VII SA/Wa 682/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M Sp. z o.o. [...] kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] decyzją Nr [...] wydaną [...] listopada 2008 r. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót dotyczących wzmocnienia ścian podłużnych ze szczytowymi w hali magazynowej na działkach nr ewid. [...] we wsi P. [...] i nałożył na Spółkę z o.o. M. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ podał, że ponieważ roboty związane ze wzmocnieniem ścian nie są wymieniane w art. 29 Prawa budowlanego, należą do inwestycji na które należy uzyskać pozwolenie na budowę. Odwołanie od tej decyzji wniosła spółka M. podnosząc, że planowane roboty powinny być traktowane jako remont istniejącego obiektu budowlanego, gdyż nie dokonuje się żadnych zmian, ani wymiany jakichkolwiek elementów konstrukcyjnych i zarzucając organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt. 1, art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, oraz art. 107 § 3 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną [...] lutego 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w jego ocenie roboty objęte zgłoszeniem nie mieszczą się w pojęciu remontu. Koniecznym dla ich zrealizowania jest wykonanie projektu budowlanego w którym osoba posiadająca wymagane prawem uprawnienia dokona stosownych obliczeń związanych z układem konstrukcyjnym budynku, co pozwoli na opracowanie szczegółowego projektu napraw . Ma to na celu zachowanie bezpieczeństwa osób i mienia. Wobec tego, zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka z o.o. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt. 1, art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego oraz art. 11, art.7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przy czym co wynika z przepisu art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną korzystając z tego uprawnienia, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji winny zostać uchylone, bowiem zostały wydane z naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie trzydziestu dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zgłoszenie inwestora wpłynęło bowiem do organu w dniu 8 października 2008 r. , a zatem termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął 7 listopada 2008 r. W terminie tym nie została doręczona skarżącej spółce decyzja wnosząca sprzeciw. Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi. Podkreślić należy, iż decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracyjnego w konkretnej sprawie, konkretnej osoby. Zawiera oświadczenie woli organu o zakresie dokonania czynności generalnie dozwolonej. Dopiero zatem ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz organu i umożliwienie zapoznania się z jego treścią kończy proces decyzyjny organu. W niniejszej sprawie stwierdzić zatem należy, że decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru wykonania robót polegających na wzmocnieniu ścian w hali magazynowej, należy uznać za wydaną ( a sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia jej stronie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2008 r. została doręczona skarżącej po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego – bo w dniu 13 listopada 2008 r. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowo - administracyjnym prezentowany był także pogląd, iż "termin 30 – dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zachowany jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06). Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że w literaturze prawa brak było zgodności poglądów co do możliwości stosowania art. 57 § 5 kpa do czynności organu administracji publicznej. Możliwość taką wyklucza J. Borkowski, którego zdaniem w art. 57 ust. 5 kpa uregulowano zasady zachowania terminów, które dotyczą tylko strony i innych uczestników postępowania a nie odnoszą się do czynności podejmowanych w postępowaniu przez organy (J. Borkowski, B. Adamiak Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wyd. 5, W - wa 2007 r. s. 191). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 października 2008 r., II GPS 4/08 (nie publ.) Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1a, art. 134, art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.