VI SA/Wa 721/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) w zw. z art. 3310 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. R. (dalej także jako skarżąca, strona) od uchwały nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komisji Egzaminacyjnej nr [...] do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komisja Egzaminacyjna nr [...] do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] (zwana dalej "Komisją Egzaminacyjną") ustaliła negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację radcowską skarżącej. Z uzasadnienia tej uchwały wynikało, że skarżąca uzyskała z testu wyboru 187 punktów. Komisja Egzaminacyjna podniosła, że zgodnie z treścią art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 190 punktów. W odwołaniu od uchwały skarżąca zakwestionowała pytania testowe o numerach 98, 99, 100 i 206 jako wadliwie sformułowane. Jej zdaniem zostały one sformułowane w sposób nieprecyzyjny i uniemożliwiający udzielenie jednoznacznej odpowiedzi. Skarżąca podniosła, że test był trudny, gdyż wymagał praktycznej wiedzy, której zdobycie powinna zapewnić dopiero aplikacja, a odpowiedzi na pytania często nie wynikały wprost z przepisów, ale z wykładni i orzecznictwa. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie udzielonych przez nią odpowiedzi na powołane w odwołaniu pytania za prawidłowe. Rozpoznając niniejsze odwołanie organ przeanalizował treść każdego z zakwestionowanych w odwołaniu pytań. Jednocześnie wskazał, w odniesieniu do zarzutu skarżącej dotyczącego poziomu trudności pytań testowych, na treść art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. Zdaniem organu, w sposób konkretny wymienia on przedmiotowy zakres prawa. Organ stanął na stanowisku, zgodnie z którym kwestionowane przez skarżącą pytania wchodzą w przedmiotowy zakres prawa określony w tym przepisie. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odniósł się do poszczególnych zakwestionowanych pytań egzaminacyjnych. Organ nie zgodził się z zarzutami skarżącej co do pytania nr 98, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, jeżeli strona będąca osobą fizyczną osobiście wnosząc apelację w sprawie nie będącej sprawą gospodarczą, nie opłaciła jej należną opłatą stosunkową, mimo że jest reprezentowana w sprawie rzez radcę prawnego: A. sąd odrzuci apelację bez wzywania o uiszczenie opłaty, B. przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia apelacji przez sąd, C. przewodniczący wzywa pełnomocnika strony do uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia apelacji przez sąd". Skarżąca wskazała jako poprawną odpowiedź "A", natomiast według klucza prawidłowa odpowiedź na to pytanie to odpowiedź "C" oparta na art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c., art. 1302 § 3 i art. 133 § 3 k.p.c. Skarżąca podniosła w odwołaniu, iż pytanie to zostało wadliwie sformułowane, a powołana w kluczu do testu odpowiedź jest nieprawidłowa, gdyż z mocy art. 370 k.p.c., który jest lex specialis do art. 130 § 1 k.p.c., apelacja nieopłacona, niezależnie od tego, kto ją wnosi, zawsze podlega odrzuceniu. Skarżąca wskazała, że rygor odrzucenia nieopłaconej apelacji odnosi się do opłaty stałej, jak i stosunkowej. Zdaniem skarżącej zagadnienie prawne, którego dotyczy pytanie "budzi wątpliwości, na co przykładowo wskazuje orzeczenie Sądu Najwyższego dotyczące art. 1302 § 3 k.p.c. Z treści powołanego orzeczenia wynika możliwość wezwania do uzupełnienia braków w przypadku nieopłaconej apelacji, gdy środek odwoławczy wnosi osobiście strona reprezentowana w sprawie przez radcę prawnego, ale orzeczenie to nie odnosi się do art. 370 k.p.c. Skarżącą podniosła, że na pytanie nie można było udzielić jednoznacznej odpowiedzi i wniosła o uznanie jako prawidłowych odpowiedzi "A" i "C" oraz przyznania jej punktu za udzieloną przez nią odpowiedź. Zdaniem organu argumentacja skarżącej odnośnie tego pytania nie zasługuje na uwzględnienie. Analizowane pytanie sformułowane zostało w sposób jednoznaczny, a odpowiedź na nie wynika z uregulowań art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c., art. 1302 § 3 i art. 133 § 3 k.p.c. Organ wskazał, że art. 370 k.p.c. odróżnia dwie grupy wypadków. Pierwsza dotyczy przyczyn związanych z upływem terminu do złożenia apelacji — apelacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy i braku tego nie można sanować (np. gdy od danego orzeczenia nie przysługuje w ogóle środek zaskarżenia lub gdy apelację wniósł podmiot nielegitymowany). Druga — to wypadki, w których apelacja jest dopuszczalna, ale ma ona braki, które w zasadzie dają się usunąć. Przewodniczący wzywa