowe światłowody to sieć techniczna telekomunikacyjna relacji S. – Ś. podzielona na odcinki, a potwierdzają to znajdujące się w aktach trzy dokumenty: 1) koncesja Nr [...], 2) zezwolenie z dnia [...] r., 3) dokumentacja powykonawcza budowy traktu światłowodowego. Organ wskazał także, że sieć jest jednym z rodzajów budowli i w konsekwencji obiektów budowlanych, a ustalając, co się na nią składa trzeba brać pod uwagę wszystkie jej elementy składowe tworzące całość techniczno-użytkową. Tę całość mogą tworzyć kable światłowodowe wraz z urządzeniami i instalacjami, bez względu na to, jak i gdzie są zlokalizowane. Kable tworzące tak rozumianą sieć mogą być umiejscowione na słupach, w kanalizacji, czy też być bezpośrednio ułożone w ziemi. Tworzą one sieć techniczną. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, w czyjej kanalizacji lub na czyich słupach jest zlokalizowana taka sieć. Jeżeli kable wraz z urządzeniami i instalacjami są zlokalizowane w kanalizacji lub na słupach, stanowiących własność np. zakładu energetycznego, to za te słupy i kanalizację płaci zakład, a za sieć techniczną płaci właściciel sieci. W końcowej części uzasadnienia Kolegium ustosunkowało się do treści dokumentów dołączonych do odwołania, stwierdzając generalnie, że pisma te nie dotyczą takiego stanu faktycznego, jaki występuje w rozpatrywanej sprawie, a ponadto zostały wydane przez organy nieuprawnione do kwalifikacji obiektów do celów podatkowych. Pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z [...] r. traktuje bowiem o sieci ułożonej w kanalizacji, a autor stwierdza, że wymiana przewodów w kanalizacji albo ułożenie w niej dodatkowego przewodu nie oznacza powstania nowego obiektu budowlanego i nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, gdyż obiektem budowlanym jest kanalizacja techniczna. Tymczasem w niniejszej sprawie przewody nie są umieszczone w kanalizacji technicznej, a na ich wymianę ich podatnik uzyskiwał pozwolenie na budowę. Z kolei pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z [...] r. stanowi odpowiedź na pismo, którego treść nie jest znana organowi podatkowemu pierwszej instancji. Być może traktowało o sieci rozprowadzonej w budynku, jednakże autor pisma nie uzasadnia swojego stanowiska, stwierdza jedynie, że jest to jego zdanie oraz że nie stanowi ono wykładni prawa i nie jest wiążące dla organów. Natomiast w piśmie z [...] r. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego stwierdza, że nie może dokonać kwalifikacji systemów telewizji kablowej dla celów podatkowych. Przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z [...] r. są zaś instalacje abonenckie, przewód światłowodowy umieszczony w kanalizacji teletechnicznej, przewody składające się na sieci magistralne i rozdzielcze umieszczone w kanalizacji teletechnicznej. Zatem stan faktyczny, w którym wydano orzeczenie różnił się od istniejącego w przedmiotowej sprawie. M. Spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r., domagając się uchylenia tego aktu w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonemu aktowi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności w zakresie przepisów art. 2 i art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, oraz naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przez niewyjaśnienie okoliczności prawnych i faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ podatkowy pierwszej instancji samodzielnie zakwalifikował majątek Spółki w postaci włókien w kablu światłowodowym do budowli, zaś ich wartość do podstawy opodatkowania. Nie powołał biegłego w celu ustalenia stanu faktycznego, przywołując jedynie jako dowód w sprawie Koncesję Nr [...]. Tymczasem dokument ten już od [...] r. nie obowiązywał, gdyż na mocy art. 142 ustawy z dnia [...] r. Prawo telekomunikacyjne, przedmiotowa koncesja wygasła. Skarżąca zakwestionowała także stanowisko organu odwoławczego, iż załączone do odwołania dowody w postaci pism Głównego Urzędu Nadzoru Budownictwa z dnia [...] r., [...] r. nie dotyczą stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy oraz że zostały wydane przez organy nieuprawnione. W jej ocenie, skoro Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, czyli organ powołany do nadzoru nad wykonaniem Prawa budowlanego, wyraził pogląd, iż przedmiotowe kable nie są budowlą ani urządzeniem budowlanym, to trudno zgodzić się z organami obu instancji, że są to dowody nieistotne. Tak jak w odwołaniu, Spółka wskazała również, że właścicielem podbudowy w postaci słupów, na których podwieszany jest kabel światłowodowy była w [...] r. Spółka E. S.A. i to ona w odpowiednim zakresie jest podatnikiem. Kabel optyczny (światłowodowy) oraz miedziany, a także urządzenia teleinformatyczne, składające się na sieć telekomunikacyjną M. Sp. z o.o. w Ś. są w istotnej części własnością bądź współwłasnością M. Sp. z o.o., nie są jednak budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem strony, potwierdzenie powyższej tezy znaleźć można w dotychczasowej praktyce stosowania prawa przez organy państwowej administracji specjalnej (np. pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z [...] r.) i samorządowej (np. pismo Wydziału Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w R. z [...] r. skierowane do Telewizji Kablowej "D.") oraz w orzecznictwie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z [...] r.). Ponadto skarżąca za błędne uznała stanowisko organów obu instancji, iż składając deklaracje podatkowe za [...] r., w których wykazano opisaną powyżej infrastrukturę, Spółka uznała, że również w [...] r. infrastruktura ta stanowiła przedmiot opodatkowania. Strona wyjaśniła, że fakt złożenia deklaracji podatkowych za [...] r. wynikał ze zmiany przepisów prawa budowlanego. W 2006 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), gdzie w § 3 ust. 2 zdefiniowano "telekomunikacyjne obiekty budowlane". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest niezasadna. Zgodnie art. 1a ust. 1 użyte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, zwana dalej w skrócie u.p.o.l., określenie : -w pkt 1-budynek – oznacza, obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; - w pkt 2 -budowla – oznacza, obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W myśl art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 3 ustawy Prawo Budowlane w brzmieniu do dnia [...]r. określał, że ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Pojęcie "obiekt budowlany" należy rozumieć zgodnie z jego definicją zawartą w ustawie Prawo budowlane. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., w którym stwierdza się, że budynkiem i budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów ustawy Prawo Budowlane. U.p.o.l. odsyła do ustawy Prawo Budowlane tylko przy definiowaniu obiektu budowlanego. Ma to swoje następstwa przy ustalaniu rzeczy podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podlegają wszystkie obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, z wyjątkiem tzw. obiektów małej architektury. Natomiast o tym, czy te obiekty budowlane będą opodatkowane jako budynki, czy też jako budowle, decydują postanowienia u.p.o.l., w której znajdują się definicje tych pojęć. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane, obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz obiekt małej architektury. Obiekty małej architektury są to, co wynika z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo Budowlane , niewielkie obiekty, a w szczególności: 1) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, 2) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, 3) użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie obiekty budowlane w postaci budynków i budowli. Obiekty małej architektury nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowi odrębny od budowli obiekt budowlany. Budowlą, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawą Prawo Budowlane, jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. Zaznaczyć należy, iż art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane zawiera katalog otwarty budowli dokonując przykładowego wymienia obiektów budowlanych. Zwrócić należy również uwagę, iż załącznik do ustawy Prawo Budowlane w kategorii obiektów budowlanych [...] wymienia sieci telekomunikacyjne. Sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Sieć telekomunikacyjna to obiekt budowlany, będący zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i łączy pomiędzy węzłami. Sieć telekomunikacyjna wykonuje przekazywanie danych, informacji lub wiadomości w celu komunikacji pomiędzy dwoma lub wieloma określonymi punktami. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest sieć telekomunikacyjna. Opis przedmiotowej sieci telekomunikacyjnej zawarty w zaskarżonej decyzji wskazuje, iż jest to budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. O tym, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą czyli obiektem budowlanym jako przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości świadczą jej cechy indywidualne. Budowlą jest linia światłowodowa międzymiastowa, składająca się z przewodu optotelekomunikacyjnego A., stanowiącego 6-tubowy kabel światłowodowy samonośny 18-włóknowy, podwieszony na słupach linii 110 kV. Łączenie przewodu samonośnego na trasie w/w linii zostało zaprojektowane za pomocą skrzynek połączeniowych rozgałęźnych i przelotowych. Elementami pomocniczymi linii są zawiesia przelotowe i odciągowe, uchwyty mocujące, tłumiki drgań oraz skrzynki połączeniowe. Zaliczenie sieci telekomunikacyjnej do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszana o odpisy amortyzacyjne. Ustalać wartość sieci telekomunikacyjnej w analizowanej sprawie należy więc na podstawie przepisów ustaw o podatkach dochodowych, regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych, będącego załącznikiem do ustawy. W tym właśnie załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych. Linie (sieci) telekomunikacyjne są w tym wykazie ukryte pod nazwą "obiekty inżynierii lądowej i wodnej" (grupa 2) i sklasyfikowane w podgrupie 21. Ustalenie to pozwala twierdzić, że wartość linii (sieci) telekomunikacyjnej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Linia telekomunikacyjna jest budowlą, a zarazem środkiem trwałym, którego wartość jest określona zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację. Ta właśnie wartość jest podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dokonana wycena linii na potrzeby amortyzacji jest jednocześnie wyceną na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sąd badając zakres związania organu podatkowego wyrokiem Sądu z dnia [...] r., przyjął, że organ zastosował się do wskazań wyrażonych w w/w wyroku. Sąd uznał także, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.