VIII SAB/Wa 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Krzysztof Koziara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi W. A. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w R. w przedmiocie niewydania decyzji o mianowaniu na inne stanowisko służbowe oddala skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 roku W. A. wniósł skargę na bezczynność organu administracji - Komendanta Miejskiego Policji w R., w przedmiocie zakończenia postępowania administracyjnego dotyczącego mianowania na inne stanowisko służbowe. Nadto skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w R. do załatwienia powyższej sprawy w formie decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu skargi W. A. podniósł, iż w miesiącu kwietniu 2008 r. został powiadomiony przez swojego przełożonego podkom. W. K. - Zastępcę Komendanta [...] Komisariatu Policji w R., że wystąpi on z wnioskiem do Komendanta Miejskiego Policji o przeniesienie go ze stanowiska asystenta i mianowanie na stanowisko specjalisty z wyższym mnożnikiem kwoty bazowej. Zastępca Komendanta [...] Komisariatu Policji w R. oraz jego przełożony nadkom. P. R., zasugerowali skarżącemu, że ich inicjatywa ma na celu zmobilizowanie go do efektywnej pracy przed odejściem na zaopatrzenie emerytalne. Przełożeni poprosili skarżącego, aby złożył raport o zwolnienie ze służby w terminie trzech miesięcy, tak jak stanowią przepisy ustawy o Policji. Na tę propozycję, skarżący zgodził się, składając stosowny wniosek o zwolnienie ze służby. W okresie od kwietnia do lipca 2008 r. informowany był przez bezpośrednich przełożonych, że jego wniosek o mianowanie na wyższe stanowisko jest w trakcie realizacji. Wskazał, że na początku miesiąca lipca 2008 r. rozmawiając z Komendantem Miejskim Policji dowiedział się, że postępowanie w sprawie mianowania na wyższe stanowisko służbowe nie zakończy się przed datą zwolnienia go ze służby, tj. [...] lipca 2008 r. z uwagi na "zbyt późne złożenie wniosku". W dniu [...] listopada 2008 r. złożył zażalenie na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji do Komendanta Wojewódzkiego Policji, jednak nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Zdaniem skarżącego, prowadzenie z nim rozmów przez jego bezpośrednich przełożonych, a także "udokumentowanie" tych rozmów, przez złożenie wniosku personalnego w jego sprawie dowodzi temu, że zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie mianowania na stanowisko specjalisty. Skoro postępowanie zostało wszczęte z urzędu, to winno być zakończone merytoryczną decyzją, umożliwiającą dochodzenie jego praw przed Sądem. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w R. stwierdził, że skarżący wywodzi swe żądania z rozmowy, którą odbył w miesiącu kwietniu 2008 r. z bezpośrednim przełożonym nadkom. P. R., Komendantem Komisariatu Policji [...] w R.. Przełożony ten oświadczył, że w związku z zamiarem przejścia skarżącego na emeryturę, wystąpi do Komendanta Miejskiego Policji w R. z wnioskiem personalnym o mianowanie go na stanowisko specjalisty oraz podwyższenie dodatku służbowego. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze, organ wyjaśnił, że do Komendanta Miejskiego Policji w R. nie wpłynął wniosek personalny o mianowanie skarżącego na wyższe stanowisko służbowe, w związku z tym postępowanie administracyjne w tej sprawie nie zostało wszczęte. Biorąc powyższe pod uwagę, zarzut bezczynności Komendanta Miejskiego Policji w R. jest bezzasadny. Bezpośredni przełożony skarżącego, po konsultacji z Komendantem Miejskim Policji, złożył jedynie w dniu [...] kwietnia 2008 r. wniosek personalny o podwyższenie skarżącemu dodatku służbowego z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł. Powyższy wniosek został rozpatrzony pozytywnie rozkazem personalnym nr [...], w związku z czym skarżący otrzymał z dniem [...] lipca 2008 r. dodatek służbowy w podwyższonej wysokości. Nadto, mając na uwadze treść art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, do mianowania na wyższe stanowisko służbowe, uprawniony jest Komendant Miejski Policji w R., na umotywowany wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta. Określone zaś w art. 34 ustawy o Policji oraz w przepisach szczególnych wymagania w zakresie wykształcenia i kwalifikacji stanowią jedynie warunki dopuszczające mianowanie na określone stanowisko służbowe, nie stanowią one jednak po stronie policjanta roszczenia o mianowanie. W konkluzji organ stwierdził, że w sprawie będącej przedmiotem skargi nie doszło do nienależytego wykonania zadań oraz przewlekłego załatwiania sprawy, tym samym skarga winna być oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś § 2 powołanego artykułu stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach wskazanych w pkt 1-4 tego przepisu. Z dyspozycji art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, iż jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie skarżący wyczerpał wskazany tryb, bowiem na istniejącą - jego zdaniem bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w R. w przedmiocie zakończenia postępowania administracyjnego dotyczącego mianowania go na inne stanowisko służbowe, złożył zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W niniejszej sprawie skarżący wniósł więc skargę na bezczynność organu po złożeniu zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 30, poz. 168 z dalszymi zmianami), dalej jako k.p.a. W przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Zarzuty bezczynności organu administracji muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. W postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu sąd administracyjny nie wnika bowiem w merytoryczną poprawność działania organu co do istoty wniosku strony. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, dalej jako ustawa o Policji ), do mianowania policjanta na wyższe stanowisko służbowe, przenoszenia, zwalniania z tych stanowisk są właściwi przełożeni : Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy, powiatowi ( miejscy ) oraz komendanci szkół policyjnych. Decyzje w sprawach mianowania na stanowisko służbowe i zwolnienia ze stanowiska służbowego w policji, o jakich mowa w w/w przepisie, są decyzjami uznaniowymi ( patrz - wyrok z dnia 9 marca 2006 r. WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 581/04 ). Na podstawie zaś art. 34 ust. 1 ustawy o Policji mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Z w/w przepisu wynika, że określone w przepisach szczególnych wymagania w zakresie wykształcenia i kwalifikacji stanowią warunki dopuszczające mianowanie na określone stanowisko, a nie przesłanki powstania po stronie policjanta roszczenia o mianowanie ( patrz wyrok NSA z dnia 25.10.1999 r. sygn. akt II SA 1575/99, LEX nr 47418 ). Do mianowania skarżącego na wyższe stanowisko służbowe zgodnie z wyżej powołanym przepisem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był Komendant Miejski Policji w R.. Mianowanie jest decyzją uznaniową, które może ( a więc nie musi ) nastąpić na umotywowany wniosek złożony do właściwego komendanta przez bezpośredniego przełożonego policjanta. Z przedstawionego przez organ Sądowi materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby bezpośredni przełożony skarżącego złożył wniosek do Komendanta Miejskiego Policji w R. w przedmiocie mianowania go na wyższe stanowisko służbowe. Przełożony W. A., którym był Komendant Komisariatu Policji [...], złożył do Komendanta Miejskiego Policji w R., w formie pisemnej, jedynie wniosek z dnia [...] kwietnia 2008 r. o podwyższenie dla skarżącego dodatku służbowego do kwoty [...] zł. Istnienia w formie pisemnej takiego dokumentu ( wniosku o mianowanie na inne stanowisko służbowe ) nie wskazuje również skarżący. Podnosi on jedynie, że z rozmów jakie przeprowadził ze swoimi bezpośrednimi przełożonymi, jak i Komendantem Miejskim Policji w R., wynika, że wniosek taki został złożony. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skarżący nie może z obietnic swoich bezpośrednich przełożonych, udzielonych zresztą jedynie ustnie, wywodzić, że taki wniosek ( o przeniesienie na inne stanowisko służbowe ) został złożony i w związku z tym wszczęte zostało postępowanie administracyjne. Jak zaś wynika z wyjaśnień organu, wniosek do Komendanta Miejskiego Policji w R., dotyczący mianowania skarżącego, na inne stanowisko służbowe, w formie pisemnej nie został złożony. W sprawie W. A., podjęte zostały jedynie działania na skutek wniosku przełożonego skarżącego jaki został złożony w przedmiocie przyznania podwyższonego dodatku służbowego. Postępowanie w tej sprawie zostało zaś zakończone wydaniem przez Komendanta Miejskiego Policji w R., rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., co pozostaje poza sporem. Tak więc, w ocenie Sądu, organ nie dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe, postępowanie w takiej sprawie nie zostało bowiem w ogóle wszczęte. Należy zauważyć, że z art. 14 k.p.a. wynika, że sprawy należy załatwiać w formie pisemnej; sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia organowi żądania. Wszczęcie postępowania administracyjnego, zgodnie z w/w przepisem, nie jest więc uzależnione od woli urzędnika, czy też uznania organu, gdyż ma to miejsce w dniu złożenia żądania. Takie zaś żądanie, dotyczące mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe, w formie pisemnej nie zostało organowi doręczone. Jedynie zaś wszczęte postępowanie administracyjne musi być zakończone załatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, chyba że przepis kodeksu stanowi inaczej. Z tego też względu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.