IV SA/Po 437/09

PostanowienieWSA w Poznaniu2009-06-16

Skład orzekający: Ewa Makosz - Frymus

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga do sądu administracyjnego na pismo organu informujące o braku podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu jest dopuszczalna bez wcześniejszego pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa?
Ratio decidendi
Skarga do sądu administracyjnego na pismo organu informujące o braku podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wezwał uprzednio organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 PPSA. Niespełnienie tego warunku skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Stan faktyczny
J. Ż. złożył skargę na pismo Starosty Powiatu K. odmawiające zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, argumentując, że opłata była zawyżona. Organ administracji wskazał, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ skarżący nie wezwał go uprzednio do usunięcia naruszenia prawa. Sąd administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ż. na pismo Starosty Powiatu K. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę /-/E. Makosz-Frymus J. Ż. wniósł skargę na pismo Starosty Powiatu K. z dnia (...) Nr (...) informujące, że nie ma podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu w wysokości (...) zł w związku z rejestracją samochodu (...). Skarżący powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. podniósł, iż opłata jaką uiścił za rejestrację samochodu w wysokości (...) zł jest zawyżona o kwotę (...) zł i w związku z tym wnosi o jej zwrot. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż skarga winna zostać – stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a) odrzucona z uwagi na jej niedopuszczalność, ponieważ została wniesiona bez uprzedniego wezwania organu na piśmie do usunięcia naruszeń prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli ustawa, tak jak w niniejszej sprawie, nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 tej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skierowane do organu żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008r. sygn. akt I OPS 3/07 –LEX 341207). W rozpatrywanej sprawie skarżący przed złożeniem niniejszej skargi nie dopełnił warunku uprzedniego, pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Należy zatem stwierdzić, że nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jego skarga, jako przedwczesna, podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Nie ulega jednak wątpliwości, iż fakt wniesienia przez J. Ż. skargi bez wyczerpania trybu z art. 52 § 3 p.p.s.a., spowodowane jest błędnym pouczeniem strony przez organ administracji, czym naruszono art. 9 kpa. W zaskarżonym piśmie zawarto bowiem pouczenie, iż stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od doręczenia niniejszego pisma, natomiast nie wynika z niego, aby pouczono skarżącego o treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. Postanowienie o odrzuceniu skargi, jako rozstrzygnięcie o charakterze formalnym a nie merytorycznym, nie powoduje stanu rzeczy osądzonej. W związku z tym, strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia (z art. 52 § 3 p.p.s.a), będzie mogła jeszcze raz skorzystać z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie naruszając tym samym stanu powagi rzeczy osądzonej (res iudicatae). /-/E. Makosz-Frymus MZ

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło