I FZ 279/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 533/09 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 12 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako nabywcy majątku przedsiębiorstwa za zaległości podatkowe PR "I." sp. z o.o. w likwidacji postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił E. Sp. Z o.o. z siedzibą w K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. Uzasadniając orzeczenie Sąd wskazał, że wniosek zawarty w skardze nie zawierał żadnych danych, które wskazywałyby na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a."). W żaden sposób nie wykazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i wniosła o uchylenie kwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. W uzasadnieniu zażalenia spółka wskazała, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zapłata należności spowoduje bowiem zachwianie płynności finansowej spółki, uniemożliwi terminową realizację jej zobowiązań oraz ograniczy zakup środków produkcji, a w końcu doprowadzi do zmniejszenia przychodów spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. W tym miejscu należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji wprawdzie bierze pod uwagę okoliczności przytoczone przez skarżącą w tymże zażaleniu, jednakże dokonuje oceny prawidłowości kwestionowanego postanowienia w kontekście danych, którymi dysponował Sąd pierwszej instancji na chwilę orzekania. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, iż złożony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki i ograniczyła się jedynie do sformułowania samego wniosku. Na marginesie tylko, odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, tutejszy Sąd stwierdza, że przywołane okoliczności nie mogą być utożsamiane z ustawowymi przesłankami wstrzymania wykonania decyzji. Zmniejszenie przychodów może bowiem prowadzić do dalszych negatywnych dla spółki skutków, jednakże samo w sobie nie stanowi znacznej szkody i nie jest zjawiskiem nieodwracalnym w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.