wówczas stronę do uzupełnienia braków, których usunięcie jest możliwe, tzn. odnoszących się do strony formalnej, a nie treści. W ramach art. 370 k.p.c. kontroli podlega także prawidłowe opłacenie apelacji. Dopiero apelacja, której braków strona nie uzupełniła w terminie podlega odrzuceniu (Tadeusz Ereciński, Jacek Gudowski, Maria Jędrzejewska Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2001, część pierwsza t. l, str. 631). Tak więc nietrafne jest twierdzenie skarżącej, że zdanie doktryny jest jednomyślne co do tego, iż ze sformułowania art. 370 k.p.c. wynika, że w przypadku nieopłacenia apelacji sąd odrzuca ją bez wzywania do wniesienia opłaty niezależnie, czy wniosła ją sama strona, czy profesjonalny pełnomocnik. Natomiast w przypadku, gdy środki odwoławcze lub środki zaskarżenia podlegające opłacie stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej, przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia wnosi adwokat, radca prawny lub rzecznik patentowy, pismo takie sąd odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.). W ocenie organu, za przedstawionym stanowiskiem przemawia również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt SK 20/07. Organ nie podzielił również stanowiska skarżącej w zakresie pytania nr 99, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, merytorycznie niezasadny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji w sprawie o rozwód, sąd: A. oddala na posiedzeniu niejawnym, B. odrzuca na posiedzeniu niejawnym, C. oddala na rozprawie." Skarżąca udzieliła na to pytanie odpowiedzi "A". Według klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "C", oparta na art. 168 § 1 k.p.c. w zw. z art.148 § 1 k.p.c. W ocenie skarżącej, pytanie to dotyczyło spornego zagadnienia prawnego, rozstrzyganego przez judykaturę i praktykę, a nie przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa i nie powinno znaleźć się w zestawie pytań egzaminacyjnych. Skarżąca podniosła, że możliwość oddalenia wniosku po przeprowadzeniu rozprawy nie wynika wprost z przepisów prawa, ale z orzeczeń sądowych i możliwe jest jego oddalenie także na posiedzeniu niejawnym. Ze względu na powyższe skarżąca wniosła o uznanie wszystkich odpowiedzi za prawidłowe. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wykładnia gramatyczna art. 168 § 1 k.p.c. jednoznacznie wskazuje tylko na możliwość uwzględnienia wniosku na posiedzeniu niejawnym. Brak jest natomiast przepisu, który pozwalałby oddalić wniosek o przywrócenie terminu na posiedzeniu niejawnym. W ocenie organu niezasadny jest ww. zarzut, bowiem wykładnia gramatyczna art. 168 § 1 k.p.c. jednoznacznie wskazuje tylko na możliwość uwzględnienia wniosku na posiedzeniu niejawnym. Brak jest natomiast przepisu, który pozwalałby oddalić wniosek o przywrócenie terminu na posiedzeniu niejawnym. Z kolei, zgodnie z art. 148 § 1 k.p.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Tak więc w świetle art. 168 § 1 k.p.c. w zw. z art. 148 § 1 k.p.c., nie sposób przyjąć możliwość takiej wykładni, przy której sąd także na posiedzeniu niejawnym mógłby oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji i to w sprawie rozwodowej, która podlega rozpoznaniu na rozprawie. Należy przy tym zaznaczyć, że brak jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego odmiennej wykładni tych przepisów. Z uwagi na powyższe organ stanął na stanowisku, z godnie z którym kwestionowane pytanie zostało sformułowane w sposób jednoznaczny, prawidłowa jest tylko odpowiedź "C", a wniosek o zaliczenie jako prawidłowych wszystkich odpowiedzi jest bezpodstawny. W ocenie organu niezasadny jest zarzut skarżącej odnoszący się do pytania nr 100, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, jeżeli strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, nie dołączając jednocześnie do wniosku samej apelacji: A. sąd odrzuci wniosek o przywrócenie terminu, B. sąd oddali wniosek o przywrócenie terminu, C. przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia tego braku w terminie tygodniowym pod rygorem zwrotu wniosku." Skarżąca udzieliła na to pytanie odpowiedzi "A". Według klucza odpowiedzią prawidłową była odpowiedź "C", oparta na art. 169 § 3 k.p.c. w zw. z art.130 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącej pytanie zostało sformułowane wadliwie, gdyż odpowiedź wskazana jako prawidłowa nie wynika wprost z przepisów. Skarżąca wskazała, że przepisy nie określają, że brak dołączenia apelacji do wniosku o przywrócenie terminu to brak formalny, a wynika to tylko z "praktyki sądowej". Skarżąca wskazała, że wobec niewskazania w art. 169 § 3 k.p.c. rygoru