I OZ 329/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt. II SA/Wa 389/09 odmawiające wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt. II SA/Wa 389/09 w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt. II SA/Wa 389/09 w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W.P. pismem z dnia [...] listopada 2009 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o dokonanie wykładni w/w wyroku przez wskazanie, czy prawidłowy jest sposób wykonania tego wyroku przez organ administracji, polegający na przywróceniu go do służby dopiero z dniem [...] czerwca 2009 r. Wskazał, że wykładnia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 389/09 odmówił wykładni powyższego wyroku. W uzasadnieniu wskazując na treść art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako: "P.p.s.a.") stwierdził, że instytucja wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu pierwszej instancji wykładnia wyroku nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego, ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy, albowiem potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Ponadto Sąd pierwszej instancji podał, że strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy wyroku lub jego uzasadnienia są dla stron niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, ze sentencja wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 389/09 jest jasna, a powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna wyroku nie budzą wątpliwości. Przy czym w jego ocenie niniejszy wniosek wykraczał poza dyspozycję art. 158 P.p.s.a., albowiem w istocie stanowił żądanie wykładni przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia W.P. do Naczelnego Sąd Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia podał, że stanowisko skarżącego oraz Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku są rozbieżne w zakresie dnia uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy czym rozbieżność ta wynika z niejasności sentencji oraz uzasadnienia wyroku. Skarżący wskazał bowiem, że jednym z zarzutów podniesionych przez niego w skardze było bezprawne i nieuzasadnione zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie którego zaskarżona decyzja została wykonana od dnia 31 grudnia 2008 r. Skarżący podkreślił, iż Sąd rozpoznający jego skargę podał, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej z naruszeniem art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), a ponadto stwierdził, że "w tej sytuacji zaskarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym". Zdaniem skarżącego przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organ administracji, że uchylenie decyzji następuje z dniem wydania wyroku, czyni niezrozumiałym stwierdzenie znajdujące się w sentencji wyroku, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W ocenie skarżącego Sąd orzekający w sprawie, nie rozpoznał zarzutu dotyczącego zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, co doprowadziło do wykonania zaskarżonej decyzji w terminie od dnia 31 grudnia 2008 r. do dnia 23 czerwca 2009 r., a zatem do wprowadzenia jej do obrotu prawnego. A zatem w jego ocenie decyzja usunięta z obrotu prawnego nie może wywierać żadnych skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że nie zachodzi konieczność dokonywania wykładni wyroku z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt. II SA/Wa 389/09, gdyż nie mieści się w ramach wykładni żądanie wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono uzasadnione w jego motywach. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał się na art. 152 P.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W związku z tym uznać należy, że powołanie się przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie na wskazany wyżej przepis stanowi wystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt. II SA/Wa 389/09. Natomiast podnoszone przez skarżącego wątpliwości nie odnoszą się do sentencji lub uzasadnienia tegoż wyroku, lecz przede wszystkim stanowią polemikę z zapadłym w tej sprawie rozstrzygnięciem oraz wykładni art. 152 P.p.s.a. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2, art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.