II SA/Lu 120/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Decyzją z dnia 14 stycznia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P., po rozpoznaniu odwołania Z. O. od decyzji Burmistrza Miasta R. P. z dnia 1 grudnia 2008 r., nr [...], ustalającej T. O. i Z. O. (każdemu z nich w ½ części) opłatę adiacencką w łącznej kwocie 525,00 zł – utrzymało w całości decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w 2007 r. na zlecenie Miasta R. P. został opracowany projekt obejmujący budowę gminnej drogi publicznej – ulicy T. Starosta R. decyzją z dnia 17 kwietnia 2007 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Burmistrzowi Miasta R. P. pozwolenia na budowę ulicy T. wraz z budową kanału deszczowego. Zakres robót obejmował wykonanie nawierzchni z kostki brukowej, wjazdy na posesje oraz chodniki także z kostki brukowej oraz kanalizację deszczową. Zakończenie budowy tej ulicy nastąpiło w 2007 r., co potwierdza protokół odbioru końcowego z dnia 3 sierpnia 2007 r. Burmistrz Miasta R. P. powyższą decyzją ustalił T. O. i Z. O., współwłaścicielom działki nr [...] o pow. 358 m2 położonej w R. P. przy ulicy T., opłatę adiacencką oraz określił zasady jej uiszczenia, w terminie czternastu dni od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna. Organ pierwszej instancji wskazał, że opłata adiacencka w kwocie 525,00 zł została naliczona z tytułu wybudowania z udziałem środków budżetu miejskiego drogi – ulicy T.. Fakt wzrostu wartości nieruchomości potwierdził rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym z dnia 24 października 2008 r., z którego wynika, że wartość rynkowa nieruchomości, działki nr [...], po wybudowaniu ulicy T. wzrosła o 1.750,00 zł. Organ wyjaśnił, że wysokość opłaty adiacenckiej ustalono na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. P. z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adicenckiej, zgodnie z którą kwota opłaty adiacenckiej stanowi 30% różnicy w wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu ulicy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w toku postępowania odwoławczego, przeprowadziło w dniu 7 stycznia 2009 r. rozprawę administracyjną. W rozprawie tej wziął udział m.in. Z. O. oraz pełnomocnik Burmistrza Miasta R. P. . W trakcie rozprawy odwołujący się wyjaśnił, że wraz z siostrą, T. O., są współwłaścicielami działki nr [...] o pow. 358 m2, którą otrzymali po swoich rodzicach. Jego zdaniem Burmistrz Miasta winien wiedzieć, że miasto przejęło pod drogę część działek stanowiących własność osób prywatnych. Wskazał również, iż jego rodzice nabyli od poprzednich właścicieli działkę o takiej powierzchni jaką oni obecnie posiadają. Pełnomocnik Burmistrza Miasta R. P. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że faktycznie po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej i gazowej mieszkańcom ulicy T. były naliczane opłaty adiacenckie. Jednakże opłata adiacencka z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po wybudowania drogi została naliczona po raz pierwszy. Wyjaśnił, że skarżący i jego siostra zgodnie z ewidencją gruntów miasta R. P. są współwłaścicielami przedmiotowej działki nr [...], a mieszkańcy ulicy T. nie występowali nigdy o jakiekolwiek odszkodowania z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji SKO podkreśliło, że nieruchomość, w stosunku do której wszczęto postępowanie o ustalenie opłaty adiacenckiej, wykorzystywana jest na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego o niskiej intensywności zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. P., gdzie teren ten jest oznaczony symbolem H15 MN. Również z zapisów ewidencji gruntów miasta R. P., odnoszących się do działki nr [...] wynika, że nieruchomość ta nie jest wykorzystywana na cele rolne i stanowi grunt budowlany oznaczony w tej ewidencji symbolem B (grunt zabudowany i zurbanizowany - teren mieszkaniowy). Zdaniem Kolegium, materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie wskazuje, że stworzone zostały warunki do podłączenia nieruchomości działki nr [...] do wybudowanego urządzenia infrastruktury technicznej, czyli warunki do korzystania z wybudowanej drogi o jakich mowa wart. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wybudowanie tej ulicy poprawiło, jak wskazał organ, dostępność komunikacyjną nieruchomości oraz spowodowało wzrost jej wartości, gdyż nastąpiło polepszenie warunków dojścia i dojazdu do nieruchomości. Prawidłowo również, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji ustalając wysokość opłaty adiacenckiej oparł się na operacie szacunkowym z dnia 24 października 2008 r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego L. B. W operacie tym uwzględniono cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej i stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych, a więc elementy odpowiadające podstawowym wymogom art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium nie dopatrzyło się też uchybienia zasadom wyceny nieruchomości ani wymogom dotyczącym sporządzania operatu szacunkowego, unormowanym w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Rzeczoznawca wybrał metodę dopuszczalną rozporządzeniem, to jest metodę porównywania parami w podejściu porównawczym. Operat szacunkowy zawiera dokładny opis danych i parametrów, które posłużyły do końcowej wyceny wartości działki skarżącego przed budową ulicy i po jej wybudowaniu. SKO stwierdziło, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, biegły nie mógł wziąć pod uwagę ceny sprzedaży przedmiotowej nieruchomości działki nr [...] z 1996 r. z uwagi na nieadekwatność takiej wartości spowodowanej upływem czasu. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożył Z. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja narusza prawo, albowiem utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą wydano z uchybieniem zasad postępowania określonych w art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i 14 § 1 k.p.a., art. 148 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez niepoinformowanie skarżącego o możliwości zaliczenia wartości świadczeń poniesionych przez niego w naturze na rzecz budowy części ulicy T. oraz z naruszeniem interesu prawnego mieszkańców części ulicy T. Skarżący wniósł również – jako następca prawny pierwotnego właściciela działki nr [...] – o zasądzenie zwrotu kosztów od organu pierwszej instancji za nielegalne władanie częścią ulicy T. przez okres kilkudziesięciu lat. Zdaniem skarżącego Kolegium pominęło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie jest uregulowany stan prawny ulicy T., gdyż dopiero w grudniu 2008 r. Gmina wystąpiła o przejęcie na własność tej ulicy. Organ drugiej instancji nie zażądał od Gminy potwierdzenia prawa do dysponowania omawianą nieruchomością. Oznacza to, że brak było podstaw prawnych do ustalenia na rzecz skarżącego opłaty adiacenckiej. Skarżący podkreślił, iż nie otrzymał żadnego pisma od organu pierwszej instancji dotyczącego zamiaru wybudowania drogi i z tej przyczyny nie uczestniczył w budowie tej ulicy. Ponadto Z. O. wskazał, iż ze względu na roszczenia byłych właścicieli nieruchomości położonych przy ulicy T. organy administracji powinny były odstąpić od naliczenia opłaty adiacenckiej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi na tę decyzję nie można uznać za zasadną. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", opłata adiacencka to opłata związana ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, albo opłatą ustaloną w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem nieruchomości. W świetle art. 144 ust. 1 ustawy właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Zasadę tę stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne (art. 143 ust. 1). Przepisy ustawy stanowią, iż przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (art. 143 ust. 2). Na podstawie art. 145 ust. 1 wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. 2). Przepisy ustawy określają również szczegółowe zasady dotyczące udział właścicieli nieruchomości w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej. Stosownie bowiem do art. 146 ust. 1 ustawy ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej. zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej (art. 146 ust. 1a i ust. 3) Ustawodawca określił także maksymalną wysokość opłaty adiacenckiej, wskazując, iż wynosi ona nie więcej niż 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały (art. 146 ust. 2). W niniejszej sprawie jest bezspornym, że Starosta R. decyzją z dnia 17 kwietnia 2007 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Burmistrzowi Miasta R. P. pozwolenia na budowę ulicy T. wraz z budową kanału deszczowego (k. 47 akt adm.). Inwestycja ta została zrealizowana, co w istocie potwierdza sam skarżący, wyłącznie ze środków gminnych na zlecenie gminy miejskiej R. P. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ulica ta została zbudowana w sposób umożliwiający włączenie się wszystkich posesji przy niej położonych oraz w sposób zapewniający wykorzystywanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. W ramach podjętych robót budowlanych wykonano ulicę o nawierzchni z kostki brukowej oraz wjazdy na posesje, chodniki dla pieszych także z kostki brukowej oraz kanalizację deszczową (k. 6 akt adm.). Organy obu instancji wyjaśniły również, czego skarżący nie kwestionuje, iż nieruchomości położone przy ulicy T. połączono z jezdnią poprzez zjazdy indywidualne, o jakich mowa w § 55 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej. Zjazdy wykonane w ramach ulicy T., jak prawidłowo wskazało Kolegium, zapewniają bezpośredni dostęp do drogi publicznej z terenu nieruchomości i umożliwiają w pełnym zakresie korzystanie z wybudowanej drogi zarówno w zakresie ruchu pieszego, jak i ruchu pojazdów. Prawidłowe jest więc stanowisko organu drugiej instancji, iż działka nr [...], stanowiąca współwłasność skarżącego i jego siostry T. O., została podłączona do wybudowanego urządzenia infrastruktury technicznej, co oznacza, że zostały stworzone warunki do korzystania z wybudowanej drogi, o jakich mowa w art. 145 ust. 1 w związku z art. 148b ustawy. Wybudowanie ulicy T. miało wpływ na wzrost wartości nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego. Wzrost taki został wykazany w operacie szacunkowym rzeczoznawcy majątkowego, który dokonał na zlecenie organu pierwszej instancji wyceny wartości gruntu, stosując podejście porównawcze metodę porównywania nieruchomości parami. Różnica wartości nieruchomości przed wybudowaniem, a po wybudowaniu ulicy wyniosła, zgodnie z ustaleniami rzeczoznawcy majątkowego 1750,00 zł, a wysokość opłaty adiacenckiej w takim stanie rzeczy została ustalona na łączna kwotę 525 zł każdemu ze współwłaściceli po 1/2. Rada Miejska w R. P., działając na podstawie powołanego art. 146 ust. 2 ustawy, uchwałą