dla niedopełnienia takiego obowiązku, jakim jest niedołączenie apelacji do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, Sąd powinien taki wniosek odrzucić i wniosła o uznanie za prawidłową odpowiedzi "A". Sąd uznając niniejszy zarzut za chybiony, powołał treść art. 169 § 3 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. W cenie organu, wniosek o przywrócenie terminu o wniesienia apelacji jest pismem procesowym. Z kolei niedołączenie do tego wniosku do apelacji stanowi jego brak formalny, bez którego usunięcia w trybie art. 130 § 1 k.p.c. pismu temu nie można nadać dalszego biegu. Organ odnosząc się do pytania 206 w brzmieniu: "Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, maksymalną stawkę opłaty targowej, będącej opłatą lokalną, określa: A. ustawa, B. uchwała rady gminy, C. wójt (burmistrz, prezydent) zarządzeniem." Skarżąca zaznaczyła jako poprawną odpowiedź "B". Według klucza prawidłowa odpowiedź na to pytanie to odpowiedź "A", oparta na art. 19 pkt 1 lit a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006, Nr 121, poz. 844 z późn. zm.). Skarżąca zarzut swój oparła na stwierdzeniu, zgodnie z którym skoro rada gminy może ustalić stawkę, opłaty targowej w wysokości maksymalnej przewidzianej przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych to odpowiedź "B" jest prawidłową odpowiedzią. Ze względu na błędne sformułowanie pytania odpowiedź wskazana w kluczu odpowiedzi nie wynika z powołanej podstawy prawnej, gdyż zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, aktem zawierającym unormowanie prawne, które zobowiązuje do ustawowego określenia stawek opłat, w tym stawki maksymalnej opłaty targowej jest Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, a nie ustawa, jak wynika z treści pytania. Ewentualnie odpowiedź "A" byłaby prawidłowa, gdyby zamiast sformułowania "określa", które wprost odnosi się do Rady gminy, w pytaniu użyto wyrażenia "nakładana jest", które odnosi się do ogólnego sensu ustawy. Wątpliwości skarżącej wzbudziło także użycie w treści pytania sformułowania "maksymalnej" stawki, które wskazuje, że nie chodzi w nim o akt prawny, który ustala stawkę maksymalną, ale o to, jaki akt prawny ma upoważnienie ustawowe do ustalania tej stawki na poziomie maksymalnym (lub niższym). Odnosząc się do tych zarzutów, organ stwierdził, że pytanie to jest jasno sformułowane i swą treścią nie tylko nie wprowadza w błąd, ale wprost na nią ukierunkowuje. W ocenie organu, odpowiedź na wskazane pytanie wynika pośrednio z art. 217 Konstytucji RP, a bezpośrednio z treści art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z przywołanym przepisem ustawy, rada gminy określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 631,94 zł dziennie. Pod lit. a ustawodawca wprost w ustawie zawarł stwierdzenie, że stawka opłaty lokalnej w danym roku nie może przekroczyć określonej kwoty. Oczywistym w związku z tym jest, że maksymalną stawkę opłaty targowej określa ustawa. W treści pytania użyto sformułowania "maksymalnej stawki", aby nie było wątpliwości, że chodzi właśnie o ustawę. Tego rodzaju rozwiązanie, którego ratio legis nie może nasuwać wątpliwości, podyktowane jest ograniczeniem dowolności w kształtowaniu polityki fiskalnej przez organy samorządowe. Wobec powyższego organ stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej uchwały Komisji Egzaminacyjnej i uznania wyniku egzaminu skarżącej za pozytywny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, uznanie że pytania nr 98, 99, 100 oraz 206, znajdujące się w treści egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, zostały wadliwie sformułowane. W oparciu o powyższe stanowisko wniosła o uznanie udzielonych przeze nią odpowiedzi na te pytania za prawidłowe. Jednocześnie uzasadniając swoje stanowisko w pełni powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu od uchwały. Ponadto skarżąca wskazała, iż zainicjowane przez nią postępowanie odwoławcze było prowadzone przez organ w sposób sprzeczny z art. 12 § 1 k.p.a., to jest zasadą szybkości postępowania. Organ pomimo bezpodstawnego przedłużania prowadzonego postępowania w jej sprawie, nie odniósł się w sposób merytoryczny do stawianych w odwołaniu zarzutów. Przyjęte zaś przez organ założenia nie znajdują racjonalnego uzasadnienia. W związku z powyższym, Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przysługującego skarżącej interesu prawnego w postaci prawa do rzetelnego i właściwego ze względów merytorycznych rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga M. R. nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości odpowiada