I SA/Kr 460/09

|Sygn. akt I SA/Kr 460/09 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2009r., sprawy ze skargi "T" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 15 stycznia 2009r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008, - skargę oddala - Decyzją z dnia 15 stycznia 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy w sprawie określenia stronie skarżącej – Telekomunikacji Polskiej S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2008. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2008r. Telekomunikacja Polska S.A. złożyła w Urzędzie Gminy deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2008, wykazując łączną kwotę podatku należnego do zapłaty w wysokości 38.172,00 zł. Dokonując analizy deklaracji podatkowej na rok 2008 organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził istnienie różnicy pomiędzy wartością budowli wynikającą ze złożonej deklaracji podatkowej, a wartością budowli, wynikającą z korekty deklaracji podatkowej na rok 2007. Wartość budowli zadeklarowanych do opodatkowania w 2008r. wyniosła bowiem 1.868,692 zł, a zadeklarowana wartość budowli za rok 2007 wynikająca z korekty deklaracji wyniosła 2.661,421 zł. Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia [...] lutego 2008r. wyjaśnił, iż zmiana wartości budowli zadeklarowanej w roku 2008 w stosunku do wartości tej budowli zadeklarowanej w 2007r. wynika z tego, iż wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Spółka błędnie deklarowała w latach poprzednich do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, bowiem linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008r. organ podatkowy l instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia stronie skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2008 i decyzją z dnia [...] października 2008r. nr [...] określił stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2008 w kwocie 54.026,00 zł, w tym od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 57 mkw w kwocie 798,00 zł oraz od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 2.661.421,00 zł w kwocie 53.228,00 zł. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 207 w związku z art. 21 § 2, art. 120, art. 165 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), gdyż postępowanie podatkowe toczyło się oraz zaskarżona decyzja została wydana wobec strony niebędącej podatnikiem w niniejszej sprawie. Zdaniem pełnomocnika zaskarżona decyzja wydana została dla Telekomunikacji Polskiej S.A., podczas gdy podatnikiem podatku od nieruchomości na terenie Gminy jest Telekomunikacja Polska S.A. z siedzibą w W. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż decyzja Wójta Gminy narusza art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak dokonania ustaleń, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalenie wartości tych linii, choć formalnie wszczęte i formalnie prowadzone postępowanie podatkowe nie było prowadzone "materialnie". Dodatkowo pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem zarówno uzasadnienie faktyczne jak i uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych. W ocenie pełnomocnika organ podatkowy nie wziął pod uwagę wszystkich przepisów prawa budowlanego, do których odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przy definiowaniu budowli dla celów podatku od nieruchomości. Z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) wynika, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Ponieważ z brzmienia art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane nie wynika bezpośrednio i jednoznacznie, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są sieciami technicznymi zaliczanymi do budowli niezbędne jest odwołanie się do unormowań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r., które również należy zaliczyć do przepisów prawa budowlanego. Z rozporządzenia tego wynika, ze linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie są obiektami budowlanymi, a zatem nie mogą zostać uznane za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji oraz nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i nie zapewniają jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, w związku z czym nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie pod legają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W związku z tym, zdaniem pełnomocnika, rozstrzygnięcie Wójta Gminy jest niezgodne z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzją przywołaną na wstępie Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów odwołania i wyjaśnił, iż istota sporu pomiędzy stronami dotyczy wyłącznie interpretacji przepisów prawa, a w szczególności rozstrzygnięcia spornego zagadnienia dotyczącego opodatkowania linii kablowych (telekomunikacyjnych) podatkiem od nieruchomości. Za decydującą dla rozstrzygnięcia organ uznał kwestię prawidłowego ustalenia zakresu znaczenia budowli, jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazano także, że aktualnie obowiązujące przepisy zawierają własną, ustawową definicję budowli jako przedmiotu opodatkowania. Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska organ odwoławczy przywołał w treści uzasadnienia decyzji poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach lokalnych z uwzględnieniem art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego oraz, że z przepisów tych wynika, iż linie (sieci telekomunikacyjne) są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem oraz, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Organ odwoławczy uznał jako bezzasadne odwoływanie się przez stronę skarżącą do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowanego. Organ stwierdził nadto, że stan faktyczny sprawy nie był sporny i nie wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego. Odnosząc się do zarzutu związanego z tym, że prowadzone postępowanie podatkowe, jak i wydana decyzja wymiarowa nie dotyczyły podatnika podatku od nieruchomości organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny. Zaskarżoną decyzją określono wysokość zobowiązania podatkowego Telekomunikacji Polskiej S.A. Taki sposób ustalenia podatnika jest zgodny ze złożoną deklaracją na podatek od nieruchomości na rok 2008. W treści deklaracji wskazano, iż składający deklarację jest osobą prawną, jest właścicielem przedmiotu opodatkowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję organu drugiej instancji, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 207 w związku z art. 165 § 1, § 2 i § 4 oraz art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa, przez wydanie decyzji poza postępowaniem podatkowym, gdyż nie doszło do skutecznego doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu; 2) art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, ze względu na to, że nie było podstaw do wydania decyzji na podstawie tego przepisu, gdyż nie wszczęto postępowania podatkowego, a zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu wydanie decyzji określającej następuje w przypadku stwierdzenia, że kwota zadeklarowana przez podatnika jest nieprawidłowa, zaś stwierdzenie tej okoliczności może nastąpić wyłącznie w postępowaniu podatkowym; 3) art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji - dotyczy to zarówno ustalenia, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości - w tym zakresie organy podatkowe nie zgromadziły materiału dowodowego, który wskazywałby na istnienie związku techniczno-użytkowego pomiędzy liniami kablowymi a kanalizacją, w której linie te zostały położone, jak i ustalenia wartości tych linii jako podstawy opodatkowania; 4) art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich; 5) art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na pominięciu na pominięciu przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 6) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu zarzutów skargi podniesiono, iż organ odwoławczy bezpodstawnie przyjął, że kanalizacja kablowa oraz położone w niej linie kablowe stanowią dwie części składowe budowli sieci telekomunikacyjnej, a także, że kanalizacja stanowi osłonę dla znajdujących się w niej linii kablowych. W ocenie strony skarżącej organ nie wskazał dowodów, z których wynikałoby, że linie kablowe pozostają w związku technicznym z kanalizacją kablową, tzn. że istnieje fizyczne powiązanie pomiędzy kablem, a kanalizacją. Związek funkcjonalny, zdaniem skarżącej, nie jest wystarczający. Skarżąca podniosła, że "nie jest funkcją kanalizacji kablowej osłona telekomunikacyjnej linii kablowej. Funkcją to jest zapewnienie przestrzeni, w której linie kablowe mogłyby być układane w łatwy sposób, to jest bez konieczności ingerowania w warstwę gruntową". Wyrażono pogląd, iż art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do prawa budowlanego, jako działu prawa, nie zaś do samej ustawy Prawo budowlane. Takie odwołanie obejmuje również, w ocenie strony skarżącej, rozporządzenie wydane na podstawie ustawy Prawo budowlane, tj.: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. W § 3 pkt 2 tego rozporządzenia zdefiniowano telekomunikacyjny obiekt budowlany jako "linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe". Ten zamknięty katalog nie obejmuje kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Zdaniem strony skarżącej obiektem budowlanym na gruncie przedstawionych przepisów mogą być co najwyżej linie kablowe podziemne, umieszczone bezpośrednio w ziemi. Stwierdzono, że przytoczone przepisy stanowią istotną wskazówkę interpretacyjną przy doprecyzowaniu pojęcia "budowli" na gruncie ustawy Prawo budowlane, a poprzez odesłanie również na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strona skarżąca powołała korzystne dla siebie orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko dotychczas zajmowane w sprawie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 10 czerwca 2009r., pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w rzeczywistości wymiar podatku powinien być większy, gdyż w wartościach kabli nie zostały ujęte chociażby urządzenia wzmacniające sygnał, co zwiększyłoby sporną wartość budowli. Dodatkowo pełnomocnik strony skarżącej przyznał, że postanowienie wszczynające postępowanie wydane przez Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2008r. zostało doręczone na adres pełnomocnika strony skarżącej zgodnie z pełnomocnictwem z dnia [...] stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nadto należy zwrócić uwagę, iż na podstawie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa należy stwierdzić, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównywania danych wykazanych przez stronę skarżącą w pierwotnej deklaracji na 2007 rok, z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi, a wartością samej kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów, co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez stronę skarżącą. Strona skarżąca nie wskazuje w skardze na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy, zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, co do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nie przeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i ich oceny (art. 191), ani też nie wykazuje, jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiony natomiast na rozprawie argument, że w wartości budowli powinny zostać uwzględnione dodatkowe elementy w postaci wchodzących w skład kabla urządzeń – był argumentem spóźnionym, a więc nie mógł spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami Konstytucji, prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, tym samym nie może samodzielnie, w oparciu o nowopowołane twierdzenia i dowody ustalać stanu faktycznego. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem uzasadnienie decyzji zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Nie ma też podstaw do uznania, że organy naruszyły zasadę zaufania do organów państwa (art. 121). Odnosząc się do zarzutu związanego z nieprawidłowym wszczęciem postępowania podatkowego należy stwierdzić, iż postanowienie organu pierwszej instancji o wszczęciu postępowania podatkowego zostało doręczone na ręce ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Okoliczność ta została potwierdzona przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 10 czerwca 2009r. Z niespornego w sprawie stanu faktycznego wynikało, że strona skarżąca zadeklarowała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej, z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. Strona skarżąca zakwestionowała okoliczności faktyczne, które przesądziły, że linia kablowa położona w kanalizacji spełnia kryteria pozwalające na to, by była ona zakwalifikowana jako budowla. W ocenie Sądu, stan faktyczny przyjęty przez organy podatkowe do rozstrzygnięcia, upoważniał je do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego o zaliczeniu linii telekomunikacyjnych do budowli, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zarzut strony skarżącej dotyczący nieustalenia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w rzeczywistości sprowadzał się do polemiki z oceną faktów dokonaną przez organy. I tak zdaniem strony skarżącej kanalizacja kablowa nie jest osłoną dla linii kablowej, a jej funkcją jest zapewnienie przestrzeni. Wbrew zarzutom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się także do charakteru wzajemnego powiązania pomiędzy kanalizacją, a linią kablową. Zarzucana wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji (art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa), która miała polegać na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego, stanowi w istocie zarzut prawa materialnego, przedstawiony jedynie od procesowej strony. Spór dotyczy zatem wyłącznie interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia, co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Artykuł 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt 9 tej ustawy. W świetle pierwszej z tych definicji przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: ...między innymi sieci techniczne. Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego za urządzenie budowlane uznaje urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wyliczając m.in. urządzenia instalacyjne. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na gruncie ustawy Prawo budowlane wymieniono w art. 3 pkt 3 "sieci techniczne", po których kolejnym przykładem są "wolno stojące maszty antenowe". Nie ulega zatem wątpliwości, iż obok sieci np. ciepłowniczych, gazowych czy energetycznych, do pojęcia sieci technicznych zaliczane są również sieci telekomunikacyjne. Skoro w przepisie tym, do którego, co należy przypomnieć, odsyła expressis verbis art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest mowa o sieciach, to należy je rozumieć jako funkcjonalną całość. Jest to całokształt urządzeń technicznych służących w jednym celu: doprowadzenia np. energii cieplnej, gazu, wody czy energii elektrycznej do końcowego odbiorcy. W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to zatem przewody (czy to klasyczne miedziane, czy też światłowodowe), punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów, które ostatecznie trafiają do przyłączy do poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej (mogą się również łączyć z sieciami innych operatorów czy z sieciami telekomunikacyjnymi, tudzież komunikacji elektronicznej, na skalę globalna). W wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego oraz, że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy były wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 w/w ustawy podatkowej nie stwarza tego rodzaju podstawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje za bezzasadne odwoływanie się strony skarżącej do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. Jest to bowiem rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż - jak już wyżej wyjaśniono - znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008r. o sygn. akt ISA/Sz 733/07 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w orzeczeniach z dnia 7 sierpnia 2008r. o sygn. ISA/Po 604/08 i z dnia 20 sierpnia 2008r. o sygn. ISA/Po 517/08. Dlatego też Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd działając na podstawię art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.