nr [...] z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adicenckiej określiła, że kwota opłaty adiacenckiej stanowi 30% różnicy w wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu ulicy (k.15 akt adm.). Prawidłowe jest również stanowisko Kolegium, iż w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 148 ust. 4 ustawy. Przepis ten stanowi, że przy ustaleniu opłaty adiacenckiej, różnicę między wartością, jaką nieruchomość ma po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką miała przed ich wybudowaniem, pomniejsza się o wartość nakładów poniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Skarżący bowiem, co sam wyraźnie podnosi w skardze, nie poniósł żadnych nakładów na rzecz budowy ulicy T.. Należy mieć również na uwadze, iż na podstawie powołanego art. 148 ust. 4 ustawy rada gminy może inicjować dokonywanie świadczeń, o których mowa w tym przepisie, lecz nie ma takiego prawnego obowiązku. Podjęta w tej kwestii uchwała nie może mieć w żadnym przypadku charakteru aktu normatywnego, a wyłącznie charakter aktu nienormatywnego, a więc posiadającego jedynie charakter postulatu - apelu, i zwracającego uwagę na treść art. 148 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007 r., II OSK 1902/06, niepubl.). Oznacza to, iż skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu, iż organy administracji naruszyły powołany przepis, gdyż nie poinformowały go o możliwości dokonywania nakładów na rzecz budowy ulicy T.. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż organy administracji orzekające w sprawie naruszyły art. 148 ustawy. Należy podkreślić, że organy obu instancji nie naruszyły również art. 148b ust. 1 i ust. 2. Zgodnie z tym przepisem ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów (ust.1). Właściwym organom gminy, rzeczoznawcom majątkowym sporządzającym opinie o wartości nieruchomości, o których mowa w art. 146 ust. 1a, a także osobom zobowiązanym do wniesienia opłaty adiacenckiej, właściwe podmioty są obowiązane udzielać informacji w sprawach ustalenia, o którym mowa w ust. 1, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, wystarczające do ustalenia tej opłaty (ust.2). Powołany wyżej przepis nie precyzuje sposobu informowania osób zobowiązanych do wniesienia opłaty adiacenckiej o tym, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi. W ocenie Sądu, oznacza to, że dopuszczalne jest udzielenie tej informacji w toku postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu budowy drogi. Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż współwłaściciele działki nr [...], położonej przy ul. T. w R. P., to jest skarżący i jego siostra T. O., zostali prawidłowo zawiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu budowy ul. T. i wezwani do złożenia wyjaśnień w tej sprawie (k.16-17). W uzasadnieniu decyzji obu instancji organy administracji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wspomnianą okoliczność, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania, to jest art. art. 8, 9, 10 § 1 i 14 § 1 k.p.a., należy podkreślić, iż są one niezasadne. W myśl art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Organy te są obowiązane również do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). Na organach tych – w świetle art. 10 § 1 k.p.a. – spoczywa także obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie zaś z art. 14 § 1 k.p.a. sprawy toczące się przed organami administracji publicznej należy załatwiać w formie pisemnej. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji nie uchybiły żadnemu z tych obowiązków w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić zwłaszcza, iż skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, z czego korzystał biorąc udział w przesłuchaniu strony przez organ pierwszej instancji w dniu 25 listopada 2008 r. (k.18) oraz w rozprawie administracyjnej przed Kolegium w dniu 7 stycznia 2009 r. (k.43-46), a także składając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Prawidłowe jest również stanowisko Kolegium, wyrażone w odpowiedzi na skargę, że na terenie, w którym jest położona jest ulica T. a także działka skarżącego, obowiązują postanowienia wynikające z uchwały [...] Rady Miejskiej [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. W świetle zapisów tego planu ulica T. oznaczona jest symbolem [...], czyli jako ulica miejska klasy D (dojazdowa). Tym samym zarzuty skarżącego, że faktycznie ulica ta nie istnieje są nieuzasadnione. Niezasadny jest również podniesiony w skardze zarzut, iż organy administracji powinny były odstąpić od naliczenia opłaty adiacenckiej ze względu na roszczenia byłych właścicieli nieruchomości położonych przy ulicy T. Ponownie wskazać należy, że powołane wyżej przepisy ustawy dawały podstawę organowi pierwszej instancji do ustalenia opłaty adiacenckiej w tej sprawie. Organ ten nie był wprawdzie zobowiązany do wydania decyzji w tym przedmiocie, lecz mógł to uczynić, stosownie do art. 145 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, należy podkreślić, iż Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie może oceniać zasadności roszczeń skarżącego, co do zasądzenia odszkodowania od organu pierwszej instancji za nielegalne władanie częścią ulicy T. przez okres kilkudziesięciu lat, gdyż kwestie te nie były objęte przedmiotem postępowania w tej sprawie, zakończonej decyzją o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).