prawu. Postępowanie konkursowe na aplikację radcowską przeprowadzane jest w trybie zgodnym z wymogami ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.). Jest to postępowanie administracyjne, w którym komisja egzaminacyjna do spraw aplikacji radcowskiej, przed którą odbywa się egzamin jest organem I instancji, natomiast Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji. Po przeprowadzeniu egzaminu komisja ustala wynik kandydata w drodze uchwały, zaś od tejże uchwały służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości (art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych). W myśl art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Natomiast zgodnie z art. 339 ust. 3 w/w ustawy pozytywny wynik egzaminu otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 190 punktów. Przepis art. 331 ust. 3 cytowanej ustawy stanowi, że egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta radcowskiego z zakresu prawa konstytucyjnego, karnego, postępowania karnego, karnego skarbowego, wykroczeń, cywilnego, postępowania cywilnego, gospodarczego, spółek prawa handlowego, pracy i ubezpieczeń społecznych, rodzinnego i opiekuńczego, administracyjnego, postępowania administracyjnego, finansowego, europejskiego, ustroju sądów, samorządu radcowskiego i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej, a także warunków wykonywania zawodu radcy prawnego i etyki tego zawodu. Mając na uwadze zacytowane wyżej przepisy Sąd uznał, że zarzuty składającej odwołanie wadliwego skonstruowania pytań 98, 99, 100, 206 nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi udzielenie odpowiedzi na pytania 98, 99 i 100 wynika z przepisów kodeksu postępowania cywilnego z tym, że wymaga umiejętności powiązania ze sobą przepisów, a taką umiejętność absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] powinien posiadać. Jeżeli chodzi o pytanie 98 to jedyną poprawną odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C", która wynika z art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c., art. 1302 § 3 i art. 133 § 3 k.p.c. Skarżąca wskazała odpowiedź "C", która jest oczywiście błędna. W przypadku pytania 99 nie można uznać, że skarżąca wskazując odpowiedź "A", udzieliła prawidłowej odpowiedzi, którą jest odpowiedź "C". Wykładnia gramatyczna bowiem art. 168 § 1 k.c. jednoznacznie wskazuje tylko na możliwość uwzględnienia wniosku na posiedzeniu niejawnym. Z kolei według art. 148 § 1 k.p.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a Sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Tak więc w świetle art. 168 § 1 k.p.c. w związku z art. 148 §1 k.p.c. nie sposób przyjąć możliwość takiej wykładni, aby Sąd także na posiedzeniu niejawnym mógłby oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Skarżąca w ramach zajęć z teorii prawa na Uniwersytecie [...] z pewnością posiadła wiedzę z zakresu wykładni przepisów prawa. Dokonując wykładni językowej art. 168 §1 k.p.c. a jednocześnie mając na uwadze treść przepisu art. 148 § 1 k.p.c. skarżąca mogła udzielić odpowiedzi "C", jedynej prawidłowej w niniejszym pytaniu. Jeżeli chodzi o pytanie 100 to nie można uznać, aby skarżąca zakreślając lit. "A" udzieliła prawidłowej odpowiedzi. Jest nią bowiem według klucza odpowiedzi odpowiedź "C" oparta na art. 168 § 3 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. I w tym wypadku, aby udzielić prawidłowej odpowiedzi należało umiejętnie połączyć ze sobą przepisy art. 169 § 3 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. Tej umiejętności skarżąca nie posiada, co jest szczególnie ważne, jeżeli chodzi o przepisy proceduralne, tj. w tym przypadku przepisy objęte kodeksem postępowania cywilnego. Nie można także podzielić zarzutu skarżącej odnośnie pytania 206. Zdaniem M. R. pytanie to zostało wadliwie sformułowane, w sposób nieprecyzyjny i niejednoznaczny, a jego treść mogła wprowadzać w błąd. Sąd podzielił stanowisko organu, że pytanie to zostało jasno sformułowane. Z treści art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że rada gminy określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym, że stawka opłaty skarbowej nie może przekroczyć 631,94 zł dziennie. W związku z tym oczywistym jest, że maksymalną stawkę opłaty targowej określa ustawa. W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi wskazujących na przewlekłość postępowania w przedmiocie rozpoznania odwołania przez Ministra Sprawiedliwości należy podnieść, iż nie miały one wpływu na wynik sprawy, albowiem przewlekłość postępowania zwalcza się poprzez skargę na bezczynność, zaś z tego środka skarżąca w niniejszej sprawie nie skorzystała.