I OSK 1497/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 410/09 o odrzuceniu skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 410/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2009r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja została odebrana w dniu 6 marca 2009 r. M. P. skargę na powyższą decyzję wniósł w dniu 8 kwietnia 2009 r., a zatem z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł M. P., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 86 P.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. W uzasadnieniu M. P. podniósł, że złożył on wraz ze skargą z dnia 8 kwietnia 2009 r. wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia zawarty w piśmie z dnia 9 marca 2009 r., a stanowiący załącznik do tej skargi. Tym samym nierozpoznanie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu pozbawiło go możliwości złożenia ewentualnego środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z przyjętych w niniejszej sprawie ustaleń Sądu I instancji, zaskarżona decyzja doręczona została M. P. w dniu 6 marca 2009 r., natomiast termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 6 kwietnia 2009 r. W tej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo przyjął, że skarga złożona przez M. P. została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że stosownie do art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może przywrócić termin do dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym wyłącznie na wniosek strony. Wyżej wymieniony wniosek powinien być wyraźny, sformułowany wprost, a nie w sposób dorozumiany. W skardze z dnia 8 kwietnia 2009 r. brak jest stwierdzenia, iż zawiera ona wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Również z treści w/w pisma w żaden sposób nie wynika, aby zawierało ono wniosek w tym przedmiocie. Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące nierozpoznania przez Sąd I instancji wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi składanego wraz ze skargą z dnia 8 kwietnia 2009 r. nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku. Jak wynika z akt sprawy pismo z dnia 9 marca 2009 r., stanowiące załącznik do skargi, odnosiło się do wniosku o przywrócenie terminu w postępowaniu odwoławczym dotyczącym skarg na decyzje z dnia [...] lutego 2009 r. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie, że pismo to stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 8 kwietnia 2009 r. Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, iż wniesioną skargę należało odrzucić. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygał o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż stosownie do art. 250, 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 P.p.s.a. następuje to przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który jest w tym przedmiocie Sądem pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.