I OSK 1162/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.S., S.T. i M.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 599/09 o odrzuceniu skargi I.S., S.T. i M.S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] marca 2009 r., znak [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę I.S., S.T. i M.S., reprezentowanych przez adwokata, na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu informujące o pozostawieniu wniosku stron bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż pełnomocnik skarżących wezwany został, zarządzeniem z dnia 30.04.2009 r., do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie pełnomocnik stron nadesłał pismo, w którym stwierdził, iż stosowne pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy II SA/Kr 622/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż pełnomocnictwo to, ze względu na swoją treść, było umocowaniem do prowadzenia konkretnej sprawy i upoważniało adwokata jedynie do czynności podejmowanych w postępowaniu w sprawie o sygn. II SA/Kr 622/08, a zatem nie mogło być uznane za dające uprawnienie do wniesienia skargi w sprawie niniejszej, co powodowało konieczność jej odrzucenia. Ponadto Sąd zauważył, iż pozostawienie wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 kpa jest niezaskarżalne do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli I.S., S.T. i M.S., reprezentowani przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, to jest art. 95, art. 96 i art. 98 kodeksu cywilnego oraz przepisów postępowania, to jest art. 34, art. 36 pkt 2 oraz art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji nadmierny formalizm oraz stwierdzono, iż pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi przez skarżących w ramach umowy, było w istocie pełnomocnictwem ogólnym, mocującym go do działania we wszelkich postępowaniach dotyczących sprawy uchylenia rozstrzygnięcia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, iż nie można uznać za zasadne stanowiska Sądu, który odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków skargi, za które Sąd przyjął nieprzedłożenie pełnomocnictwa, mocującego adwokata do działania w imieniu skarżących. W przypadku bezskutecznego wezwania pełnomocnika strony do usunięcia braków w skardze poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w sprawie Sąd I instancji powinien był wezwać stronę do podpisania skargi, a nie ją odrzucić. Wynika to bowiem z faktu, że ustawa nie wymaga tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzaniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odrzucenie skargi może nastąpić dopiero wówczas, gdy pomimo prawidłowego wezwania, strona jej nie podpisze. Niezasadnym było więc odrzucenie przedmiotowej skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na trafność orzeczenia zapadłego w sprawie. Stwierdzić bowiem należy, na co powołał się także Sąd I instancji, iż niedopuszczalną jest skarga wniesiona na pozostawienie sprawy bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści tego przepisu wynika więc, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny, zaś treść takiego aktu musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne jest zatem odniesienie takiej czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Pismo organu informujące o pozostawieniu podania strony bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa nie może być uznane za akt lub czynność podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie konkretyzuje bowiem żadnego stosunku administracyjnoprawnego, ani nie rozstrzyga o prawach czy obowiązkach strony. Pozostawienie pisma bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa, nie wymaga wydania przez organ ani decyzji, ani postanowienia, gdyż jest to jedynie czynność materialnotechniczna. Tym samym uznać trzeba, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada w istocie prawu, bowiem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalna z innych przyczyn. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.