II SA/Rz 167/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 10 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi G.i J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w(...) z dnia (...), Nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO/ utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r., [...] ustalającą warunki zabudowy dla Spółki A. Spółka z o.o. z/s w W., na realizację zamierzenia inwestycyjnego p.n. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr 330/3, nr 330/7, nr 330/6, nr 324 i nr 325 wraz z wjazdem oraz niezbędną infrastrukturę techniczną. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że odwołania G. i J. S. oraz M. R. nie mogły być uwzględnione, gdyż kwestionowana nimi decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm./ zagospodarowanie działki położonej w obszarze gminy, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Decyzję taką wydaje organ po przedstawieniu, przez wnioskodawcę wniosku wraz z kompletem uzgodnień i dokumentacji wymaganej przepisami prawa. Organ jest zobowiązany wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy, jeżeli wniosek spełnia wymogi formalne, a projektowana inwestycja odpowiada warunkom analizy urbanistycznej. W sprawie z wniosku Spółki A. te wymagania zostały spełnione, zatem istniały podstawy do ustalenia warunków zabudowy przez Prezydenta Miasta. Kolegium kontrolując postępowanie i sposób stosowania przepisów prawa materialnego przez organ I instancji doszło do przekonania, że w tym procesie nie naruszono prawa, a stwierdzenie tego faktu musiało skutkować nieuwzględnieniem odwołań. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodzili się G. i J. S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucili decyzji naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a SKO w sposób ogólny i tendencyjny ustosunkowało się do odwołań. Skarżący przede wszystkim zarzucili, że Prezydent Miasta ustalając warunki zabudowy oparł się na błędnej analizie urbanistycznej, przez co jego decyzja jest wadliwa. Utrzymanie w mocy takiego rozstrzygnięcia przez SKO narusza prawo, zatem skarżona decyzja jest wadliwa i powinna podlegać uchyleniu. Wskazując na wady analizy urbanistycznej skarżący podkreślili, że organ przyjmuje do analizy obszar około 210 – 280 m od terenu objętego wnioskiem, gdy faktycznie jest to obszar od 190 – 295 m, bo takie parametry daje się ustalić po przeliczeniu skali załącznika graficznego dołączonego do analizy, na którym ustalono obszar niezbędny do wyznaczenia parametrów urbanistyczno-przestrzennych projektowanej inwestycji. Skarżący wskazali również, że stroną toczącego się postępowania nie jest W. A., choć jego działka nr 343 graniczy z działką 163/3, na której ma być realizowany wjazd objęty skarżonymi decyzjami. W ocenie skarżących decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta naruszają także postanowienia dotyczące zagospodarowania działki objętej przyszłą inwestycją. Zrealizowanie na niej dwóch budynków wielorodzinnych doprowadzi do zmian w układzie wód powierzchniowych i zalewania sąsiednich działek, bo w terenie objętym skarżonymi warunkami brak możliwości odprowadzenia wód opadowych do kanalizacji miejskiej. W dalszej kolejności skarżący wskazali, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla Spółki A. nie określa linii zabudowy, czym narusza § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.U. nr 164, poz. 1588/. Na podkreślenie, zdaniem skarżących zasługuje fakt, że działka objęta inwestycją sąsiaduje z budownictwem niskim zatem wskaźniki intensywności zabudowy są tak różne, że trudno przyjąć zasadę zharmonizowania, a ta jest niezbędna dla realizacji ładu przestrzennego, który jest podstawową wartością w zagospodarowaniu. Również w tym kierunku należy interpretować treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, który uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania do warunków istniejących na nieruchomościach sąsiednich. Zasada dobrego sąsiedztwa musi być uwzględniona przy ustalaniu warunków zabudowy, jednak skarżona decyzja tego aspektu nie uwzględnia. Skarżący uznają również, że organy błędnie określiły krąg podmiotów toczącego się postępowania, zwłaszcza gdy chodzi o współwłaścicieli działki nr 163/2, a także wadliwie ustaliły podmiot, dla którego określono warunki. Z analizy urbanistycznej będącej załącznikiem do decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2008 r. wynika, że analiza nie dotyczy Spółki A. ale osoby fizycznej A. K. Poza tym dopuszczenie budowy budynków wielorodzinnych pośrodku osiedla domów jednorodzinnych doprowadzi do pogorszenia życia dotychczasowych mieszkańców. Wskazując na powyższe skarżący nie sformułowali wniosków co do kierunku weryfikacji skarżonej decyzji przez Sąd. Wniosek o uchylenie skarżonej decyzji i decyzji Prezydenta Miasta zgłosili w trakcie rozprawy sądowej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji, równocześnie odnosząc się do szczegółowych zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy sprawują kontrolę administracji i stosują prawem określone środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Rozpoznając skargę G. i J. S. Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z tego powodu orzekł o jej oddaleniu. W granicach obowiązującego prawa Sąd poddaje ocenie prowadzone przez organy postępowanie z punktu widzenia zgodności z prawem. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2008 r. nie naruszają prawa. Sąd nie podziela zarzutów skargi wskazujących na naruszenie prawa materialnego. Poza sporem jest stwierdzenie, że każdy podmiot, dla każdego terenu może uzyskać warunki zabudowy, jeżeli działka której dotyczy postępowanie jest położona w obszarze, dla którego nie został uchwalony plan miejscowy. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd takie warunki ustalono na podstawie wniosku Spółki A. Organ gminy jest zobowiązany ustalić warunki zabudowy, jeżeli wnioskodawca przedkłada wniosek spełniający wymogi prawa, po uzyskaniu prawem przewidzianych uzgodnień. Skarga wskazuje jako naruszenie prawa błędy w zakresie opracowania analizy urbanistycznej, zwłaszcza wyznaczenie wielkości obszaru analizowanego. Zdaniem Sądu jest to zarzut chybiony. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniej jednak niż 50 m. Obszar wyznaczony do analizy w sprawie objętej skargą spełnia te warunki nawet przy założeniu, że został wyznaczony w sposób wskazany przez skarżących. Istnienie różnicy w rozmiarach tego obszaru wykazanej w skardze nie jest naruszeniem prawa, a tym bardziej wadą skutkującą wadliwością decyzji. Sąd nie podziela także zarzutu skierowanego do decyzji, a opartego na braku ustalenia linii zabudowy. Linia zabudowy jest jednym z parametrów, który musi być brany pod uwagę, ale tylko o tyle, o ile może być wyznaczona. Nie wyznaczenie linii zabudowy ma miejsce zawsze wtedy, gdy działka położona jest poza pasem drogowym. Wtedy wyznaczanie linii jest niezasadne. Linia zabudowy jest nieprzekraczalną granicą terenu, w którym dopuszcza się potencjalne inwestycje, znajdującą się po przeciwnej stronie pasa drogowego. Zatem brak linii zabudowy dla działki przylegającej do drogi publicznej byłby wadą decyzji, bo nie rozgraniczono by tych obszarów. Inaczej jest w sytuacji, gdy działka znajduje się w takiej odległości od drogi, że linia zabudowy jej nie obejmuje. Wtedy sposób usytuowania budynków na działce jest wypadkową zamierzeń inwestora i przepisów prawa, które mogą wymusić lokalizację budynku np. ze względu na konieczność zachowania prawem określonych odległości. Linia zabudowy zawsze może wynikać z ustaleń planu i wtedy plan może narzucić jej przebieg. W odmienny sposób jest ona ustalana dla warunków zabudowy. Wtedy musi być co najwyżej kontynuacją istniejącej zabudowy, jeżeli taka istnieje. Przy braku zabudowy sąsiedniej linia nie może być narzucana inwestorowi. Skarżący kwestionują także wskaźnik intensywności zabudowy. Twierdzą, że przyjęcie do realizacji dwóch budynków wielomieszkaniowych wiąże się z naruszeniem wielkości tego wskaźnika dla istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich i przez to zaburzony zostaje ład przestrzenny dla przestrzeni, w której ma być realizowana inwestycja. Analiza dowodów zgromadzonych w sprawie wskazuje, że wskaźnik ten będzie wynosił 0,4, a więc mieści się w przedziale dla istniejącego sposobu zagospodarowania sąsiednich działek. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skargi wskazującym na wadliwe określenie stron postępowania zwłaszcza nie branie w nim udziału W. A. Podmiot ten wprawdzie sąsiaduje z działką, z której ma być zapewniony dostęp do działki objętej decyzją ustalającą warunki, ale działka ta nie sąsiaduje z obszarem objętym decyzją, który na załączniku graficznym jest jednoznacznie określony. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.