II SA/Op 146/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność w sprawie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 lutego 2009 r. M. M., działając na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, złożył do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pismem z dnia 25 grudnia 2008r. wniósł o naliczenie i wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, który mu przysługiwał, bowiem jest funkcjonariuszem zwolnionym ze służby i uprawnionym do emerytury. Komendant Powiatowy Policji w K. nie wydał jednak w tej sprawie rozstrzygnięcia, lecz poinformował pisemnie wnioskodawcę, że wypłata równoważnika nie jest możliwa, wobec zmiany przepisów. Pomimo ponownego wezwania organu do załatwienia sprawy i upływu określonych prawem terminów, Komendant Powiatowy nie wydał decyzji. Postanowieniem z dnia [...] Opolski Komendant Wojewódzki Policji nie uwzględnił zażalenia M. M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych do wypłaty równoważnika za remont emerytowanemu policjantowi, ponieważ przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 1990 r. o Policji oraz przepisy wykonawcze regulują tę kwestię tylko odnośnie funkcjonariuszy w czynnej służbie. Organ zaznaczył także, iż sama wypłata równoważnika jest czynnością materialno - techniczną i nie wymaga wydania decyzji. Rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji jest konieczne tylko w przypadku przyznania prawa do wypłaty wskazanego równoważnika. M. M. złożył w dniu 8 kwietnia 2009 r. skargę do tutejszego Sądu, domagając się uchylenia postanowienia Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] Ponadto zażądał zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji w K. do dokonania naliczenia i wypłaty zaległego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a skarga w tej sprawie została wydzielona do odrębnego postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi M. M. wskazał, że organ odwoławczy błędnie zinterpretował przepisy prawa, a przy tym nie odniósł się do wcześniej wydanej decyzji o przyznaniu skarżącemu równoważnika, która pomimo zmiany przepisów, nadal pozostaje w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Organ, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu, zwrócił uwagę, że postanowienie organu wyższego stopnia wydane na podstawie przepisu art. 37 § 2 K.p.a. nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani też nie kończy postępowania, i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialne i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei, zgodnie z § 3 art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach, a ponadto - na podstawie art. art. 4 P.p.s.a. - do zadań tych sądów należy również rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak również sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Podkreślić należy, że powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie, sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w zacytowanych przepisach. Zaskarżone postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nie mieści się we wskazanym katalogu. Na pełną akceptację zasługuje pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SAB 177/00 (niepublikowane, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym rozpoznanie zażalenia na podstawie przepisu art. 37 K.p.a. "nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie ale w drodze czynności nadzorczej która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona" do sądu administracyjnego. Dalej, w komentowanym postanowieniu słusznie zauważono, że "Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 K.p.a. warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie". Zgodzić się trzeba też z poglądem, że stanowisko wyrażone przez organ wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny) i stronie nie przysługuje prawo wniesienia na nie zażalenia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002, nr 3, poz.116). Z powiedzianego dotąd wypływa wniosek, że poza kompetencją tut. Sądu pozostaje rozpoznanie skargi na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]. W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Na koniec, konieczne wydaje się wyjaśnienie, że Sąd nie zajmował się w niniejszym postępowaniu skargą na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K., ponieważ zgodnie z przepisem art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą to sprawę wyznaczył konkretny, zakwestionowany przez skarżącego akt, tj. postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] Zarzut skargi dotyczący bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w K. będzie przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu sądowym.