I OZ 857/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 786/09 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Rzeszowie z dnia [...] września 1999 r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Lublinie z dnia [...] października 1999 r. nr [...] w sprawie ze skargi E.Ł. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku o uchylenie decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie wskazanej powyżej decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Rzeszowie z dnia 2 września 1999 r Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E.Ł. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Rzeszowie z dnia [...] września 1999 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r., utrzymująca w mocy Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Krakowie z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Rzeszowie z dnia [...] września 1999 r. Rozpoznając złożony wniosek Sąd stwierdził, iż skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności na poparcie swego żądania. Nie wskazał on jaka szkoda oraz jakie trudne do odwrócenia skutki mogą być efektem wykonania powołanej decyzji. Sąd podkreślił, że wprawdzie zobowiązanie skarżącego do opróżnienia kwatery stałej niewątpliwie jest dla niego uciążliwe, jednakże z treści skargi oraz z całości akt sprawy nie wynika, aby jej wykonanie mogło wywołać skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E.Ł., domagając się wstrzymania wykonania wskazanej przez niego decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Rzeszowie. W uzasadnieniu stwierdził on, iż jest inwalidą, zaliczonym do osób o znacznej niepełnosprawności i wymaga stałej pomocy osoby dorosłej. Wykonanie powołanej decyzji spowoduje wyrzucenie skarżącego "na bruk", a nie posiada on innego mieszkania jak również środków na jego zakup. Ponadto skarżący odniósł się do całości postępowania toczącego się w przedmiotowej sprawie przed organami administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym przepisem możliwe jest także wstrzymanie innych niż zaskarżona decyzja aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak trafnie zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających takie niebezpieczeństwo spoczywa na stronie. Jednakże nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, jakoby skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających jego wniosek. Już w treści skargi E.Ł. wskazał, iż jest osobą niepełnosprawną, znajdującą się pod stała opieką dorosłego syna, który zamieszkuje wraz ze skarżącym. Na dowód powyższego do skargi załączono orzeczenie stwierdzające u skarżącego znaczny stopień niepełnosprawności. Okoliczność tę dodatkowo podkreślono w zażaleniu wniesionym w sprawie. Skarżący wprawdzie istotnie nie wskazał, że wykonanie decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Rzeszowie spowoduje konkretną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, jednakże oczywistym i nie wymagającym głębszego uzasadnienia jest, że wykonanie decyzji nakazującej opróżnienie kwatery zajmowanej przez niepełnosprawnego skarżącego spowoduje, że realnym stanie się niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Szczególnie wobec faktu, że E.Ł. nie posiada innego lokalu mieszkalnego, a jego stan zdrowia nie pozwala mu na samodzielną egzystencję. Niezasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w Rzeszowie, zaś zaskarżone postanowienie, jako naruszające art. 61 § 3 P.p.s.a. podlega uchyleniu. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając po uchyleniu orzeczenia I instancji wniosek E.Ł., uznał, iż zasługuje on na uwzględnienie z powodów wskazanych powyżej. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.